วันนี้บังเอิญ "พาดีซอ" ไปอ่านเจอข้อความดีๆ ในเฟสอาจารย์ท่านหนึ่งครับ...เลยเรียงร้อยอักษรมาเป็นบกกลอน ฝากเป็นข้อคิดให้ลูกๆ หลานๆ ได้อ่านกันครับ.. คนเป็นลูกกว่าจะรู้ซึ่งในคุณค่าของคำว่า "รัก" จาก "แม่" บางทีก็หลงทางไปเสียนาน แต่ยังไงเสีย..พ่อ - แม่.. ก็คือพระพรหมในบ้านเสมอ.. รักพ่อ - แม่ เชื่อฟังท่านไว้ครับ..จะถูก จะผิด พ่อแม่ อภัยเราได้เสมอครับ

-------------------------------
ลูกหลายคนเบื่อเสียงแม่บ่นด่า
คำมารดาสอนสั่งเจ้าไม่สน
เจ้าไม่ชอบเจ้ารำคาญสุดจะทน
...ชินชาจนหน้ามนไม่อยากฟัง
--------------------------------
ผิดคำหวานชายหนุุ่มที่หว่านรัก
น้อยนิดทักหยอกคำซึ้งท่าขึงขัง
ทั้งบอกรักทั้งห่วงใยไร้ชิงชัง
มันดุจดังดื่มน้ำผึ้งฉ่ำหวานใจ
--------------------------------
เขาชวนไปแห่งใดตามเขาทั่ว
ไม่นึกกลัวตามัวหูไม่ผาย
กว่ารู้ค่าคำสอนแม่ก็วุ่นวาย
ถูกผู้ชายลวงหลอกทิ้งทอดไป
--------------------------------
เขาทำท้องยังทิ้งบอกไม่รับ
ด่าตอนทับไม่เห็นร้องแหมสงสัย
อีตอนท้องจึงสงสัยว่าลูกใคร
เธออาจไปให้ใครทับอีกหลายคน
---------------------------------
สุดท้ายหนีไม่พ้นผู้ให้กำเนิด
ผู้ประเสริฐสูงสุดบุญมากล้น
คือแม่ฉันยอดรักล้นกมล
จึงสู้ทนบากหน้ามาช้ำระกำ
---------------------------------
จึงสำนึกรู้คุณคำแม่ด่า
ว่ามีค่ากว่าสิ่งใดโถงามขำ
แม่ไม่ทอดทิ้งลูกแม้ระยำ
แม่จะนำแต่สิ่งดีให้ลูกยา
--------------------------------
ทนเอาเถิดคำบ่นด่าของพ่อแม่
คำคนแก่สอนสั่งใช่ด่าว่า
เพราะท่านหวังให้เรามีปัญญา
มากวิชาจึงมุ่งมั่นสอนสั่งเรา
--------------------------------
ฝากบทกลอนสอนสั่งเพื่อนน้องพี่
อย่ารอรีจงเชื่อฟังคำแม่เจ้า
จะเลวร้ายดีชั่วสักกี่คราว
แม่ของเราก็จะอยู่คู่เคียงใจ...
--------------------------------