สำเร็จสมบูรณ์

เมตตา
ชอบใจทุกครั้ง ที่ออกจากระบบจะเจอคำว่า "สำเร็จสมบูรณ์" ดิฉันว่า คำนี้น่ารักดีเห็นทีไรคิดถึง ดร.จันทวรรรณ ทุกครั้ง

            วันนี้ดิฉันละจากที่ทำงานไปไม่ลง....นั่งสงบสติ...กับความยุ่งที่ประเดประดัง...ตั้งแต่เช้า...เขียนถึงตอนนี้ทำให้...คิดถึง"คุณขจิต"...ขึ้นมาจับใจ....คุณขจิต แกลืมฝาหม้อหุงข้าวไว้ในตู้เย็น...เช้านี้ดิฉันลืมกระเป๋าเอกสารไว้หน้าบ้าน...มานั่งจะทำงานนึกได้ว่า...ก่อนออกรถมาดิฉันตั้ง "พิงล้อรถไว้"...เนื่องจากลูกน้อยหอยสังข์...ส่งเสียงมาว่าแม่...มาอุ้มขี้นรถหน่อย...เดินไม่ไหว...ชุลมุนกันจน"ลืมหยิบ" กระเป๋าที่ตั้งพิงล้อรถไว้...ออกรถมาซะเฉย เฉย..งั้นแหล่ะ  มาถึงที่ทำงานจึงโทร.บอกคุณยายข้างบ้านช่วยดูให้ที น่าจะตั้งอยู่ที่หน้าบ้านนั่นหล่ะ....จริงดังว่า..อยู่จ๊ะ...อยู่บนถนน..ยายเห็นแล้ว..เดี๋ยวจะเก็บไว้ให้...
ตกเย็น...นั่งสงบจิตใจกลับบ้านไม่ลง....ขอบันทึกซะหน่อยคิดถึง....gotoknow...เหลือเกิน
           ดิฉันค่อนข้างหลงทางใน gotoknow บ่อยๆ ในขณะเดียวกันก็เคยพบอาการหลงทางของ...คุณกะปุ๋ม...อยู่บ้างเหมือนกัน....พบได้จาก...."โห...พลาดไปได้ไงบันทึกนี้...คำอุทานที่มักหลุดจากปลายนิ้ว"..น้องกะปุ๋ม..เป็นประจำ...
ขอถ่ายทอดมุมหนึ่งของการใช้ gotoknow บรรจงเขียนแบบ "ตามดูการใช้ของตัวเอง"   ดิฉันจะตั้งต้นจาก 
1.เข้าใช้ระบบ "แสดงตน"
2.ไปที่ศูนย์รวมข้อมูลของตัวเองเพื่อดูว่าใคร"ต่อยอด"ให้ความเห็น"มา
     ที่บันทึกของเราบ้าง
3.จากนั้น "ไล่ดู"บันทึกที่เราไปให้ความเห็นไว้(แสดงว่าเราสนใจประเด็นจึง
   เข้าไปให้ความเห็นทิ้งไว้) ว่าเขาคุยกันไปถึงไหนแล้ว
4.เข้าไปใน แพลนเน็ตของเรา"ตามดู"เรื่องที่เพื่อนใน แพลนเน็ต เขียน
   ใหม่ๆเข้าไปให้ความเห็น คุย บ้างตามแต่ความสนิทสนมกับเจ้าของบันทึก
5.กลับมาที่หน้าหลัก ดูคนบันทึกล่าสุด เพื่อเก็บ"มิตรใหม"
6.ปราดตาดูว่าในหน้าหลักมีใครบันทึก"ชื่อเรื่อง"อะไรบ้างที่น่า
   สนใจ
..... เปิดอ่าน...ขณะเดียวกันก็ชำเลืองมองด้านซ้ายด้านขวามองความเห็นที่   กำลังแสดงกันอยู่....หากมีบันทึกไหนความเห็นมากๆ ก็ค่อยๆ เปิดดูว่าเขาคุยอะไรกัน
7.จากนั้นคิดว่าวันนี้เรา"มีอะไรให้คนอื่นอ่าน"ดี......เขียนบันทึก...
8.หากนึกได้ว่ามิตรรักของเราหายหน้าไปจาก 6 ข้อข้างต้น จึงเข้าไป    "ค้นหา"
            ให้ความเห็นรายทางที่พบ และเราจะให้ความเห็นได้ในมุมของเรา มักมีเจ้าประจำ แต่แม้เป็นเจ้าประจำบางเรื่องก็ให้ความเห็นไม่ได้ "ให้ไม่ออก" อันนี้ขึ้นอยู่กับตัวเรา จริตเรา....ไม่ใช่ขึ้นอยู่กับคนเขียน
9."ออกจากระบบ"

