คนเราล้วนคิดว่า....เราเป็นสิ่งมีชีวิตที่ประเสริฐที่สุดในสิ่งที่มีชีวิตในโลก

เพราะเราได้กินอาหารที่น่าทานและอร่อยโอชา...ได้นอนอยู่บนเบาะนุ่มนิ่ม

มีและครอบครองปัจจัยที่สี่และปัจจัยที่ห้า...หก...ตามมา...

ถึงยากดีมีจน...ทุกคนที่เกิดมาต้องมีมุมที่มีความสุขบ้าง

 

 

แต่ใครจะรู้หล่ะนะ...ว่าบางมุมของสิ่งมีชีวิตอื่น ๆ …เขาอาจจะมีความสุขมากกว่าคนเราก็ได้

หนอน...ที่ชอนไชในอุจจาระ...อาจจะมีความสุขในรสชาติ

พยาธิ...ในร่างกายของมนุษย์....อาจจะมีความสุขในการดูดดื่มเลือด

นก...ที่โบยบินอย่างเสรี...อาจจะมีความสุขกับการมีอิสระในการดำรงชีพ

คิดได้อย่างนั้น...คนอาจเป็นสิ่งที่มีชีวิตที่มีความสุขน้อยกว่าสิ่งมีชีวิตอื่น ๆ

แต่ที่จริงแท้แน่นอนที่สุด...

ทุกชีวิตต้องการอิสรเสรีภาพ...ต้องการปลดโซ่ตรวน...และหลุดพ้นจากพันธนาการทั้งปวง

 

 

คนไข้ของผม เป็นคนไข้จิตเวช จากการดมกระป๋อง (สารระเหย)...สามารถคว้าดาวคว้าเดือน...จนสมองกลวง มาเกือบ 10 ปี

ตอนแรกรู้เรื่อง พักหลัง ๆ เริ่มโวยวาย...ทุบตีคนในครอบครัว...คนอื่น...บ่น...ดุด่า

และหนักขึ้น...ก็ใช้กำลังกับแม่...และจะข่มขืนแม่...ถ้าคนมาช่วยไม่ทัน

จนคนในบ้าน ต้องกักขัง..ใส่โช่ตรวนมานานถึง 5 ปี...ด้วยความรู้สึกทรมานและก็ต้องทำ

 

 

เริ่มแรก...ทีมสุขภาพ และครอบครัว ก็วางแผนช่วยกัน...ส่งไปรักษาที่โรงพยาบาลจิตเวชขอนแก่น ห่างจากบ้านประมาณร้อยกว่ากิโลเมตร

แต่คนไข้อยู่ไม่ถึงสัปดาห์หนีโรงพยาบาลออกมา...จนตำรวจตามหาไม่เจอ…

แต่จู่ ๆ ห้าวันก็กลับมาบ้าน พร้อมกับญาติคนเจ็บที่คนไข้ไปตีห้าแตกเย็บหลายเข็ม

เขามาเอาเรื่อง...ทั้งที่รู้ว่าบ้า...แต่ก็ยอมจ่ายค่าทำขวัญ เพราะสงสารคนเจ็บ

 

 

กลับมาบ้าน...ก็ใส่โซ่ตรวนอีกครั้ง...รัดแน่นมาก...บางครั้งก็เกิดบาดแผลรอบข้อเท้า

ผมถามว่า ทำไมไม่ใช้ผ้าพันรอบ ๆ ป้องกันบาดแผล แต่แม่คนไข้บอกว่า...คนไข้คัน และแกะออกเรื่อย ๆ

อนามัยปรึกษาแพทย์ และนักจิตวิทยา...ตอนนี้ได้ยากิน และยาฉีดทุกเดือน ๆ

ผมสงสาร แต่ไม่รู้ว่าจะช่วยเหลืออะไรได้มากกว่า ที่ไปดูและฉีดยา เดือนละครั้ง....สองครั้ง

 

 

คนไข้จบมัธยมหก...เสียอนาคตที่สดใส...เพราะถึงเป็นอย่างนี้

จำอะไรได้หมด บวกเลขได้...สวดมนต์ได้หลายบท...อ่านหนังสือเก่ง

ชอบร้องเพลงคาราบาว เช่น วณิพก...บัวลอย...วิมานดิน

จะโวยวายเป็นพัก ๆ ...ผมชอบทุกว่า...ถ้าตาขวาง อย่าเพิ่งเข้าใกล้คนไข้นะ

คนไข้จะบ่นว่าปวดหัว...มืดในสมอง...และเริ่มอาการคลุ่มคลั่ง...ไม่นานก็สงบ

 

 

วันนี้...พวกผม...หมออนามัย...อสม.  ผู้นำชุมชน อบต. และครอบครัวคนนไข้

ประสานงานกับแพทย์...นักจิตแพทย์....วางแผนรักษาคนไข้ใหม่

ได้ข้อตกลงว่า....แพทย์จะให้ยาตัวใหม่ ที่ลดอาการคลุ่มคลั่ง และลดความรู้สึกทางเพศให้น้อยลง

แพทย์อยากให้กลับไปนอนโรงพยาบาลจิตเวชขอนแก่นอีกครั้ง

แต่ญาติกลัวเหตุการณ์ซ้ำรอย

 

 

คนในชุมชนจะมาออกเยี่ยมร่วมกัน...อาบน้ำ...กินอาหารร่วมกัน...หาเรื่องราวพูดคุยกัน…

เพราะเมตตาธรรมเป็นสิ่งค้ำจุนโลกให้งดงามได้เสมอ

เดือนละ 2-3 ครั้ง คนมาประมาณมากกว่า 5 คน เพราะถ้าปลดโซ่ตรวนออก ตอนเรามา

ถ้ามีคนไข้โวยวาย หรือจะหลบหนี...จะได้จับด้วยกัน

ปลดโซ่ตรวนออกตอนพวกเรามา...สักเดือนละ 2-3 ครั้ง...ก็น่าจะดีในขั้นแรก

ขั้นต่อไปต้องประเมินอาการเรื่อย ๆ

 

 

วันนี้...ผมมีความสุขใจอย่างประหลาด

ผมไม่ได้ยิ้มอย่างโดดเดี่ยวเหมือนทุกวัน

เมื่อเห็นใคร ๆ หลาย ๆ คน...ยิ้มออกมาพร้อมกันและพร้อม ๆ กับผม

โลกงดงามเสมอ...

ก่อนที่เราจะไปเยียวยา

เราก็ต้องปลดโซ่ตรวน...ในใจ…ของเราเองบ้าง...

ใจที่หลุดพ้นจากพันธนาการทั้งปวงเช่นกัน