วันที่ 18/8/2555 ถือเป็นวันแห่งความทรงจำอีกวันหนึ่ง ที่ได้พบกัลยาณมิตรแห่งGotoKnow …คุณครูอ้อย  แซ่แฮ

 

นับเป็นบุคคลท่านที่ 6 ในสังคมประเทืองปัญญาแห่งนี้ที่ข้าพเจ้าได้มีโอกาสพบเจอ

5 ท่านก่อนหน้านี้ คือ

อาจารย์ธวัชชัย  ปิยะวัฒน์ 

Blank
ดร. ธวัชชัย ปิยะวัฒน์

คุณมะปรางเปรี้ยว

Blank

คุณอาร์ม

Blank

อาจารย์ขจิต  ฝอยทอง 

Blank

และอาจารย์บัญชา ธนบุญสมบัติ

Blank

 

 

ทั้ง 5 ท่านที่กล่าวถึง ได้พบเจอ เมื่อครั้งยังคงรับราชการอยู่ในโรงพยาบาลสังกัดกรมสุขภาพจิต  กระทรวงสาธารณสุข

 

 

ครูอ้อยเป็นกัลยาณมิตรท่านแรก ที่ได้พบเจอหลังจากเกษียณอายุราชการก่อนกำหนดแล้ว 

การได้พบเจอกับครูอ้อยครั้งนี้ ยังถือเป็นโชคดีอีกด้วย ที่ได้รู้จัก ผู้บังคับบัญชาของคุณครูอ้อย   อาจารย์วิชัย  นาสมยนต์  ซึ่งท่านได้ย้ายมาดำรงตำแหน่ง ผู้อำนวยการโรงเรียนแห่งหนึ่งในอำเภอไชยา  จังหวัดสุราษฎร์ธานี 

 

การเดินทางมาพบคุณครู  ตอนแรกตั้งใจจะพาดวงใจติดรถมาหาด้วย  แต่ด้วยเหตุที่เป็นวันหยุด หลังจากลูกได้เรียนมาตลอด 5 วันเต็ม  วันเสาร์เช้า ๆ แบบนี้ จึงเป็นวันที่ปลอดโปร่งสำหรับลูก อีกทั้งเป็นวัยที่ลูกเริ่มติดแม่มากขึ้น  ลูกจึงอิดออดที่จะลุกจากที่นอน  

 

ติดต่อกับครูทางโทรศัพท์ทราบความเคลื่อนไหวว่า ครูกำลังทำอะไรอยู่ ตั้งแต่การรับประทานอาหารเช้า  การเยี่ยมชมวัดสวนโมกข์ฯ(วัดธารน้ำไหล) รวมทั้งการจับจ่ายซื้อของที่ระลึกที่ดงผ้าไหมขึ้นชื่อของจังหวัดสุราษฎร์ธานี “พุมเรียง”

 

โรงเรียนสามสัก อำเภอไชยา  จังหวัดสุราษฎร์ธานี  เป็นจุดนัดพบระหว่างครูอ้อยกับข้าพเจ้า

 

 

 

นับถือหัวใจของอาจารย์วิชัย นะครับ  ที่ท่านย้ายมาดำรงตำแหน่งในโรงเรียนเล็ก ๆ ที่ห่างไกลความเจริญเช่นนี้ เพราะสถานศึกษาเดิมที่ท่านอยู่นั้น เพรียบพร้อมในทุกเรื่อง แต่การย้ายมาที่นี่ มันต่างกันราวฟ้าดิน ซึ่งข้าพเจ้าคิดเช่นนั้น

 

แต่ข้าพเจ้ากลับคิดต่ออีกว่า…หัวใจของความเป็นครูต่างหาก ที่ไม่แบ่งชั้น ไม่เลือกที่รักมักที่ชัง ไม่แคร์ว่าโรงเรียนจะอยู่อย่างไร  หัวใจของความเป็นครูรู้แค่เพียงว่า…. จะสร้างเยาวชนของชาติให้มีความรู้คู่คุณธรรมได้อย่างไรต่างหาก  (ข้าพเจ้าคิดในใจ… ขณะที่มองแววตาของท่านด้วยความเชื่อมั่นและศรัทธา)

 

รถทัวร์สองชั้นคันใหญ่ ที่คณะผู้บริหาร  คณะครูจากโรงเรียนเก่าของท่าน ในคณะนี้แหละที่มีครูอ้อย ร่วมเดินทางมาด้วย   ข้าพเจ้ากวาดสายตาได้ไม่นาน ก็รู้สึกได้ทันทีว่า ….ครูอ้อย ต้องคนนี้

 

ครูยิ้มหวานเหลือเกิน….อดนึกอยู่ในใจไม่ได้ว่า…เสน่ห์แห่งความเป็นครูหากอยู่ที่รอยยิ้มแบบครูอ้อยเนี่ย! ข้าพเจ้าว่า นักเรียนร้อยทั้งร้อย คงไม่มีใครปฏิเสธ ที่จะเรียนวิชาที่ครูสอน(ครูว่าจริงมั้ย?ครับ)

 

ครูตัวสูงใหญ่  สูงกว่าข้าพเจ้าด้วยซ้ำไป  (ที่เห็นสูงไล่เลี่ยกันในรูปที่ถ่ายคู่ เพราะครูย่อตัวใช่มั้ยครับ) รอยยิ้มทำให้ครูดูสดใสร่าเริง….คำพูดเพียงไม่กี่ประโยคที่ได้พูดคุยระหว่างกัน ทำให้รู้สึกถึงความคุ้นเคยดั่งญาติ 

 

หากมิใช่เพราะสังคมประเทืองปัญญาแห่งนี้…ข้าพเจ้าคงไม่มีโอกาสได้พบเจอครูอ้อยเช่นกัน

 

อดที่จะชื่นชมสังคมประเทืองปัญญาแห่งงนี้ไม่ได้   

 

GotoKnow พื้นที่ สีเขียว ที่สร้างปัญญาและความคุ้นเคยระหว่างกันดั่งญาติมิตร

 


 

หลังจากลาจากกัน…

เห็นว่าเป็นโอกาสดีของชีวิต จึงได้เข้ามากราบสักการะพระบรมธาตุไชยา

 

 

 และเยี่ยมชมพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ไชยา

 

รวมทั้งได้รับรู้เพิ่มเติมอีกว่า นอกจากหลวงพ่อพุทธทาส ท่านจะเป็นผู้นำทางจิตวิญญาณของพุทธศาสนิกชนแล้ว ท่านยังเป็นยอดนักโบราณคดี อีกด้วย  (หลังจากอ่านหนังสือแนวสังเขปของโบราณคดี รอบอ่าวบ้านดอน โดยหลวงพ่อพุทธทาส จบแล้ว จะเขียนบันทึกเก็บไว้ที่นี่อีกครั้ง)

 

 

ปล.วันนี้ถือเป็นวันดีอีกวันหนึ่ง ที่จะได้พบอาจารย์วิรัตน์ คำศรีจันทร์

ศิษย์เก่ามหาวิทยาลัยมหิดล ยินดีต้อนรับอาจารย์สู๋เมืองร้อยเกาะ เงาะอร่อย หอยใหญ่ ไข่แดง แหล่งธรรม ครับ