ชอบใจทุกครั้ง ที่ออกจากระบบจะเจอคำว่า "สำเร็จสมบูรณ์" ดิฉันว่า คำนี้น่ารักดีเห็นทีไรคิดถึง ดร.จันทวรรณ ทุกครั้ง

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน  Telling by Metta

คำสำคัญ (Tags)#แลกเปลี่ยนเรียนรู้#มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์#การใช้gotoknow

หมายเลขบันทึก: 48466, เขียน: 05 Sep 2006 @ 17:51 (), แก้ไข: 11 Feb 2012 @ 15:49 (), สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 16, อ่าน: คลิก


ความเห็น (16)

  • คิดถึงคุณขจิต...ขึ้นมาจับใจ....คุณขจิตแกลืมฝาหม้อหุงข้าวไว้ในตู้เย็น   -----  แหม โล่งอกค่ะ  เพราะตูนแค่ลืมโทรศัพย์มือถือไว้ในตู้เย็นเล็กว่าฝาหม้อของคุณขจิตเยอะเลยค่ะ
  • พี่เมตตาเป็นคนสรุปอะไรได้เก่งอย่างน่าประทับใจ ในคำว่าสรุปของพี่มีความละเอียดอ่อนแฝงอยู่ด้วยเสมอค่ะ

ขอบคุณพี่จิ๊บค่ะ บันทึกนี้เป็นประโยชน์มากสำหรับผู้พัฒนาระบบค่ะ เพราะทำให้ทราบถึง conceptual model ในการท่อง GotoKnow ของผู้ใช้ในระดับชำนาญการ (heavy user) ไม่ใช่ผู้ใช้น้ำหนักเยอะ หรือ ผู้ใช้แบบเฮปวี้นะค่ะพี่จิ๊บ :)

ขอขอบคุณอาจารย์เมตตา...                             

  • ศูนย์รวมข้อมูลของ Go2Know มีประโยชน์มากจริงๆ > ทำให้เราหาข้อสรุปได้เร็ว ประหยัดเวลาได้มาก > น่าขอบพระคุณทีมงาน G2K จริงๆ
  • การนำเรื่องผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ ของเรามาเล่านี่... ทำให้ดูเป็นกันเองดีครับ ดูอ่อนน้อม ถ่อมตน และเป็น small talk ไปในตัว
     พี่เมตตาครับ ระเอียดรอบคอบ และละเมียดละไมเหลือเกินครับ...ใช่ครับนึกถึง อ.ดร.จันทวรรณ ทุกครั้งเมื่อออกจากระบบ (ระบบใช้ได้ดี) แต่เมื่อระบบมีปัญหา ก็นึกทั้ง 2 คนเลยครับ อ.ดร.ธวัชชัยด้วย ต่อไปผมจะต้องนึกทั้ง 2 คน เมื่อออกจากระบบทุกครั้ง เพราะ GotoKnow.Org "สำเร็จสมบูรณ์" ได้ด้วยท่านทั้งสอง... ที่กล่าวไว้

คุณตูน  ลืมโทรศัพท์มือถือไว้ในตู้เย็น อาการน่าเป็นห่วงพอกันกับคุณขจิต ...พี่เคยลืมรองเท้าไว้ที่หน้าลิพท์ที่โรงพยาบาล....แบบว่าถอดรองเท้าก่อนเข้าห้องประมาณนั้น....นึกได้ตอนออกจากลิฟท์ว่ารองเท้าเราไปไหน....ฮา... และขอบคุณค่ะ "ละเอียดอ่อนเหรอ" ชอบจังคำชมนี้

