* ตั้งแต่เริ่มทำงานมาในชีวิต ไม่มีครั้งใดจะได้รับเงินค่าจ้างมากเท่านี้มาก่อน แม้จะถูกหักหัวคิวไปแล้วบางส่วน. ค่าจ้างจริงวันละ ๓,๖๐๐บาท บริษัทหักไปวันละ ๒,๑๐๐ บาท. ที่เหลือเป็นเงินที่ได้รับจริง. คงจะไม่มีโอกาสได้งานและเงินดีดีแบบนี้อีกแล้ว..นี่เองพวกฝรั่งจึงมักพูดกันเสมอๆว่า อีซี่มันนี่ ! Easy money.
ปกติทางบริษัทฯจะต้องเป็นผู้ดำเนินการในเรื่องความเป็นอยู่ ตลอดจนเรื่องอาหารการกินของพนักงาน.ถ้าไม่สามารถจัดให้พนักงานกินได้ พนักงานจะต้องไปซื้อหรือหากินเอง.นำใบเสร็จมาเบิกคืนได้ภายหลัง.แต่พี่ไทยคุยกันไม่รู้เรื่องก็จึงต้องซื้อกินเองแต่เบิกคืนไม่ได้. ยังดีน๊ะที่เขาจัดรถมาส่งที่ร้านค้าเพื่อความสะดวก เพราะถ้าต้องเดินออกมาซื้อเองยังไงๆก็กลับไปทำงานไม่ทันเป็นแน่.ผมพาทีมไทยชุดใหม่มายังแค๊มป์พักและพร้อมที่จะค้างคืนที่นี่ พนักงานทั้งสองชุดยังคุยกันจนดึก ผมได้แยกตัวมานอนเตียงที่ว่างอยู่. ที่แค๊มป์นี้อยู่ระหว่างการซ่อมทำและยังเสร็จไม่สมบูรณ์นัก ผมมีโอกาสพักค้างคืนที่นี่หนึ่งคืนจึงรู้ว่าที่จริงห้องพักนั้น เขาจะจัดให้พนักงานเข้าพักตามตำแหน่ง ถ้าเป็นพนักงานที่ต้องใช้แรงงานจะได้พักกันห้องละสี่คน..ถ้าเป็นระดับสูงขึ้นอีกจะพักตู้ละสองคน โดยห้องพักจะอยู่ด้านหัวและด้านท้ายของตู้คอนเทนเนอร์. ตรงกลางจะเป็นห้องน้ำและห้องส้วม ต้องใช้ร่วมกัน.
๘๕. รถเจ้าบ่าวประดับไว้อย่างสวยงาม. แต่ไม่เห็นตัวทั้งสองฝ่าย. - ที่เมืองซิเล๊ท.
เช้ามืดพอทำธุระส่วนตัวเสร็จแล้ว ผมก็มาใช้บริการที่ห้องอาหารประจำแค๊มป์ใหม่ทันที ที่นี่จัดเป็นห้องรวมครับแต่มีการแบ่งส่วน ให้พนักงานนั่งกินกันตามสะดวก ส่วนอาหารก็จัดมาจากครัวเดียวกัน.พ่อครัวทั้งยืนทอดและยืนผัดกันเห็นๆเลยครับ. อิ่มแล้วก็มาขึ้นรถเพื่อเข้าไปทำงานในไซ๊ค์งาน พอมาถึงกลางทางปรากฏว่าถนนได้ขาดเป็นบางช่วง สาเหตุเพราะเมื่อคืนที่ผ่านมามีทั้งลมและฝนกระหน่ำเข้ามาแรงพอสมควร เราเสียเวลาอยู่เกือบครึ่งชั่วโมงจึงสามารถผ่านมาจนถึงไซ๊ค์งานได้ ผมพาลูกทีมใหม่มาให้รู้จักกับเจ้านายและอธิบายงานจนทีมที่มาใหม่เข้าใจดี ผมคิดว่าไม่น่าจะมีปัญหาใดใดอีกแล้ว. ผมจึงแจ้งทางผู้รับผิดชอบให้จัดรถมารับผมกลับไปทำงานต่อ ยังแท่นขุด-เจาะที่เมืองสีมังโกล. ดังนั้นที่นี่จึงมีผมเพียงผู้เดียวที่มาทำงานไปด้วย ได้ทัวร์ไปด้วย โดยไปเมืองโน้นบ้างเมืองนี้บ้าง เพลิดเพลินดีครับ. เที่ยวกลับนั้นผมเห็นรถเทรลเลอร์บ้าง รถสิบล้อบ้าง บรรทุกอุปกรณ์ขุดเจาะหลายอย่างวิ่งสวนทางมา ผมว่าน่าจะมาจากท่าเรือจิตตะกอง แล้วนำมาส่งที่แท่นเจาะของบริษัทดอยแท๊คฯเป็นแน่ ผมรู้ว่าที่นี่บริษัทฯนี้ประมูลงานได้เพียงบริษัทฯเดียว.