ระหว่างการตรวจบันทึกประจำวันของเจ้าของตุ๊กตาคนนั้น ...

 

 

 

"... เด็กที่เป็นคนรวยคิดว่า การเรียนเป็นเรื่องยากลำบาก
แต่สำหรับลูกชาวนาแล้ว การเรียนคือสิ่งที่พยายามไขว่คว้า
กว่าจะได้มา คือ ทุกความทุกข์ยากทั้งหมดของผู้เป็นพ่อแม่
การเรียนแม้ใครว่าจะลำบากสักเพียงใด แต่สำหรับลูกชาวนาแล้ว
มันไม่ลำบากเลย เพราะทำนาลำบากกว่า ทุกตัวอักษร ทุกตัวหนังสือ
ได้ท่องผ่านสายลมกลางทุ่งนา เล่นเป็นคุณครู สอนกุ้ง หอย ปู ปลา
ในบึงหนอง พ่อกับแม่ทำนาแล้วเฝ้ามอง ยิ้มอย่างสุขใจแม้เหงื่อท่วมกาย
วิ่งไปตามคันนาพร้อมท่องบทร้อยกรอง แม่สูตรคูณก็ดังก้องไปทั่ว
อยู่กลางทุ่งจนท้องฟ้ามืดมัว เด็กน้อย ๆ ก็จูงมือกับแม่กลับบ้านเรา ..."


ลูกชาวนา ...

๘ ก.ย.๕๕

 

 

ผมคิดว่า พ่อแม่จะต้องภูมิใจในตัวของเขามาก ภูมิใจในสิ่งที่เขาเป็น
ภูมิใจในโลกที่เขาได้มองเห็น หากจะบอกว่า ผมอ่านงานของเขา
ด้วยความชุ่มชื้นหัวใจเป็นอย่างยิ่ง คิดถึงคำว่า "รากเหง้า" ที่ผมตั้ง
เป็นหัวข้อไว้แล้วขอให้ คุณแผ่นดิน มาช่วยสานความรู้สึกต่อไว้
เมื่อค่าย Pre-University เดือนพฤษภาคมที่ผ่านมา

 

ผมแอบเขียนทิ้งท้ายไว้ว่า ... ครูก็เป็น "ลูกชาวนา" :)

แม่ผมเป็นชาวนา จบเพียง ป.๔ แต่เลี้ยงลูกจนได้เป็นจบปริญญา ๒ คน

 

ลูกศิษย์ผมคนนี้ คือ คนที่ผมคิดถึงเป็นคนแรก
หากจะสอนใครสักคนเขียนบล็อก ณ ชุมชนแห่งนี้

 

ผมเชื่อว่า เขาเก่งกว่าผมมากมาย ;)...

 

บุญรักษา ทุกท่านนะครับ ;)...

 

ป.ล. มันเป็นพื้นที่ความสุขของผมเองครับ Happy Ba นะครับ ;)...