พฤหัสฯสวัสดีกัลยาณมิตร แฟนๆ คนรักน้องฟ้ากะนายเมฆ ทุกๆ ท่านค่ะ 

 

หลายๆ คนโทรมาถามไถ่ เรื่องรู้สึกได้ไหม กะแผ่นดินไหว พี่ๆ น้องๆ บางราย ก็กังวลใจ จะเดินทางมาอันดามันดีไหม ในช่วงเพลานี้  ด้วยความยินดีค่ะ

 

นับได้ว่าช่วงปีนี้เป็นปีที่อากาศเป็นใจ มากที่สุดในรอบครึ่งทศวรรษ เพราะน้องฟ้ามิร่ำไห้ตลอด โดยมิรู้เวลาเวล่ำ ทำให้ช่วงเทศกาลท่องเที่ยวดูคึกคัก

 

แม้ในยามเย็น นายเมฆา จะเผลอแปลงกายา ครึ้มฟ้า บันดาลฝน ในทุกๆเย็น อย่างไม่เป็นใจให้ นายยางพาราได้ขยัน ทำหน้าที่ตัวเอง บ้างก็ตาม

 

ผ่านมาเวียนวน จนครบรอบอีกขวบปี อาทิตย์หน้าที่จะถึงนี้ ก็ถึงช่วงรณรงค์ ฝากรักษ์ ดูแล เยียวยา รักษาอาการ โรคของโลก ณ วันคุ้มครองโลก ค่ะ

 

จริงๆ แล้วเราสามารถ รัก ใส่ใจ โลกได้ทุกวี่วัน ด้วยใส่ใจในกิจกรรมเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิตประจำวัน กันและกัน คนละไม้ คนละมือ ถือเป็นเรื่องสำคัญ

 

ตั้งแต่ตื่นเช้ามา ทำหน้าที่ประจำวัน สร้างจิตสำนึกเรือง การประหยัดพลังงาน ทรัพยากร ต่างๆ ทั้งใน นอก บ้าน ตลอดถ้วนทั่ว ชุมชน สังคม ก็ติดตาม

 

โลกใบนี้จะคงอยู่ร่วมกับเราได้นานๆ  ฝากเลี้ยงไว้ ในหัวใจเราทุกคน ผ่านบทกวี ที่โปรดปราน ของท่านลำน้ำน่าน ผสมผสาน ร้อยเรียงที่โดนใจ ในทุกถ้อยรส พจนา เพราะว่า คอเดียวกัน จึงนำมาแบ่งปัน ร่วมสร้างสรรค์ ด้วยจิตคารวะค่ะ :)

 

 

ลมหายใจของแผ่นดิน (Breath of the Land)

 

                                                ลำน้ำน่าน

 

ไหวลมใจแผ่นดินภูระโลก
ไกวดอกโศกสู่เหวบาดาลสถาน
งามดอกไม้ปาริชาตช่อตระการ
เบ่งบานประดับภูมิเบื้องบรรพต

แว่วเสียงทองการเวกมาครวญหา
จากป่าหิมพานต์หวานหยาดหยด
โผผกเทียมเวหาสราชรถ
ทศทิศโพยมยานไปลับตา

ไหวลมใจงามแผ่นดินชมพูนที
สายวารีบ่าเซาะเพิงภูผา
งามเงื่อนเงาอรัญเถาวัลย์วนา
ปรารถนาสนองนับชั่วกัปกัลป์

โค้งเคียวทองข้าวรวงรุกขชาติ
บรรเลงพาทย์โรยลมหอมมากล่อมขวัญ
ปวงพฤษภกงเกวียนกล้าสารพัน
อภิวันเทพีข้าวคุ้มดินแดน

ประหนึ่งสายชีวามหาอุปรากร
มหิธรเจ้าของธาตุอากาศแสนย์
ปรุงฟากฟ้าสุธารสมิขาดแคลน
แว่นแคว้นสุวรรณภูมิสุนทรีย์

