วันที่ 18/8/2555 ถือเป็นวันแห่งความทรงจำอีกวันหนึ่ง ที่ได้พบกัลยาณมิตรแห่งGotoKnow …คุณครูอ้อย  แซ่แฮ

 

นับเป็นบุคคลท่านที่ 6 ในสังคมประเทืองปัญญาแห่งนี้ที่ข้าพเจ้าได้มีโอกาสพบเจอ

5 ท่านก่อนหน้านี้ คือ

อาจารย์ธวัชชัย  ปิยะวัฒน์ 

Blank
ดร. ธวัชชัย ปิยะวัฒน์

คุณมะปรางเปรี้ยว

Blank

คุณอาร์ม

Blank

อาจารย์ขจิต  ฝอยทอง 

Blank

และอาจารย์บัญชา ธนบุญสมบัติ

Blank

 

 

ทั้ง 5 ท่านที่กล่าวถึง ได้พบเจอ เมื่อครั้งยังคงรับราชการอยู่ในโรงพยาบาลสังกัดกรมสุขภาพจิต  กระทรวงสาธารณสุข

 

 

ครูอ้อยเป็นกัลยาณมิตรท่านแรก ที่ได้พบเจอหลังจากเกษียณอายุราชการก่อนกำหนดแล้ว 

การได้พบเจอกับครูอ้อยครั้งนี้ ยังถือเป็นโชคดีอีกด้วย ที่ได้รู้จัก ผู้บังคับบัญชาของคุณครูอ้อย   อาจารย์วิชัย  นาสมยนต์  ซึ่งท่านได้ย้ายมาดำรงตำแหน่ง ผู้อำนวยการโรงเรียนแห่งหนึ่งในอำเภอไชยา  จังหวัดสุราษฎร์ธานี 

 

การเดินทางมาพบคุณครู  ตอนแรกตั้งใจจะพาดวงใจติดรถมาหาด้วย  แต่ด้วยเหตุที่เป็นวันหยุด หลังจากลูกได้เรียนมาตลอด 5 วันเต็ม  วันเสาร์เช้า ๆ แบบนี้ จึงเป็นวันที่ปลอดโปร่งสำหรับลูก อีกทั้งเป็นวัยที่ลูกเริ่มติดแม่มากขึ้น  ลูกจึงอิดออดที่จะลุกจากที่นอน  

 

ติดต่อกับครูทางโทรศัพท์ทราบความเคลื่อนไหวว่า ครูกำลังทำอะไรอยู่ ตั้งแต่การรับประทานอาหารเช้า  การเยี่ยมชมวัดสวนโมกข์ฯ(วัดธารน้ำไหล) รวมทั้งการจับจ่ายซื้อของที่ระลึกที่ดงผ้าไหมขึ้นชื่อของจังหวัดสุราษฎร์ธานี “พุมเรียง”

 

โรงเรียนสามสัก อำเภอไชยา  จังหวัดสุราษฎร์ธานี  เป็นจุดนัดพบระหว่างครูอ้อยกับข้าพเจ้า

 

 

 

นับถือหัวใจของอาจารย์วิชัย นะครับ  ที่ท่านย้ายมาดำรงตำแหน่งในโรงเรียนเล็ก ๆ ที่ห่างไกลความเจริญเช่นนี้ เพราะสถานศึกษาเดิมที่ท่านอยู่นั้น เพรียบพร้อมในทุกเรื่อง แต่การย้ายมาที่นี่ มันต่างกันราวฟ้าดิน ซึ่งข้าพเจ้าคิดเช่นนั้น

 

แต่ข้าพเจ้ากลับคิดต่ออีกว่า…หัวใจของความเป็นครูต่างหาก ที่ไม่แบ่งชั้น ไม่เลือกที่รักมักที่ชัง ไม่แคร์ว่าโรงเรียนจะอยู่อย่างไร  หัวใจของความเป็นครูรู้แค่เพียงว่า…. จะสร้างเยาวชนของชาติให้มีความรู้คู่คุณธรรมได้อย่างไรต่างหาก  (ข้าพเจ้าคิดในใจ… ขณะที่มองแววตาของท่านด้วยความเชื่อมั่นและศรัทธา)

 

รถทัวร์สองชั้นคันใหญ่ ที่คณะผู้บริหาร  คณะครูจากโรงเรียนเก่าของท่าน ในคณะนี้แหละที่มีครูอ้อย ร่วมเดินทางมาด้วย   ข้าพเจ้ากวาดสายตาได้ไม่นาน ก็รู้สึกได้ทันทีว่า ….ครูอ้อย ต้องคนนี้

 

ครูยิ้มหวานเหลือเกิน….อดนึกอยู่ในใจไม่ได้ว่า…เสน่ห์แห่งความเป็นครูหากอยู่ที่รอยยิ้มแบบครูอ้อยเนี่ย! ข้าพเจ้าว่า นักเรียนร้อยทั้งร้อย คงไม่มีใครปฏิเสธ ที่จะเรียนวิชาที่ครูสอน(ครูว่าจริงมั้ย?ครับ)

 

ครูตัวสูงใหญ่  สูงกว่าข้าพเจ้าด้วยซ้ำไป  (ที่เห็นสูงไล่เลี่ยกันในรูปที่ถ่ายคู่ เพราะครูย่อตัวใช่มั้ยครับ) รอยยิ้มทำให้ครูดูสดใสร่าเริง….คำพูดเพียงไม่กี่ประโยคที่ได้พูดคุยระหว่างกัน ทำให้รู้สึกถึงความคุ้นเคยดั่งญาติ 

 

หากมิใช่เพราะสังคมประเทืองปัญญาแห่งนี้…ข้าพเจ้าคงไม่มีโอกาสได้พบเจอครูอ้อยเช่นกัน

 

อดที่จะชื่นชมสังคมประเทืองปัญญาแห่งงนี้ไม่ได้   

 

GotoKnowพื้นที่สีเขียว ที่สร้างปัญญาและความคุ้นเคยระหว่างกันดั่งญาติมิตร

 


 

หลังจากลาจากกัน…

เห็นว่าเป็นโอกาสดีของชีวิต จึงได้เข้ามากราบสักการะพระบรมธาตุไชยา

 

 

 และเยี่ยมชมพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ไชยา

 

รวมทั้งได้รับรู้เพิ่มเติมอีกว่า นอกจากหลวงพ่อพุทธทาส ท่านจะเป็นผู้นำทางจิตวิญญาณของพุทธศาสนิกชนแล้ว ท่านยังเป็นยอดนักโบราณคดี อีกด้วย  (หลังจากอ่านหนังสือแนวสังเขปของโบราณคดี รอบอ่าวบ้านดอน โดยหลวงพ่อพุทธทาส จบแล้ว จะเขียนบันทึกเก็บไว้ที่นี่อีกครั้ง)

 

 

ปล.วันนี้ถือเป็นวันดีอีกวันหนึ่ง ที่จะได้พบอาจารย์วิรัตน์ คำศรีจันทร์

ศิษย์เก่ามหาวิทยาลัยมหิดล ยินดีต้อนรับอาจารย์สู๋เมืองร้อยเกาะ เงาะอร่อย หอยใหญ่ ไข่แดง แหล่งธรรม ครับ