อย่าเพียงแต่รู้ ... ต้องเข้าใจด้วย.... เพราะทุกๆ ความรู้.... ต้องมีความเข้าใจ...ควบคู่ไปด้วย...เพื่อให้เกิดเอกภาพ (Unity) ...ทางความคิด

 วันนี้...เป็นวันที่ 4 ... ที่คุณพ่อและคุณตาของหลาน ทั้ง 2 คน .... จากไป... "คุณพ่อไปอยู่ที่วัดยาง”   อ.เมือง จ.เพชรบุรี แทนการอยู่ที่  "บ้านของเรา"  วันนี้ครอบครัวของเราเริ่ม... มีความเหงา.... เดิมทีที่P’Ple ได้เคยเขียนบทความ...ความเหงา (Loneliness)... ตอนที่เขียนนั้น....ก็ไม่รู้สึก...ไม่เข้าใจอะไรมากนัก .... ในความหมาย (Meaning) .... “ที่แท้จริงของความเหงา” .... มาณ. วันนี้เริ่ม...คิดว่าเริ่ม "เข้าใจ & รับรู้ & รู้สึก & สัมผัส"....ได้ถึง.... ความเหงา(Loneliness) ..... อ้อ... เป็นเช่น นี้นี่เอง ... ซึ่งเดิมที ... เรา(พี่เปิ้ล)   สัมผัสแค่เพียงผิวเผิน..เพียงแค่....ตัวอักษร ... แค่นั้นเอง .... ไม่ได้รู้ลึกอะไรได้รับรู้จริงๆๆ อะไรเลย ... มีปัญญาเท่าหางอึงจริงๆ (ใครหนอช่างเปรียบเปรยได้ดีและถูกต้องจริงๆๆ) ...และยังมี Scale นำมาวัดความเหงาได้อีกด้วย... “แบบวัดความเหงา”  (Loneliness Scale) …. หมอเปิ้น ... เอ๋ย....หมอเปิ้น ... เธอมีปัญญาเท่าหางอึงจริงๆ ค่ะ  ... เธอไปเอาแบบวัดของท่านSmith, Joann E. (2006) ที่ท่านได้ศึกษาวิจัยของ ปริญญาเอก ในเรื่อง Prenatal maternal stress and coping among vulnerable rural young women.   โดยมี ... แบบวัดเชิงปริมาณ ... ดังแสดงด้านไว้ล่าง.... แต่ในความเป็นจริงแล้ว...ความเหงา(Loneliness) ในส่วนลึกๆๆแท้จริงๆๆ นั้น ... การวัดความเหงาได้ลึกจริงๆๆ นั้น...วัดได้จริงๆ ค่ะ ... การวัดให้ได้ลึกซึ้งและวัดอย่างถูกต้อง ... วัดให้ตรงเป้าของความเหงานั้นจริงๆ...วัดได้จริงหรือ?? ... หรือว่าวัดได้...แต่...วัดได้ยาก ... อย่างไรกันแน่? ... ณ. เวลานี้ ... P'Ple ยอมรับว่า...การวัดความเหงานั้น...วัดได้ยากจริงๆๆ ค่ะ ... เวลานี้ .... เวลาตี 3.32 ... "ยังมี...ความเหงา"  จนต้อง ... ลุกขึ้น ... มานั่งเขียนบทความอยู่ ... แล้ว....ไม่เรียกว่า .... ทำเพื่อลด/แก้ ... "แก้เหงา...จะเรียกว่าอะไรดีนะ" .... เพื่อนๆๆ ช่วยตอบ....ด้วย นะคะ

 

ตัวอย่าง: คุณรู้สึกมีความสุขบ่อยไหม/หลังคำถาม

 

ไม่เคย(1)   นาน ๆ ครั้ง(2)    บางครั้ง(3)    เสมอ ๆ(4)

 

      1. คุณรู้สึก...ต้องปรับตัวกับคนรอบข้าง บ่อยไหม?

 

      2. คุณรู้สึกว่า คุณไม่มีเพื่อน บ่อยไหม?

 

      3. คุณรู้สึกว่า ไม่มีใครจะมาหาคุณ บ่อยไหม?

 

      4. คุณรู้สึกว่า อยู่ตัวคนเดียว บ่อยไหม?

 

      5. คุณรู้สึกว่า ตัวเองเป็นส่วนหนึ่งในกลุ่มเพื่อน บ่อยไหม?

 

      6. คุณรู้สึกว่า คุณเป็นคนธรรมดามากๆ ในหมู่คนรอบๆ ตัวคุณบ่อยไหม?

 

      7. คุณรู้สึกว่า คุณปิดตัวเองจากผู้คน บ่อยไหม?

 

       8. คุณรู้สึกว่า สิ่งที่คุณชอบไม่เหมือนกับคนทั่วไป บ่อยไหม?

 

       9. คุณรู้สึกว่า เปิดเผยและเป็นมิตร บ่อยไหม?

 

       10. คุณรู้สึกว่า ไม่อยากพบใคร บ่อยไหม?

 

       11. คุณรู้สึกว่า อยากหนีทุกๆสิ่ง บ่อยไหม?

 

        12. คุณรู้สึกว่า ความสัมพันธ์ที่คุณมีกับคนอื่นไม่มีความหมาย บ่อยไหม?

 

        13. คุณรู้สึกว่า ไม่มีใครรู้จักคุณดีพอ บ่อยไหม?

 

        14. คุณรู้สึกว่า คุณแยกตัวจากคนอื่น บ่อยไหม?

 

        15. คุณรู้สึกว่า คุณหาเพื่อนไม่ได้ยามที่คุณต้องการ บ่อยไหม?

 

        16. คุณรู้สึกว่า คนอื่นๆไม่เข้าใจคุณ บ่อยไหม?

 

        17. คุณรู้สึกว่า มีผู้คนซึ่งเข้าใจคุณอย่างแท้จริง บ่อยไหม?

 

        18. คุณรู้สึกว่า ผู้คนที่อยู่รอบๆตัวคุณไม่ใช้เพื่อนคุณ บ่อยไหม?

 

        19. คุณรู้สึกว่า มีคนหลายๆ คนที่คุณสามารถคุยด้วยได้ บ่อยไหม?

 

        20. คุณรู้สึกว่า มีคนหลายคนที่คุณไปหาได้ บ่อยไหม?

 

    สรุปได้ว่า.... ต่อไป P’Ple  .... อย่าเพียงแต่รู้...ต้องเข้าใจด้วย.... เพราะทุกๆความรู้ ....หมอเปิ้น... ต้องมีความเข้าใจ ... ที่ควบคู่ไปด้วย...เพื่อให้เกิดเอกภาพ (Unity) ...ทางความคิด...ของตัว P’Ple ... ถ้าเข้าใจความเป็นจริง...วันนี้... ต้องไม่รู้สึกเหงา ... ไม่รู้สึกอ้างว้าง (Lonely) ...ไม่รู้สึกว้าเหว่ (Be-Friendless) ... ไม่รู้สึกเดียวดาย(Alone)...ในท่ามกลางฝูงชน... ณ. วันนี้นะคะ

 

   ขอบคุณมากที่กรุณาอ่านบทความนะคะ

 


           ท่านเคย ... เหงาไหม????


 


                


              

 

                   




  


 

ขอบคุณมากนะคะ....ที่ท่านให้เกียรติอ่านบทความของพี่เปิ้น นะคะ