แด่ทุกความรัก...ที่หล่อเลี้ยงผม...ทำให้ผมลุกขึ้นมาเขียนบันทึกอีกครั้ง...

หลังจากที่ผมหายตัวไปจากบ้านมาตั้งห้าหกวัน..นับเป็นเวลาที่มากพอและยาวนานสำหรับผม

เวลาที่ผ่านมา....ใช้ไปสำหรับชีวิตประจำวัน...การทำงาน...และดูแลแม่ที่ไม่สบาย

ทำให้จิตใจผมเคว้งคว้างและกระเจิงขึ้นไปบนท้องฟ้า...และถูกกลืนกินหายไปกับก้อนเมฆแห่งความไร้ความทรงจำและการบันทึก...

 

 

เมื่อผมมาทำงานเช้าของวันนี้...คนไข้คนแรกที่ได้เยียวยา คือ น้องผู้หญิงอายุ 20 ปีต้นๆ ...รับยาประจำที่โรงพยาบาลจิตเวชหลายปี...แต่ตอนนี้ขาดยาได้ 3 เดือน...สายตาน้องดูเหม่อลอย....รอยยิ้มพรายของน้องที่ส่งมาให้ผม...เหมือนลูกศรที่พุ่งเข้ามาตรงหน้าผม...และลอยออกข้างใบหูของผม…

 

 

คุณพ่อของน้องมาด้วย...คุณพ่อบอกว่าลืม เพราะน้องไม่ได้บอกว่า...ยาหมด..จนสังเกตว่าน้องเริ่มพูดจาไม่รู้เรื่อง...และปลายมือน้องสั่น...เหมือนจะหนาวสั่น...ทั้งที่อากาศเริ่มร้อนขึ้นเรื่อยๆ ในตอนเช้าของวัน....

 

 

คุณพ่ออยากให้ผมเขียนใบส่งตัวไปโรงพยาบาลอำเภอ...เพื่อให้แพทย์ส่งตัวไปโรงพยาบาลจิตเวชขอนแก่น....เมื่อผมค้นการขอใช้สิทธิบัตรประกันสุขภาพ...น้องก็ขึ้นสิทธ์ที่จังหวัดขอนแก่นอยู่แล้ว...เลยบอกคุณพ่อว่า...ไปโรงพยาบาลได้เลย ไม่ต้องมีใบส่งตัว

 

 

คุณพ่อน้องเล่าอีกว่า...ที่น้องไปขึ้นสิทธิ์ที่ขอนแก่น เพราะน้องถูกรุมโทรม...ตั้งครรภ์...แต่เป็นครรภ์ไข่ปลาอุก...ต้องรักษาที่โรงพยาบาลขอนแก่น ญาติที่เป็นพยาบาลจึงให้ขึ้นสิทธิ์รักษาที่นั่น...

 

 

คุณพ่อบอกผมว่า จะพาน้องไปอีก 2 วันข้างหน้า...แต่ผมไม่ยอมจึงโทรหาน้องที่ทำงานจิตเวชที่โรงพยาบาลของเรา...ให้ดูอาการของน้องก่อน...เพราะน้องต้องรีบเยียวยารักษา....

 

 

น้องสาวและคุณพ่อคู่นี้...ผมอาจจะได้เยียวยาอาการขั้นต้นของน้องบ้าง...

แต่ชีวิตของน้อง...กลับเยียวยาชีวิตของผมกลับคืน

เมื่อผมก้มมองดู...ปัญหาของผมที่เกิดขึ้น

มันช่างเล็กน้อยและจิ๊บจ๊อยเหลือเกินเมื่อเทียบกับชีวิตของน้อง

 

 

เวลาผ่านไปจนเกือบเที่ยงวัน...ทราบข่าวว่าน้องรับการดูแลจากโรงพยาบาลและประสานการรักษาไปที่โรงพยาบาลจิตเวช...ผมมีความรู้สึก..โล่งเหมือนเอาภูเขาลูกย่อมๆ ออกจากอก

 

 

ผมกลับมาบ้าน...มาทานข้าวเที่ยงกับแม่...รายล้อมด้วยพี่ๆ น้องๆ

ตอนจะกลับใกล้บ้านของผมมีตลาดนัด...ผมจึงไปซื้อต้นมะละกอ 10 ต้น และต้นฝรั่ง 2 ต้น

นำไปปลูกที่อนามัย...ผมคิดถึง “ปู่สอน” จับใจ...เพราะเป็นแรงบันดาลใจให้ผมปลูกต้นไม้และป่า…จนถึงทุกวันนี้

(ปู่...เป็น “ผีบ้า” ปลูกป่าไปเรื่อยๆ....)

 

 

มีน้องๆ และพี่ๆ ที่ทำงานมาช่วยกันปลูก...คนละไม้คนมือ

อีกไม่นานคงออกดอกออกผล...ให้ใครก็ได้ที่ผ่านไปผ่านมาได้กิน...

ผมชอบปลูกต้นไม้และสวนครัวที่ทำงานที่ผ่านมาในชีวิต…และปลูกโดยไม่หวังผล...หมั่นดูแลเขาไปเรื่อยๆ

เพราะเมื่อเราเครียด...ไม่สบายใจ...ง่วงนอน...และเหน็ดเหนื่อย

เมื่อผมมาดูแลเขา..ผมก็หายจากอาการเหล่านั้นโดยฉับพลัน...

จะไปไหนเราจะคิดถึงเขา...ผูกพันกับเขา และเลยถึงความผูกพันกับที่ทำงาน...

 

 

ขอบคุณทุกความรัก...ที่หล่อเลี้ยงผม...ทำให้ผมลุกขึ้นมาเขียนบันทึกอีกครั้ง...