ก่อนถึงไซ๊ด์งานผมมีโอกาสเห็นรถเจ้าบ่าวเจ้าสาวจึงเก็บภาพมาฝากท่านด้วย เสียดายที่ไม่พบตัวเจ้าภาพ..อยากขอหอมแก้มเจ้าสาวสักหนึ่งฟอด. ระหว่างทางจะพบกับอุบัติเหตุคล้ายๆในบ้านเรา สาเหตุเพราะถนนยังคับแคบพอสมควร. รถมาถึงไซ๊ค์งานก็เกือบจะเลิกงานแล้ว ผมเข้าไปรายงานผลการปฎิบัติให้กับนายลุททราบ เขาจึงอนุญาตให้ผมกลับแค๊มป์ไปพักผ่อนได้ และขอบใจที่ผมปฎิบัติงานได้ลุล่วงด้วยดี.
๘๖. ระหว่างกลับจากเมืองซิเล็ทพบว่าพี่บังขับรถแบบมิได้ตั้งใจ. - ไม่รู้ว่าหักหลบหมูหรืออะไรสักอย่าง ?
ช่วงสองวันที่ผ่านมาแม้ว่าผมมิได้อยู่ร่วมงานด้วย..แต่ที่นี่ก็เรียบร้อยดีครับ ช่างเชื่อมไทยยังสามารถทำงานได้ดี เหมือนตอนที่ผมอยู่ด้วย. แม้ว่าทางแท่นเจาะได้เดินเครื่องเพื่อทำการขุด-เจาะมาหลายวันแล้วก็ตาม แต่ผมยังพบว่ามีเด็กหนุ่มเดินถืออุปกรณ์สำรวจการรั่ว -ซึมของก๊าซออกเดินตรวจรอบๆพื้นที่อยู่เสมอๆ ไม่ได้หรอกครับในเรื่องความปลอดภัยต่างๆนั้น ถือว่าเป็นหัวใจสำคัญทีเดียว.ผมเคยถามจนท.ที่นี่ว่าทำไม ? เขาจึงมีไฟติดไว้ที่เสาเป็นสีแดงบ้างสีเหลืองบ้าง แถมยังมีเสียงสัญญานดังคล้ายๆเสียงหวออีกด้วย เขาอธิบายให้ฟังว่าที่ต้องมีทั้งแสงและเสียงนั้น เพราะอาจจะ มีบางช่วงที่มีคนไปทำงานในที่อับสายตา และไม่สามารถมองเห็นสัญญานไฟได้ จึงต้องใช้การฟังเสียงเอาแต่ขณะเดียวกันอาจจะมีคนทำงานในที่ที่มีเสียงดังมากไม่สามารถจะรับฟังสัญญานได้. พนักงานเหล่านั้นก็จะได้มองมาที่แสงสัญญานไฟ ทีนี้ผมจึงเริ่มเข้าใจ. แน่นอนถ้าเสียงสัญญานดังขึ้นเมื่อไร ?แสงไฟก็จะสว่างขึ้นพร้อมกัน เมื่อนั้นทุกชีวิตในบริเวณแท่นเจาะน้ำมันแห่งนี้ จะต้องทิ้งงานทุกอย่างแล้ววิ่งไปรวมกัน ยังสถานที่ซึ่งได้จัดไว้ที่เรียกว่า จุดรวมพล. -มัสเตอร์พ๊อยท์. Muster Point.เพื่อตรวจว่ามีใครสูญหายไปบ้าง หลังการตรวจความพร้อมเพรียงและมีการอธิบายต่างๆแล้ว..จะมีการกลับมาทำงานตามปกติหรือไม่ ? อยู่ที่สถานการณ์และการตัดสินใจของซุปเปอร์อินเท็นเด๊นท์..แต่เพียงผู้เดียว.
