"หล่อน"..เดินผ่านตู้กระจกโชว์สินค้า..หนังสือ..ปกเขียว..แลดูสดุดตา..มันถูกวางอยู่กลางตู้ให้ดูโดดเด่น..จากหนังสือเล่มอื่นๆ..ตัวเลข 100 ถูกพิมพ์ไว้กลางหน้าปก..ด้านล่างมีตัวหนังสือว่า..สีเขียว..ต่อด้วยวลีสั้นๆว่า..ทางเลือกของโลก..จาก..หายนะ..."หล่อน"ล้วงมือลงไปในกระเป๋าควานหา..สิ่งแลกเปลี่ยนกับหนังสือเล่มนั้น..ไม่เจอ..แต่..กลับไป กระทบสิ่งหนึ่งที่ก้นกระเป๋าใบนั้น.."ก้อนหิน"..หล่อน..แอบยิ้ม..ให้กับตัวเอง....เดินต่อไปกับความคิดที่ล่องลอยและฟุ้งซ่าน...(คงจะไม่เป็นเพียงแต่หล่อน..มิฉะนั้น..คงไม่มีหนังสือเล่มนั้นใน..ตู้กระจก....)..."ท่านคิดด้วยไหม"ว่ามีทางให้เลือกสีเขียวเป็นร้อยทางให้กับโลกที่บูดเบี้ยว..ใบนี้...จาก คำว่าหายนะ...
...ฝน..ตั้งเค้ามาแต่ไกล..มันแลดูดำทมึน..น่ากลัว..ฟากฟ้าด้านตรงข้ามยังดูแจ่มใส..ก็ไม่นานเพียงเดี๋ยวเดียว..ลมพัดกรรโชก..โบกโบยเมฆดำเลื่อนลอยต่ำลง...ลุกล้ำใกล้เข้ามา..และแล้วมันก็หยาดเป็นสายฝน..ชื่นฉ่ำ..สู่..ผืนดิน..โอ้ว่า..ฟ้า.".ร้องไห้".....หากแต่..ต้นไม้.".ยิ้ม.".....
๑๐๐ < ก้อนหิน + รอยยิ้ม...หรือ
๑๐๐ > ก้อนหิน + รอยยิ้ม...หรือ
๑๐๐ = ก้อนหิน + รอยยิ้ม...
ฝากความคิดถึงดินปั้น...และปลาวาฬ...ด้วยนะครับคุณยายธี (อิ...อิ...)
ขอบคุณมากครับ
เห็นธรรมชาติ..เห็นธรรมนะคะ..
มิติหนึ่ง คือ ท้องฟ้า.... "ร้องไห้" อีกมิติหนึ่ง "ต้นไม้ยิ้ม" แล้วเรา .... หละๆๆๆๆ.... จะดู.... ดูตรงไหน???หนอ จะดูแอบดู ... (ดูแบบเอียงๆ... ตะแคงดู..... เหร่ตาดู) ว่าเราจะ..... ดูมิติไหนดีนะ... เจ้าค้า....ยายธี...ที่รัก...ของ พี่ๆๆ เพื่อนๆๆๆ น้องๆๆ ของชาว...GoToKnow นะเจ้าค้า...... หมอเปิ้น...รักยายธีนะคะ... (ขอบอก......รักยายธี....เพราะ...คุยด้วย...พูดด้วย...อ่านด้วย...แล้วมีความสุข... จ๊าดนักๆๆ ... ฮักเจ้าหลาย....จ๋า.... ตามเพลงที่ร้อง ... ไม่ขี้หก .... ตาลาล้าๆๆ ... ไม่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่ขี้จุ๊...่่่่่่่่่่ ตาลาล้า)
ชอบครับคุณยายต้นไม้ยิ้ม..แต่อย่าเยิ้มครับ...บ้านเราหลายพื้นที่เริ่มน้ำท่วมแล่วครับ...คุณยาย..คิดถึงคุณยายจังครับ.........
สีเขียว.. ทางเลือก.. หายนะ.. ก้อนหิน ผูกพันธ์กับความรู้สึก
ฟ้าร้องไห้ ทำให้ผมนึกถึงบทกลอนของผมในวันวาน คืนฝนสะอื้น
ยายธีเพิ่งจะร้องไห้ ของผมร้องผ่านไปแล้วเหลือแต่สะอื้นสะท้านทรวงอยู่....
ชอบอารมณ์นี้มากเลยครับ ช่วงเวลาที่เดินดูตึกรามบ้านช่อง ดูผู้คนข้างถนน ดูรถราขวักไขว่ ดูท้องฟ้า ก้อนเมฆ แสงเงาและไรแดดที่จัดวางตนเองเป็นจังหวะธรรมชาติตามชายคาและเหลี่ยมตึก แล้วก็ทอดน่องไปเรื่อยๆนี่ เป็นห้วงเวลาสำหรับทำงานความคิดและหาแรงบันดาลใจดีๆ ที่ดีมากเลยนะครับ มักได้ความรู้สึกและความคิดดีๆ แล้วก็ถ่ายทอดออกมาแบ่งปันกันให้ได้มีความสุขไปด้วยอย่างยายธีเลยละนะครับ
ลุ่มลึกนะครับ คุณยายธี
สวัสดีเจ้าค่ะ..ท่านผู้ อ่านที่รักและเคารพ..."เรามาลอง..คิดเล่นๆกัน..ตามประสา..คน..ว่า"..ต้นไม้..ยิ้ม..ได้..จริงไหม..เมื่อ..รับหยาดฝน...โดยเฉพาะ..ต้นที่..ยืน..ทนความแห้งแล้งมาเป็นเดือน...พอโดนฝน...หัวเราะเลยไม่ใช่ยิ้มอย่างเดียว...อ้ะะๆๆๆ..ถ้าลมโบกแรงไปหน่อย..รับไม่ไหว ก็ล้มลง...รอเวลา..ที่จะแตกยอดใหม่...โบราณจึงว่าไว้..."ไม้ล้มอย่า ข้าม"...แต่เดียวนี้..ยังไม่ล้มเลย..ถูกตัด..ซ้ะก่อนแล้ว..เพราะกลัวว่าจะล้มไปทับบ้าน ทรงฝรั่ง..งามแงะเข้าให้..หรือ..รถเก๋งคันงาม..หรือรถเก่าแก่ที่เหลือติด บาทา อยู่..เพราะไม่มีปัญญาซื้อใหม่..แหะๆ...(แอบยิ้มกว้าง..เหมือน..ต้นไม้ที่เมืองกาญจนบุรี..อิอิ)...ยายธี
เข้ามาอ่านแล้วพบความสุข ยิ้มได้ค่ะ