ดร.แจน
 
สงสัยจะใช้ไม่ถึงครึ่งของ function ที่ผู้พัฒนาคิดให้ใช้.....พอๆ กับ function ในโทรศัพท์มือถือเลย... ดีใจที่น้องเคลม ให้ว่าพี่...เป็นผู้ใช้ระดับชำนาญการ

คุณหมอวัลลภ
คะ ขอบคุณค่ะแต่บางครั้งอาจดูไร้สาระไปมั๊ยคะ จริงๆ พยายามเขียนแลกเปลี่ยนเรียนรู้เรื่องงาน แต่ก็หลุดไปได้ทุกที...เหมือนกัน

คุณชายขอบ
 
พยายามจะนึกถึง ดร.ธวัชชัย เหมือนกันค่ะ แต่ไม่กล้า เกรงจะติดคิดถึงไปทาง ดร.ธวัชชัย มากกว่า ดร.จันทวรรณ  จะเสียการ...คิ คิ คิ

ศิริ
IP: xxx.170.234.5
เขียนเมื่อ 

วันก่อน ผู้เขียนนั่งอยู่ในรถ ตามหลังรถคันหนึ่ง วางรองเท้าลูกไว้ตรงกระโปรงท้ายรถ เราก็เป็นห่วงกลัวรองเท้าเด็กจะหล่น ตามหลังไปสักพัก ติดไฟแดง นายดำซึ่งทำหน้าที่ขับรถทนไม่ไหว ลงไปเคาะ  ๆ ประตู คนขับงง  ๆ แต่นายดำยื่นรองเท้าให้.....

หวังว่าคงไม่ใช่คุณเมตตาน๊ะค๊ะ

  • โห พี่เมตตาครับ ยอดเยี่ยมเลยครับ
  • แต่ดีใจมีคนลืมของไว้ในตู้เย็นเหมือนกัน คุณตูนนี่เอง
  • ล่าสุดทำกระเป๋าเงินหายครับ เสียดายบัตรประชาชน บัตรนักศึกษา ฯลฯ ที่เสียดายมากคือคือรูปสมัยหนุ่มๆ หาถ่ายไม่ได้แล้ว กลุ้มเลยพี่
ถ่ายทอดในแง่มุมที่น่าสนใจและมีประโยชน์มากคะ  เพราะตัวเองก็ไม่เคยเข้าไปเปิดที่ศูนย์รวมข้อมูลเลย จะเข้าไปดู เพราะตามปกติ ตัวเองจะเข้าไปที่บล็อกและแพล็นเน็ตเลย  จะลองเข้าไปใช้ดูบ้างคะแล้วจะกลับมาเล่าแลกเปลี่ยนเรียนรู้คะ
  • มีเรื่องมาต่อยอด....เหตุเกิดขึ้นหมาดๆเมื่อเช้านี้ เมื่อพี่เม่ยปิดประตูเหล็กหน้าบ้าน เข็นไปกระแทกด้านข้างรถที่คุณพ่อบ้านกำลังขับออกจากบ้านอย่างแรง....เพราะลืม คิดว่ารถออกไปแล้วจึงไม่ได้มอง
  • จึงต้องหันมาวินิจฉัยตัวเองอยู่ค่ะว่า เราขี้ลืม? หรือใจลอย? หรือไม่ตั้งสติสมาธิกันแน่?
  • ชอบบันทึกนี้ค่ะ ทำได้สำเร็จสมบูรณ์จริงๆ แต่ถามนิดเถอะค่ะ ข้อ 6 น่ะ เวลามองหาบันทึกที่มีผู้ให้ คห. ล่าสุดเนี่ย...ของพี่เม่ยชำเลืองมองด้านขวานะ ทำไมคุณเมตตาชำเลืองมองด้านซ้าย....ระหว่างเราสองคนอาจมีคนใดคนหนึ่งนั่งอ่านบันทึกอยู่หลัง monitor เป็นแน่แท้???