๘๗. งานวันเกิดภรรยาของเพื่อนร่วมงาน. - ที่บ้านเมืองสีมังโกล. ภาพโดยผู้เขียน ปี ๒๕๔๐
สายวันนี้..ผมเกือบจะต้องเสียเท้าขวาไปดีว่าได้สวมรองเท้าเซฟตี้อยู่ Safety Shoes. มิฉะนั้นอาจจะต้อง เป็นเดชไอ้ด้วน! เราช่วยกันยกหม้อน้ำขนาดใหญ่ออกมาซ่อมทำ เมื่อหลายวันก่อน.กำลังจะนำกลับเข้าที่โดยใช้พนักงานที่แผนกผมทั้งหมด เราการกระจายกันยกทั้งช่างไทยและชาวบังคลาเทศ ยกกันมาเกือบถึงตัวเครื่องแล้วล่ะครับ..ไอ้หมอนั่นดันปล่อยมือตัวหม้อน้ำหล่นทับเท้าขวาผมทันที ตรงบริเวณนิ้วทั้งห้าจมลงไปในทรายเกือบสองนิ้ว ดีที่รองเท้าเซฟตี้ช่วยรับเอาไว้ผมโมโหมาก จึงถามมันว่าเอ็งปล่อยทำไมว๊ะ ? ยังไม่ได้ให้สัญญานวางลงเลยนี่นา ! พี่บังยังจะมากวนโอ๊ยอีกน๊ะดูสิ ! แทนที่มันจะบอกว่าเฮฟวี่ Heavy.=หนัก.พี่แกกลับบอกผมว่า..เฮฟบี้ ! เดี๋ยวพ่อบี้เสียเลยเอาไหม ? มิน่าล่ะเขามักจะบอกว่าถ้าเจองูและเจอแขก. ให้ตีแขกก่อน..เกือบไปแล้วน๊ะ ไอ้พี่บัง. การทำงานกับคนหมู่มากนั้นแม้ว่า..เราระวังเป็นอย่างดีแล้วก็ตามแต่ถ้าเพื่อนร่วมงานของเราทำไม่เหมือนเรา.. ต้องระวังให้ดีดีด้วยมิฉะนั้น..อาจเจอเหตุการณ์แบบผมก็ได้.
ก่อนกลับมาพักที่เมืองไทย - ครั้งแรก.
เย็นวันเดียวกันนั้น..หลังจากการวอร์มคอของทีมไทยแล้ว เราแยกกันไปยังห้องอาหารและบรรดาช่างเชื่อมทั้งหมดใช้ห้องอาหารของชาวเอเชีย ส่วนผมยังคงใช้ห้องอาหารของชาวยุโรป และมื้อเย็นนี้เองผมมีโอกาสพบกับเจ้านายใหญ่อีกครั้ง เพราะเขากลับจากการไปพักผ่อนที่บ้านมาแล้ว ที่ประเทศเยอรมันนี.Germany.หลังจากกล่าวสวัสดีและทักทายแล้วก็รู้สึกดีใจครับ เพราะผมอาจจะได้รับคำตอบเรื่องการกลับไปพักที่เมืองไทยก็ได้. แต่ไม่ใช่ตอนนี้เพราะเขากำลังทานมื้อเย็นอยู่ กับเจ้านายของบริษัทอ๊อคซิเด็ลทอลจากสหรัฐฯOccidental. .ใช่แล้วครับ..ผมไม่ควรไปรบกวนเขาตอนนี้..ผมคิดเอาเองน๊ะ. คนเรานั้นถ้าจะได้รับอะไร ?มันก็ต้องได้เองนั่นแหละ !นายเดวิด ลิม Mr. David Lim.เพื่อนชาวสิงคโปร์ ที่เคยร่วมงานกับผม ที่สัตหีบ. เคยบอกกับผมนานมาแล้ว Whatever , if it ’ll belongs to you it will belongs to you. คตินี้ยังใช้ได้เสมอครับหรือใครอยากจะเถียง ?ตอนเช้าเราไปทำงานกันตามปกติ ช่วงสาย..เจ้านายใหญ่เดินมาตรวจการทำงานของทีมไทย ผมถือโอกาสกล่าวทักทายเป็นภาษาเยอรมัน..กู๊ดเท่น มอร์เก้น วีเก๊สเอ๊สเดียร์ หัวหน้าตอบมาว่า..วีเก๊สเอ๊สกู๊ด.เท่ากับสบายดีนั่นเอง ! คนเราไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็ตามถ้าสนใจจริงๆล่ะก็..หาความรู้ได้ทั่วไป. ผมมาทำงานที่นี่ได้เกือบเจ็ดสิบวันแล้ว ยังไขว่คว้ามาได้ถึงสองภาษา.เห็นรึยัง.หัวหน้ายังคงเดินตรวจงานโดยมีผมเดินตามไปติดๆ เพื่อคอยตอบคำถามนั่นเอง ! พอเห็นว่าหัวหน้ากำลังจะเดินจากไป ผมรีบยิงคำถามเรื่องการกลับไปพักทันที เออดีครับท่านบอกว่า..ให้ผมกลับไปพักได้เลยในวันพรุ่งนี้ เพราะจะมีเฮลิคอร์ปเตอร์บินไปเมืองหลวงหนึ่งเที่ยว เวลาเก้าโมงตรง :
Writer. : Goodten Morgen , Wee guest es deer.
