วันอังคารที่ 10 กันยายน 2555

หลังจากกลับจากการเยี่ยมบ้าน

จากบันทึก http://www.gotoknow.org/blogs/posts/502021

ผมนั่งซ้อนรถมอเตอร์ไซด์มาเรื่อยๆ....

ผ่านหมู่บ้าน...ถนน...ต้นไม้...ผู้คนมากมาย

รอยยิ้ม...และเสียงทักทาย

 

 

ผ่านถนนใหญ่....ข้างทาง

“ตาศูนย์” คนไข้ที่มาหาหมอที่อนามัยทุกเดือนก็ว่าได้

ตามาหาพวกเรา...ตามีรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ...และเรื่องราวที่มีชีวิตชีวา

ให้พวกเรารับฟังเสมอๆ....

 

 

ไร่คุณตา...อยู่ใกล้ถนน

จึงโบกมือ...กวักมือ...เชื้อเชิญพวกเรามาแวะชม

ลงจากรถ...ผมเห็นซากเต่าตาย... (ชื่อเหมือนคนไข้ที่เพิ่งไปเยี่ยมบ้าน)

แต่พี่เต่าคงผลัดกระดองเต่าใหม่แล้ว...

เต่าคงข้ามถนน...รถเหยียบตายแน่นอน

ผมสัพเพสัพตาให้....

 

 

ไร่ของคุณตา...มีพืชผัก...มากมาย...

ไร่อ้อย...ผักสวนครัว...ถั่วพู...ข้าวโพด...พริก...โหระพา...

และถั่วสิสง...

ต้นไม้สีเขียวๆ ...ทำให้ชีวิตผมถูกปลุก และ...มีชีวิตและพลังดีจัง

 

 

คุณตาคุณยาย...

สรรหาพืชผักฝากให้พวกเรา...

เช่น ยอดผักปังที่อวบมากที่สุดในโลก

และนำข้าวโพดให้ผมไปเพาะพันธุ์ต่อที่อนามัย......

เป็นหนึ่งความสุขบนดาวเคราะห์...

ของวันนี้ของผม....