วันนี้ดิฉันละจากที่ทำงานไปไม่ลง....นั่งสงบสติ...กับความยุ่งที่ประเดประดัง...ตั้งแต่เช้า...เขียนถึงตอนนี้ทำให้...คิดถึง"คุณขจิต"...ขึ้นมาจับใจ....คุณขจิต แกลืมฝาหม้อหุงข้าวไว้ในตู้เย็น...เช้านี้ดิฉันลืมกระเป๋าเอกสารไว้หน้าบ้าน...มานั่งจะทำงานนึกได้ว่า...ก่อนออกรถมาดิฉันตั้ง "พิงล้อรถไว้"...เนื่องจากลูกน้อยหอยสังข์...ส่งเสียงมาว่าแม่...มาอุ้มขี้นรถหน่อย...เดินไม่ไหว...ชุลมุนกันจน"ลืมหยิบ" กระเป๋าที่ตั้งพิงล้อรถไว้...ออกรถมาซะเฉย เฉย..งั้นแหล่ะ  มาถึงที่ทำงานจึงโทร.บอกคุณยายข้างบ้านช่วยดูให้ที น่าจะตั้งอยู่ที่หน้าบ้านนั่นหล่ะ....จริงดังว่า..อยู่จ๊ะ...อยู่บนถนน..ยายเห็นแล้ว..เดี๋ยวจะเก็บไว้ให้...
ตกเย็น...นั่งสงบจิตใจกลับบ้านไม่ลง....ขอบันทึกซะหน่อยคิดถึง....gotoknow...เหลือเกิน
           ดิฉันค่อนข้างหลงทางใน gotoknow บ่อยๆ ในขณะเดียวกันก็เคยพบอาการหลงทางของ...คุณกะปุ๋ม...อยู่บ้างเหมือนกัน....พบได้จาก...."โห...พลาดไปได้ไงบันทึกนี้...คำอุทานที่มักหลุดจากปลายนิ้ว"..น้องกะปุ๋ม..เป็นประจำ...
ขอถ่ายทอดมุมหนึ่งของการใช้ gotoknow บรรจงเขียนแบบ "ตามดูการใช้ของตัวเอง"   ดิฉันจะตั้งต้นจาก 
1.เข้าใช้ระบบ "แสดงตน"
2.ไปที่ศูนย์รวมข้อมูลของตัวเองเพื่อดูว่าใคร"ต่อยอด"ให้ความเห็น"มา
     ที่บันทึกของเราบ้าง
3.จากนั้น "ไล่ดู"บันทึกที่เราไปให้ความเห็นไว้(แสดงว่าเราสนใจประเด็นจึง
   เข้าไปให้ความเห็นทิ้งไว้) ว่าเขาคุยกันไปถึงไหนแล้ว
4.เข้าไปใน แพลนเน็ตของเรา"ตามดู"เรื่องที่เพื่อนใน แพลนเน็ต เขียน
   ใหม่ๆเข้าไปให้ความเห็น คุย บ้างตามแต่ความสนิทสนมกับเจ้าของบันทึก
5.กลับมาที่หน้าหลัก ดูคนบันทึกล่าสุด เพื่อเก็บ"มิตรใหม"
6.ปราดตาดูว่าในหน้าหลักมีใครบันทึก"ชื่อเรื่อง"อะไรบ้างที่น่า
   สนใจ
..... เปิดอ่าน...ขณะเดียวกันก็ชำเลืองมองด้านซ้ายด้านขวามองความเห็นที่   กำลังแสดงกันอยู่....หากมีบันทึกไหนความเห็นมากๆ ก็ค่อยๆ เปิดดูว่าเขาคุยอะไรกัน
7.จากนั้นคิดว่าวันนี้เรา"มีอะไรให้คนอื่นอ่าน"ดี......เขียนบันทึก...
8.หากนึกได้ว่ามิตรรักของเราหายหน้าไปจาก 6 ข้อข้างต้น จึงเข้าไป    "ค้นหา"
            ให้ความเห็นรายทางที่พบ และเราจะให้ความเห็นได้ในมุมของเรา มักมีเจ้าประจำ แต่แม้เป็นเจ้าประจำบางเรื่องก็ให้ความเห็นไม่ได้ "ให้ไม่ออก" อันนี้ขึ้นอยู่กับตัวเรา จริตเรา....ไม่ใช่ขึ้นอยู่กับคนเขียน
9."ออกจากระบบ"

ชอบใจทุกครั้ง ที่ออกจากระบบจะเจอคำว่า "สำเร็จสมบูรณ์" ดิฉันว่า คำนี้น่ารักดีเห็นทีไรคิดถึง ดร.จันทวรรณ ทุกครั้ง