* สองบรรทัดแรกเป็นภาษาเยอรมัน ผมไม่ทราบว่าถูกต้องรึไม่ ? ถ้าผิดต้องขออภัยน๊ะ.
Boss. : Wee guest es good.
Writer. : I have been asking you about my leave ,
are you allow me whether not ?
Boss. : Yes Pong , You may go home tomorrow morning.
We ‘ ll have one flight to Dhaka.
Writer. : Oh ! It ’s great. I am leaving tomorrow. Thank you sir.
นี่ถ้าผมเป็นคนที่กลัวและไม่กล้าถามล่ะก็ ! คงจะอดไปเลยก็ได้..ไม่มีอะไร ? ที่ทำให้ผมดีใจไปมากกว่านี้อีกแล้ว ก็แหม !มาอยู่ที่นี่ได้เจ็ดสิบวันพอดี พอเลิกงานตอนเย็นผมได้บอกกับลูกทีมว่า.ผมได้รับอนุญาตให้กลับไปพักได้ตั้งแต่เช้าวันพรุ่งนี้ ขณะที่เราวอร์มคอกันด้วยเหล้าแม่โขง ในห้องพักของผม. โอ้โฮ ! พี่แกถือโอกาสฝากให้ผมรับของมาด้วย ในเที่ยวที่จะกลับมาที่นี่ สองสัปดาห์ข้างหน้า.หลังอาหารเย็นแล้วผมมาจัดเตรียมของที่จะต้องนำกลับเมืองไทย มีหลายรายการที่ต้องทิ้งไว้บนเพดาน มีที่ให้เก็บของ กว้างพอสมควร. ใครจะนอนไม่หลับก็ช่างเถอะครับ. แต่ผมหลับสนิทเพราะช่วงที่ปฎิบัติงานกลางวันนั้นเหนื่อยและร้อนพอสมควร อากาศยังคงหนาวเย็นจากภายนอก ไหนจะความเย็นจากแอร์ที่ติดตั้งอยู่ในตู้คอนเทนเนอร์ ผมหลับอย่างสบายครับ.
๘๘. ผู้เขียนเดินทางโดยเฮลิคอร์ปเตอร์ - จากเมืองสีมังโกลมาลงที่สนามบินดาก้า. ปี ๒๕๔๐
เช้ามาก็ตื่นตามปกติเพราะความเคยชินนั่นเอง ! ผมไปรับประทานอาหารเช้าแล้วออกมาคุยกับลูกทีม ที่หน้าประตูใหญ่. หลายคนเริ่มสังเกตว่าเช้านี้ทำไมผมจึงไม่แต่งชุดทำงานที่บริษัทฯแจกให้ แต่ดันมาแต่งชุดพลเรือนพร้อม เหมือนกับจะเดินทางไปไหนสักแห่ง ? พอผมบอกว่าเขาอนุญาตให้กลับไปพักได้..หลายคนแสดงความยินดีกับผมอ่านถึงบรร ทัดนี้ใครเคยมีโอกาสไปต่างแดน ไม่ว่าจะเป็นช่วงสั้นๆหรือเป็นเวลานานก็ตาม.ถ้าไม่ดีใจที่จะได้กลับบ้านล่ะก็ ผมว่าควรพบแพทย์.ผมว่าลูกทีมผมคงจะเหงาบ้างไม่มากก็น้อย. ก่อนเวลาเก้าโมงเช้าเพียงเล็กน้อยเพื่อนร่วมงานของผม ที่นอนห้องติดกัน. กำลังเดินหิ้วกระเป๋าเดินทาง ใบขนาดกลาง. เพื่อขึ้นเฮลิคอร์ปเตอร์ ซึ่งจอดนิ่งอยู่บนลานจอดภายในแค๊มป์ โดยมีผมตามขึ้นไปด้วยเป็นคนที่สองพร้อมกระเป๋าเดินทางใบเล็ก ผู้โดยสารเที่ยวนี้มีเพียงสองคนเท่านั้น ! นักบินทำการตรวจเชค และอุ่นเครื่องอยู่..