เสนอสนองวิญญาญสมานสมัย
จักไม่ไปแม้พรหมโลกวิเศษศรี
แตกดับเกิดกลายหลายพันปี
ผลิพลีแด่มนุษย์ทุกยุคไป

โรยละอองสายน้ำค้างกลางหาว
คืออัสสุชลหมู่ดาวยิ่งใหญ่
วิปโยคกระจิดกระจ้อยน้อยใจ
รำไพพรายพระจันทร์วันเพ็ญ

สะอึกสะอื้นยังเหม่อมองโลกธาตุ
ลานสะอาดดอกหญ้าดาราเห็น
หนึ่งแววตาชรายากอยู่ลำเค็ญ
จักฉายแสงพอเป็นทิพย์ส่องทาง

กลั้นลมใจรวดร้าวดาวอมโศก
อับโชคแสงส่องคุ้งเมื่อรุ่งสาง
ปรุงธาตุแผ่นดินเช้าค่ำอำพราง
แล้วปล่อยวางชีพจรสอนวิมุตติ

หมู่ปลากระซิกกระซี้สายน้ำไหล
เสรีภาพอันใดใหญ่เท่ามหาสมุทร
เกลียวสาหร่ายกิเลสร้อยคอยมนุษย์
หลงดำผุดเริงวัฏฏะทัศนาจร

กาลโยคเวลาคล้อยมิคอยเกิด
เถิดตอบแทนผืนดินถิ่นบรรจถรณ์
อันสิ่งใดในโลกนี้มิถาวร
สองพันปีมลายรอนอันตรธาน

หลากหลายธรรมชาติแก่นชีวิต
เหลือสถิตนิดน้อยคอยลูกหลาน
เสพลาภใดหนอมนุษย์สุดประมาณ
แม้นิพพานอัปยศหมดทางไป

ใกล้สิ้นโลกปางบรรพ์นิรันดร์แล้ว
ฤาจักปลดบ่วงแร้วนรกสมัย
อวสานสายธาราฟากฟ้าครรไล
อนาถใจชีพแผ่นดินมาสิ้นบุญ

------------------------------------


หลายศตวรรษแล้วที่ทรัพยากรแผ่นดินผืนนี้ได้หล่อเลี้ยงมนุษย์
ทั้งจตุรธาตุที่แตกดับแล้วก็เกิดใหม่นับประมาณค่าบ่มิได้
จากบรรพบุรุษรุ่นแล้วรุ่นเล่า จวบจนปัจจุสมัย...

ข่าวคราวการอันตรธานไปแห่งทรัพยากรทางธรรมชาตินั้น
ได้ทวีความรุนแรงขึ้นทุกเมื่อเชื่อวัน อาทิ ป่าไม้ และแหล่งน้ำจืด
ที่นับวันจะส่งผลกระทบทางด้านนิเวศวิทยา ชีวิตและผู้คน
ฝนแล้ง น้ำท่วม แผ่นดินถล่ม ฝนกรด อากาศเป็นพิษ น้ำเน่าเสีย
ทั้งหลายทั้งปวงเหล่านี้คือผลพวงของการเสพประโยชน์จากธรรมชาติ
ที่ขาดความสมดุลของมนุษย์ทั้งหลายนั้นเอง

ถึงเวลาหรือยังที่เราจะหันกลับมาชุบชีวิตธรรมชาติแหล่งสุดท้าย
ก่อนอำลาโลกนี้อย่างนิรันดร์  ปลูกต้นไม้ตอบแทนผืนแผ่นดินเนาว์
ศักราชใหม่เราหวังว่าจะร่ำรวยและมีเงินทองมากมาย
แต่จะมีใครสักกี่คนที่หวังจะได้ป่าไม้ แม่น้ำใส อากาศบริสุทธิ์
เพิ่มมากขึ้น  คิดแล้วก็ได้แต่เศร้าเมื่อลมใจแห่งแผ่นดินกำลังขาดรอน

รอเพียงวันธรรมชาติลงโทษอีกครากระนั่นหรือ???

-----------------------------------------------------
ลำน้ำน่าน บุรุษแห่งสายน้ำนิรันดร์