เรียน อาจารย์เมตตา...                                       

  • บันทึกของอาจารย์มีทั้ง SmallTalk (ทักทาย ปฏิสันถาร พูดเล่น) + LargeTalk (สาระ)
  • ท่านอาจารย์ทินวัฒน์ มฤคพิทักษ์สอนไว้ที่ มอ. ประมาณเดือนกุมภาพันธ์ปี 27 ท่านว่า พวกพยาบาล-หมอนี่ชอบพูด Large talk ถ้าหัดพูด Small talk บ้างน่าจะดี
  • ติดตามมาอ่านต่อครับ
Ka-Poom
เขียนเมื่อ 

พี่จิ๊บคะ...

กะปุ๋มมาอ่านเจอ คห. คุณศิริ...นั่งหัวเราะขำก๊ากเลยคะ...ตกลงใช่พี่จิ๊บไหมคะ...รถคันนั้นน่ะ....

*^__^*

กะปุ๋ม

คุณศิริ ....รถคันนั้นไม่ใช่ค่ะแน่นอนค่ะ....ที่ใช่คือ หมอนค่ะคุณสามีตากไว้บนหลังรถ.....คุณเมตตาก็ไม่ได้ดูหรอกค่ะ ขับไปซะทั่วเมืองหาดใหญ่เลยค่ะ....กลับมาถึงบานก็มีหมอนกลับมาเหมือนเดิม....ฮา...ฮา....ฮา

คุณขจิต...กลับจากดาวอังคารเมื่อไหร่แล้ว...ไปกินข้าวด้วยกันนะคะ

คุณจ๊ะจ๋า  ขอบคุณค่ะ ลองดูซิคะ อาจมีวิธีที่ดีกว่า...ก็บอกกันบ้าง....เพราะเวลางค่อนข้างมีน้อย....หากคอยสังเกตุใช้อย่างไรให้ประหยัดเวลาสุดและได้เนื้อหาครบบวกเพิ่มพูนมิตร....ในทางวิชาการ....น่าจะดีไม่น้อย

พี่เม่ยคะ  ข้อ 6 ด้านขวาค่ะ "ระหว่างเรา"...แท้จริงแล้วคุณเมตตา....มึนเอง....ขอบคุณค่ะ

คุณหมอวัลลภคะ....ขอบคุณค่ะที่แวะเวียนมาสม่ำเสมอ...หนูกำลังพยายาม...บันทึกอย่างไรให้ทั้งเราและผู้อ่าน...ได้สาระและ...สุนทรียะ...ไปด้วยกัน....หนูกำลังพยายามค่ะ...

น้องกะปุ๋ม.....พี่มักมีเรื่องเปิ่น..เปิ่น....เสมอ...หากยิ้มง่าย...หัวเราะง่าย...อยู่ใกล้พี่...."ตีนกาจะขึ้นเร็วค่ะ"...พี่ยังติดค้างน้องกะปุ๋มว่าจะเขียน..มุมมองของความรักให้อ่าน.....ยังไม่ลืม....แต่เกรงๆ...ไม่กล้าจะเขียนที่นี่ค่ะ....เราจะเขียนให้อ่านกันที่ไหนดีคะ....ขอความเห็นด้วย...

คุณเมตตาค๊ะ รอติดตามงานวิจัยของคุณเมตตาอย่างใจจดใจจ่ออยู่ค่ะ เผื่อผู้เขียนจะได้ idea บรรเจิดบ้าง
  • สรุปว่าหมอนแห้งเลยใช่ไหมครับพี่เมตตา
  • พี่เมตตาทำงานวิจัยเรื่องอะไรครับ
Ka-Poom
เขียนเมื่อ 

555...

งานนี้กะปุ๋มไปจับเข่าคุยเรื่องความรักกับพี่จิ๊บแบบ F2F เลยดีไหมคะ...ใจถึงใจดีคะ..แต่อ่ะอะ..++....กะปุ๋มไม่ใช่ท...มนะคะ...

*^__^*

กะปุ๋ม

รู้แล้วว่าไม่ใช่ ทอม นะ...ออกจะแห๋ววขนาดนั้น...คิคิ
เราไปคุยกันที่ ปาย ดีมั๊ยจ๊ะ