จนรอบเครื่องได้ตามเกณฑ์ แล้วจึงค่อยๆยกตัวเครื่องขึ้นแล้วบินอ้อมไปเหนือแท่นขุด-เจาะที่เราทำงานกัน. นักบินคนนั้นเป็นคนละคน กับที่ไปทานมื้อเย็นที่บ้านแป๋ว.ผมนั่งริมหน้าต่างจึงได้ก้มลงไปดูด้านล่างและพบว่าพนักงานส่วนใหญ่กำลังก้มหน้าก้มตาทำงานกันอยู่..พอเครื่องบินพ้นแท่นเจาะน้ำมันออกมา ก็นำเรามาอยู่เหนือสโมสรซึ่งเป็นที่พักของจนท.บริษัทดอยแท๊คฯ และจนท.ของบริษัทอ๊อคซิเด็นทอล.ผมมองลงมาและเห็นสระว่ายน้ำเด่นอยู่ระหว่างบ้านพักหลายหลัง พ้นออกมาทางทุ่งนาก็ มุ่งหน้าสู่เมืองหลวงทันที เครื่องได้ใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วโมงสิบนาที. ระหว่างที่เครื่องบินมานั้น ผมมองลงมาพบแต่น้ำเจิ่งนองไปทุกแห่งในท้องนาและตามถนนบางสาย. คงจะคล้ายๆตอนน้ำท่วมใหญ่ในบ้านเรา เมื่อปลายปี ๒๕๕๔ นี่เอง.
๘๙. มองไปทางไหนก็มีแต่น้ำ..
ก่อนเข้าเมือง..จะมองเห็นปล่องสูงใหญ่ซึ่งเป็นโรงงานปูนซิเมนต์ ที่ดำเนินการโดยชาวเกาหลีตั้งเด่นตระหง่านอยู่ทางซ้ายมือ พ้นโรงงานนี้เครื่องก็ได้เลี้ยวขวามาเข้าพื้นที่ของสนามบินดาก้า แล้วบินตรงมายังลานจอดเฮลิคอร์ปเตอร์ เราลงจากเครื่องก็มีรถของตัวแทนมารับลูกค้าแบบของใครของมัน ผมกับช่างสำรวจโคลนชาวอเมริกันร่ำลากันตรงนั้นเลย. โดยบอกเพื่อนร่วมทางไปตามมรรยาทว่า You have a good trip back home. แล้วเดินขึ้นรถเพื่อไปที่สำนักงานของดอยแท๊คฯ จนท.ที่นี่รู้ว่าผมจะมาถึงช่วงสายๆจึงได้เตรียมเอกสารและตั๋วเครื่องบินไว้พร้อม.ผมรับตั๋วแล้วนายเอลวิส พนักงานขับรถคนเดิม. ก็นำผมมาส่งที่สนามบิน..ผมทิปไปสามร้อยตาก้าเรื่องเงินนั้นผมไม่เสียดายหรอกครับ เพราะถ้านำกลับมาบ้านเราก็ไม่สามารถใช้ได้ พอผ่านด่านตรวจคนเข้าเมืองมาได้ ผมใช้เวลาว่างแวะที่ร้านค้าปลอดภาษีทันที Free Port. ผมมีโอกาสพบกับคนไทยที่นี่ซึ่งกำลังเดินซื้อของเช่นกัน ไม่ได้คุยกันนานนัก. รู้แต่ว่าเขาเป็นจนท.การบินไทยประจำที่นี่ ผมเดินเลยมาซื้อเหล้าเบอร์เบิ้ลขนาด ๑ ลิตร.ยี่ห้อซีแกรมเซเว่น Seagram Seven. ที่บ้านเรามีแต่ขนาด ๐.๗๕ ซีซีเท่านั้น ! พอจ่ายเงินจึงพบว่าพี่บังแกเอาเปรียบลูกค้ามากครับ เพราะพี่แกไม่รับเงินตาก้าแถมยังระบุว่าที่นี่รับเงิน สกุลดอลล่าร์เพียงอย่างเดียวเท่านั้น ! จริงๆแล้วผมก็ไม่ขัดข้องแต่อย่างใด ? แถมยังมีเงินดอลล่าร์เหลืออยู่ด้วย เออ..