เราสามคนนอนโดยพยายามไม่ให้ตัวโดนกันเหมือนกลัวว่าความร้อนจะเชื่อมตัวเราให้ติดกันได้

    หลังละครทีวีจบทุกคนต่างก็เข้านอน เว้นพวกที่ไปดื่มกินกันที่บ้านเหนือยังคงส่งเสียงร้องเพลงกันอยู่โหวกเหวก อากาศที่ร้อนตอนกลางวันเหมือนไม่คลี่คลายลงบ้างเลย

   บ้านไม้สองชั้นของแม่ยายที่รับแดดแผดเผาตั้งแต่บ่ายดูเหมือนจะเป็นเตาอบกลายๆไปแล้ว เมื่อต้องปิดประตูหน้าบ้าน และหน้าต่างหลังบ้านทุกบาน เป็นเพราะไม่มีเหล็กดัดแกเลยต้องปิดทั้งหมด ส่วนชั้นบนเป็นที่เก็บของปล่อยให้รกร้างจนขึ้นไปนอนไม่ได้ 

   พวกเราลูกสาว ลูกเขยและหลานรวมหกคนมาเยี่ยมแม่ช่วงสงกรานต์นี้เลยต้องกางมุ้งนอนเพิ่มอีกสองมุ้งรวมของแม่ยายเป็นสามมุ้งที่กางเบียดกันอยู่ในห้องใต้ถุนที่เคยกว้างขวางที่ตอนนี้ดูแคบไปถนัด

   อ้อลืมบอกไปว่านอกจากเราหกคนแล้วยังมีหมาน้อยทอฟฟี่อีกหนึ่งตัว ที่มาร่วมชะตากรรมความร้อนในครั้งนี้ด้วย

    และเมื่อกางมุ้งเสร็จพวกเราก็เหมือนสัตว์ที่โดนห่อด้วยวัสดุบางๆและถูกขังอยู่ในตู้อบเพื่อรอเป็นอาหารที่ปรุงสุก

   พัดลมที่ตั้งอยู่ปลายเท้าเหมือนพัดแต่ไอร้อนเข้ามาอาบตัวอันเปลือยเปล่าให้แสบร้อนเข้าไปอีก ลูกสาวที่นอนอยู่ด้านซ้ายบ่นคิดถึงห้องแอร์ที่กรุงเทพฯ ภรรยาที่นอนอยู่ด้านขวาเปรยเบาๆว่า

   "อย่าบ่นเลยลูก คิดดูสิร้อนอย่างนี้ยายยังอยู่ได้"

   เราสามคนนอนโดยพยายามไม่ให้ตัวโดนกันเหมือนกลัวว่าความร้อนจะเชื่อมตัวเราให้ติดกันได้

   ระหว่างที่เผลอหลับไปด้วยความร้อนเพลีย เจ้าทอฟฟี่ก็เห่าขึ้นมา บ๊อกๆ ทำให้สะดุ้งตื่นขึ้นมาอีก ภรรยาผมบ่นอู้อี้ๆด้วยความหงุดหงิด ลูกสาวพลิกตัวพร้อมยื่นมือมาลูบพุงเจ้าทอฟฟี่ เพื่อจะได้หยุดเห่าเหมือนทุกครั้ง

   "ปวดฉี่หรือเปล่า หรือว่าร้อนนอนไม่หลับ"ผมพูดเหมือนเจ้าทอฟฟี่จะรู้เรื่องด้วย

   ผมจูงเจ้าทอฟฟี่และเปิดประตูหน้าบ้านออกมา สายลมเบาๆพัดผ่านให้รู้สึกเย็นกว่าในตัวบ้าน เสียงพวกร้องเพลงเงียบไปแล้ว แต่ความร้อนยังคงระอุอยู่ถึงจะน้อยกว่าตอนกลางวันก็ตาม

   หลังทอฟฟี่ทำธุระเสร็จก็จูงเข้าบ้าน มุ้งทั้งสามหลังพลิ้วไหวไปมาตามแรงลมจากพัดลมที่อยู่ในมุ้งและที่ตั้งอยู่นอกมุ้งอีกหนึ่งตัว ผมต้องอุ้มทอฟฟี่เข้ามุ้งหลังจากที่ขัดขืนอยู่สักพัก มันคงร้อนเหมือนกัน ผมคิดในใจ

   คืนแห่งความร้อนอันยาวนาน มันช่างผ่านไปเชื่องช้าเสียจริงๆ เมื่อไหร่จะเช้าเสียที เมื่อไหร่จะมีฝนตกลงมาเสียที เมื่อไหร่จะได้กลับกรุงเทพฯเสียที ผมคิดวุ่นวายจนต้องภาวนาในใจกำหนดจิตให้รับรุ้ถึงความทุกข์ที่เกิดขึ้น เกิดจากความร้อนของอากาศ หรือเกิดจากความร้อนของความรับรู้เวทนา

   ผมกำหนดลมหายใจเข้าออก ร้อนหนอ ร้อนหนอ ร้อนหนอ...จนผล่อยหลับไปอีกครั้งหนึ่ง

   มาสะดุ้งอีกทีก็ตอนที่แม่ยายเปิดประตูบ้าน พร้อมกับตกใจที่เจ้าทอฟฟี่หายไปจากมุ้ง

   ทอฟฟี่นอนขดตัวอยู่นอกมุ้งตรงปลายเท้า  อาจจะเป็นเพราะความโล่งกว้างบริเวณนอกมุ้งที่มีมากกว่าทำให้รู้สึกเย็นกว่าในมุ้ง พัดลมตัวที่ตั้งอยู่นอกมุ้งพัดส่ายไปมาไล่ยุงให้เจ้าตูบน้อยเป็นอย่างดี

   ผมลูบหัวเจ้าทอฟฟี่เบาๆ บางทีหมามันก็ฉลาดและตัดสินใจได้ดีกว่าคน คนที่มีแต่ความกลัว แม้แต่ยุงตัวเล็กๆ

....