เรียน พี่เปิ้ล ที่เคารพ...
ความเหงา...ผมว่า เกิดกับทุกคน มากบ้างน้อยบ้าง ตามเหตุการณ์ที่เข้ามาชีวิต. และบุคคลที่มีบทบาทกับชีวิตของเรา
ช่วงเวลาเหงานั้น...ผมก็ไม่มีทางออกเหมือนกัน..อาศัยแรงอึด...อดทนผ่านพ้นให้ได้...แล้วก็ดีขึ้น
นอกจากทำงานตามปกติ ...ผมได้ออกวิ่ง...(เพราะเหงาแล้วชอบนอน....อ่านหนังสือ...ฟังเพลง...และบางเพลงอาจสะกิดต่อมเหงาได้อีก) วิ่งแล้วเหงื่อออก ความเหงาจะลดลงตามกลไกของมันอย่างน่าอัศจรรย์ ...วิ่งแล้วเหนื่อย...ทำให้นอนหลับได้...ความแข็งแรงของร่างกาย...ทำให้ใจผมดีขึ้น...
และผมวิเคราะห์ว่า...ผมต้องนำหลักคำสอนของพระพุทธเจ้า...โดยพิจารณาว่าตัวเองมีปัญหาความเหงาอะไร... และจะแก้ตรงต้นจุดอย่างไร....เข้าใจมีสติในการเข้าใจตนเอง ผุ้อื่น และโลก .....จะทำให้ปล่อยวางดีขึ้น....
ความเหงาของผมก็ลดลงและบางเบา...กับการทำหน้าที่อย่างซื่อสัตย์ของเวลา
(แท้จริงใจของผมเหงา...แต่คนรอบข้างยังคอยให้ความรักและกำลังใจผมมากมาย)
เขียนมายาว...สรุปว่า...มาให้กำลังใจพี่เปิ้ลให้ก้าวผ่านความเหงาอันหลวงที่ใหญ่หลวงครั้งนี้...ผมเชื่อแน่ว่า...พี่เปิ้ลต้องผ่านได้แน่นอน
ด้วยความเคารพและคิดถึง....