ได้เหล้ามาหนึ่งขวดแล้วรีบเดินมาขึ้นเครื่องทันที เพราะยังไงๆเมื่อถึงบ้านก็มีเหล้าดื่มแล้ว ค่ากับแกล้มก็มีครับผมมีเงินไทยติดอยู่ในกระเป๋าเกือบสองพันบาท. เครื่องเชิดหัวขึ้นแล้วมุ่งหน้าย้อนการเดินทางตรงกลับเมืองไทยทันที กัปตันไทยใช้เวลาในการเดินทางสองชั่วโมงเศษๆ ผู้โดยสารเที่ยวนี้มีไม่เต็มทุกที่นั่งหรอกครับ.เพราะมองดูแล้วโหรงเหรง พอสมควร. การให้บริการต่างๆยังดีเหมือนเที่ยวมาครับ เที่ยวกลับนี้ผมไม่ค่อยอึดอัดหรือยุ่งเหมือนเที่ยวมา เพราะผมเดินทางคนเดียวจึงไม่ต้องคอยแนะนำใดใดให้กับลูกทีม ผมยังขอใช้บริการไวน์แดงเหมือนเที่ยวไป กระเป๋าเครื่องบินนั้นบริการผมดีมาก ปกติเขามักจะเสริฟครั้งละหนึ่งดื่มเท่านั้น ! เธอคงจะขี้เกียจเดินจึงยกไวน์ที่เหลือให้ผมเกือบเต็มขวด แบบไม่มีการเติมใดใด?No Refill. พอไวน์หมดเครื่องก็ถึงดอนเมืองพอดี.
* ระหว่างที่ผมเดินออกมาทางประตูขาเข้า พบว่ามีแรงงานไทยที่ไปทำงานต่างประเทศเดินทางกลับมาพร้อมผมหลายคน มาจากต่างสายการบิน. หลายคนกำลังหิ้วกระเป๋าเดินทางอย่างพะรุงพะรังกำลังจะไปต่างประเทศ นี่คงเป็นสาเหตุที่แรงงานในบ้านเราขาดแคลนและทำให้แรงงานข้ามชาติ..หมุนเวียนกันเข้ามาแทนที่คนไทย ที่สำคัญรายได้จากการขายแรงงานนั้นปีละมหาศาลทีเดียว.
เป็นประสบการณ์ดีๆ ครัง้หนึ่งในชีวิตนะคะ
ปล. โคบราโกลด์ โคราช คงปิดแล้ว ไม่รู้เป็นไงบ้าง :) รู้สึกว่า เค้าทำงานกันแค่ถึง ๑๗ กระมังคะ ปูอดไปเลย
สวัสดีครับคุณปู.
เพื่อนแจ้งมาว่า ๗ - ๑๗ ก.พ.นี้เป็นการฝึกค๊อบบร้าโกลด์..สงสัยบริษัทที่คุณปูแนะนำมาจะประมูลไม่ได้
ตกลงผมเองต้องตกงานต่อไป เพราะงานที่จะเรียกไปทำฝ่ายต่างประเทศของบริษัทที่วางท่อจากมาบตาพุด
ไปสระบุรีนั้น ก็คงจะประมูลไม่ได้เช่นกัน เพื่อนที่เคยร่วมงานบอกว่าเขาได้บริษัทอะไรไม่ทราบ..พี่แกประมูล
ราคาถูกมาก เหมือนริคที่มาจากประเทศจีนนั่นแหละ ! ไม่มีมาตราฐานความปลอดภัยเพราะพี่แกใส่รองเท้าแตะ
ทำงาน แทนที่จะเป็นรองเท่าเซฟตี้ตามกฎความปลอดภัยของเชฟร่อน..
สงสารแต่คนที่ไม่มีเงินบำนาญหรือเงินจากที่ใด..ช่วงนี้ข้าวของแพงขึ้น แพงขึ้นมาก ไม่น่าเชื่อว่าตอนนี้ใคร
มีเงิน ๑๐๐ บาทซื้อน้ำมันได้สามลิตรเท่านั้น..คงต้องกลับไปออกกำลังกายด้วยกันเดินกันดีกว่า..
สวัสดีครับ.
โตนี่ - ฟาง.
๒๒ ก.พ. ๕๕