ช่วงเวลาระหว่างวันที่ 22 – 24 สิงหาคม 2555 ที่อาจารย์วิรัตน์ คำศรีจันทร์ได้ลงมาทำงานในพื้นที่ทางภาคใต้

จากบันทึกนี้

อาจารย์บอกกับข้าพเจ้าว่า….หากมีเวลาและจังหวะที่สามารถไปได้ อยากไปเยี่ยมชมศิลปะการวาดรูปเหมือนของน้องชายข้าพเจ้า  ที่ข้าพเจ้าเคยเขียนบันทึกไว้ที่นี่

 

แต่เป็นที่น่าเสียดาย ….ที่น้องชายได้ไปลงหลักปักฐาน สร้างครอบครัวอยู่ที่จังหวัดภูเก็ตเป็นเวลาหลายปีแล้ว กับสุภาพสตรีท่านหนึ่ง ที่ได้เดินทางร่วมชีวิตไปกับน้องชายคนนี้ของข้าพเจ้า 

 

 

 

ข้าพเจ้านับถือหัวใจของสุภาพสตรีท่านนี้  เพราะสิ่งใดหรือ?

การจบลงด้วยความรัก ….บทสรุปของการเดินทางร่วมชีวิตกัน ไม่ได้อยู่ที่เศรษฐานะ หรือรูปกายที่เห็นจากภายนอก  

 

แต่บทสรุปคู่ชีวิต    อยู่ที่การไว้เนื้อเชื่อใจระหว่างกัน การเห็นใจกัน  การเดินเคียงคู่ไปด้วยกัน  ร่วมผ่าฟันปัญหาอุปสรรคที่ขวางกั้น และสิ่งเสริมแรงใจให้กันต่างหาก เป็นบทสรุปของชีวิตคู่ที่ข้าพเจ้าอดชื่นชม.. สุภาพสตรีคู่ชีวิตน้องชายคนนี้ของข้าพเจ้าไม่ได้   ถือเป็นบุญสร้างกรรมแต่ง ที่พรหมลิขิตขีดเส้นให้มาพบมาเจอ มาร่วมทุกข์ร่วมสุขระหว่างกันเป็นแน่แท้เชียว

 

และขอถือโอกาสนี้ สร้างเสริมแรงบันดาลใจให้กับอาจารย์วิรัตน์  คำศรีจันทร์และน้องชายของข้าพเจ้าอีกทางหนึ่งด้วย

 

 

 

                 รูปพ่อที่ท่านทรงงานให้กับประชาชนของพระองค์ 

 

 

 

                                 .....

 

 

.....

 

.....

 

.....

 

.....

 

.....

 

.....

.....

 

.....

ชีวิตที่น้องเลือก ด้วยใจรักในงานศิลป์  “ศิลปะภาพเมือน” ศิลป์ที่ช่วยหล่อเลี้ยงชีวิตของน้องและคนที่รักน้อง

 

พี่และครอบครัวขอเป็นกำลังใจให้น้องชายของพี่นะ  “น้องชายที่หัวใจ….ไม่พิการ”

.....

 

 

และวันที่พาน้องดวงใจมาลาอาจารย์ ได้นำภาพที่อาจารย์วาดไว้ให้กับครอบครับ มาให้อาจารย์ฝากลายมือชื่อเอาไว้เพื่อเป็นอนุสรณ์แห่งชีวิต….. ที่ครั้งหนึ่งเราเคยพบกัน

 

ขอบพระคุณอาจารย์มากนะครับ