เรื่องนี้เป็นเรื่องดีที่คิดได้ คิดว่าเมื่อกลับไปอยุ่ที่บ้าน ประเทศไทย เราสามารถมีเงินออมเพิ่มขึ้นได้โดยไม่ยากเย็นเลย

สมัยอยู่บ้าน เรามักบอกตัวเองและใคร ๆ ซึ่งได้แก่เพื่อน ลูกศิษย์ คนใกล้และลูกว่า

กินอะไรก็ได้ง่าย ๆ

แต่มันไม่จริงทุกครั้ง 

เรายังสรรหาร้านข้าวผัดกะเพรา ก๋วยเตี๋ยวปลา ข้าวมันไก่ฯลฯ ที่อร่อยที่สุดตามความคิดและตามเสียงเล่าลือ

เรายังติดในรสชาติของแกงถุงร้านนี้ ร้านโน้น 

และเรายังต้องขับรถไปซื้อกาแฟ ร้านขาประจำเพราะความหอม

 

สิ่งของเครื่องใช้ 


บางสิ่งเราเคยมีมากกว่าห้า หก จนเจ็ดชิ้นเกินจำนวนวันต่อสัปดาห์หนึ่งหนึ่ง ทั้งที่ไม่จำเป็นเลย

ปัจจุบันนี้ บางอย่างเราไม่มีเลยสักชิ้น ปรากฎว่าอยู่ได้
บางอย่างเรามีน้อย ก็ใช้น้อยให้เกิดประโยชน์มากที่สุด

เช่น ลิปสติกสีไม่มีเลยเพราะคิดว่าไม่จำเป็น (แต่ยังมีลิปมันทากันริมฝีปากแตกเพราะอากาศหนาวและแห้งจริง ๆ)

เสื้อผ้า ปัจจุบันมีเพียงพอใช้ใส่ห่อหุ้มร่างกาย และป้องกันอากาศหนาวเย็น มีตามความจำเป็น คุณภาพพอประมาณ ปริมาณชนิดละสามตัว ใส่เป็นชุดกันหนาวข้างใน อันนี้เลือกที่ใส่นอนได้ด้วย เมื่อออกนอกบ้านก็ใส่ชุดอีกหนึ่งชุดด้านนอกสุด

รองเท้ามีแบบ รองเท้านักกีฬาหนึ่งคู่สำหรับเดิน และบู๊ตอีกหนึ่งคู่สำหรับกันหนาวและฝน

รองเท้าแตะหนึ่งคู่สำหรับเข้าห้องน้ำ เดินในบ้าน อย่างไรก็ไม่ชินการเดินเท้าเปล่าแบบฝรั่ง

ปากกา มีเท่าที่ใช้เขียนและใช้ทำเครื่องหมาย รวมสามสี น้ำเงิน แดง ดำ บวกไฮไลต์อีกหนึ่งด้าม

 

อ้อ ที่ขาดไม่ได้ ดินสอ

เพราะต้องวาดภาพชิ้นเนื้ออยู่เสมอ แล้วเลยวาดนก ดอกไม้ ต้นไม้ นานา

 

วันหยุดสัปดาห์ก่อน กว่าจะตัดสินใจซื้อกระดาษวาดเขียน และสีน้ำขนาดพกพา คิดแล้วคิดอีก น้องที่ชื่นชอบการวาดรูปเช่นกันต้องช่วยคิดว่า เอาแบบนี้ก่อนก็แล้วกัน แบบพกพา สมุดเล่มเล็กและสีระบายแบบชุดเล็ก ถ้าใช้หมดค่อยมาซื้อเพิ่ม

ภู่กันไม่ซื้อเพราะวางแผนไว้แล้วในใจ ประดิษฐ์ทดแทนจากสิ่งของใกล้ตัว

ฯลฯ

 

ทั้งนี้ทั้งนั้น เนื่องจากข้าวของราคาแพงกว่าบ้านเรามาก ประการหนึ่ง

และคิดว่า ควรมีของเท่าที่ใช้จริงเป็นประการสำคัญอีกหนึ่ง

 

มีสิ่งของไม่มาก ไม่ลำบากต่อการเก็บ การหา หรือแม้กระทั่งเมื่อต้องเดินทางกลับบ้าน ไม่ต้องจัดการทิ้ง หรือโยกย้ายถ่ายเทข้าวของมากเกินไป

 

อาหารการกิน


เรามีสติ มีการวางแผนต่อการหาซื้อวัตถุดิบ ในราคาที่สมควร คิดคำนวณค่าอาหารต่อมื้อ ต่อวัน จนต่อเดือน

โดยไม่ลืมให้ความสำคัญกับชนิดและคุณค่าอาหารที่ร่างกายจะได้รับ

มีข้อยืดหยุ่นกับตนเองเพื่อความรื่นรมย์ในวันศุกร์เย็น รวมถึงวันหยุดเสาร์อาทิตย์

 

หัดทำกับข้าวหลากเมนู ขนม ขนมไทย ๆ นี่แหละ อร่อย หวานหอมและผูกมิตรกับเพื่อนบ้านชาวหอด้วยกันได้ดี

 

สิ่งเหล่านี้ เราไม่ค่อยปฏิบัติมาก่อนยามอยู่บ้าน ที่บ้านเกิดเมืองนอน

แม้ไม่ใช่คนฟุ่มเฟือย แต่ไม่กล้าบอกว่าเป็นคนมัธยัสถ์ หรือพอเพียง

เราใช้ทรัพยากรของโลก(ของไทย)มากเกินไปและไม่คุ้มค่า

 

จนกระทั่งมาใช้ชีวิตไกลบ้านต่างแดน

 

ความจำเป็นบังคับให้เราประหยัดในช่วงแรก ๆ ต่อมาเริ่มเกิดปัญญา

เกิดความสุข ภูมิใจในตนที่รู้จักใช้ มีสติก่อนซื้อ


กินแค่เพียงอิ่มท้อง มีสิ่งของเท่าที่จำเป็น


เรื่องนี้เป็นเรื่องดีที่คิดได้ คิดว่าเมื่อกลับไปอยู่ที่บ้าน ประเทศไทย เราสามารถมีเงินออมเพิ่มขึ้นได้โดยไม่ยากเย็นเลย


และ

 

เราบริโภคทรัพยากรจากธรรมชาติลดลงอย่างชัดเจน

 

 

ขอขอบคุณโอกาสแห่งชีวิต

ที่ทำให้เกิดการเรียนรู้ชีวิตอีกแง่มุมหนึ่งที่สำคัญ

 

 

ขอขอบคุณบันทึกคุณโอ๋ ที่จุดประกายให้เกิดบันทึกนี้ด้วยค่ะ