หนังสือ "รู้ทันทุกความคิด ด้วยเทคนิคภาษากาย" ที่เขียนโดย Allan & Barbara Pease และแปลโดย พลอยแสง เอกญาติ เล่าไว้ให้ฟังในหน้า ๓๖๖ - ๓๖๗ เกี่ยวกับเรื่องนี้ไว้ว่า ...

 

 

ทำอย่างไรให้ผู้ฟังร้องไห้

 

หนังสือ ชื่อ The Book of Lists ซึ่งเป็นหนังสือที่มีรายการข้อมูลทุกประเภทเกี่ยวกับพฤติกรรมมนุษย์ในแต่ละปี ระบุว่า สิ่งที่มนุษย์กลัวเป็นอันดับ ๑ คือ การพูดในที่สาธารณะ ขณะที่ความตายได้แค่อันดับ ๗ โดยเฉลี่ย นี่หมายความว่า หากคุณไปงานศพ คุณก็คงเลือกอยู่ในโลงเสียมากกว่าต้องขึ้นพูดสรรเสริญผู้ตายใช่ไหม

หากคุณได้รับเชิญให้ขึ้นพูดบนเวที่ไม่ว่าตอนไหน นับเป็นเรื่องสำคัญที่ต้องเข้าใจว่า ผู้ฟังรับรู้และจดจำข้อมูลอย่างไร อันดับแรก ห้ามบอกผู้ฟังเด็ดขาดว่า คุณรู้สึกกังวลหรือประหม่า เพราะพวกเขาจะเริ่มมองหาภาษากายที่แสดงความกังวลและจะเห็นมันอย่างแน่นอน พวกเขาจะไม่มีวันรู้เลยหากคุณไม่บอก

อันดับ ๒ ใช้ท่าทางแสดงความมั่นใจขณะพูด ต่อให้รู้สึกกลัวแทบตายก็ตาม ใช้ท่าประกบปลายนิ้ว แบและกำมือ ชูนิ้วโป้งบ่อย ๆ และอย่ากอดอก หลีกเลี่ยงการชี้นิ้วไปที่ผู้ฟัง อย่าไขว้แขน แตะใบหน้า หรือ ยึดแท่นปาฐกถาไว้แน่น

 

งานค้นคว้าเผยว่า คนที่นั่งแถวหน้า เรียนรู้และจดจำได้ดีกว่าคนอื่น ๆ ในกลุ่มผู้ฟัง ส่วนหนึ่งเป็นเพราะผู้อยู่แถวหน้าตั้งใจเรียนรู้มากกว่า และพวกเขาก็แสดงท่าทีสนใจผู้พูดมากกว่าด้วย เพื่อจะได้ไม่ถูกตำหนิ

ผู้ที่นั่งตอนกลาง มีความสนใจและถามคำถามมากเป็นลำดับถัดมา เพราะบริเวณตอนกลางถือเป็นพื้นที่ปลอดภัย มีคนอื่นล้อมรอบ

คนที่นั่งด้านข้างและด้านหลัง จะตอบสนองและสนใจน้อยที่สุด

 

เมื่อคุณยืนอยู่ด้านซ้ายมือของผู้ฟัง (ขวามือของเวที) ข้อมูลของคุณจะมีผลกระทบต่อสมองซีกขวาของผู้ฟังมากขึ้น ซึ่งก็คือ สมองด้านที่สื่ออารมณ์ความรู้สึกสำหรับคนส่วนใหญ่

หากคุณยืนอยู่ด้านขวามือของผู้ฟัง (ซ้ายมือของเวที) ก็จะกระทบต่อสมองซีกซ้ายของผู้ฟัง นี่คือสาเหตุที่ผู้ฟังจะหัวเราะมากขึ้นและนานขึ้น เมื่อคุณพูดเรื่องตลกขณะยืนด้านซ้ายของเวที

และพวกเขาจะอ่อนไหวไปกับคำวิงวอนขอร้องและเรื่องเล่าอันเป็นเรื่องเปี่ยมอารมณ์ เมื่อคุณเล่าจากด้านขวาของเวที

นักแสดงตลกรู้เรื่องนี้มาหลายสิบปีแล้ว พูดให้ขำทางซ้าย และทำให้ร้องไห้ทางขวา

 

...............................................................................................................................................

 

ในฐานะเราเป็นครูผู้สอน ...

"ตำแหน่งการนั่ง" ของนักเรียน มีผลต่อความสนใจเรียนของเขา เราใช้เป็นข้อสังเกตพฤติกรรมได้

"ตำแหน่งการยืน" ของครู มีผลต่อความรู้สึกของนักเรียนที่เรากำลังจะสอนเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การเล่าเรื่องความซาบซึ้งตรึงใจจนกระทั่งน้ำตาไหลพราก หรือ เล่าเรื่องตลกให้เขามีโอกาสหัวเราะออกมา

 

ขำ ... ซ้าย + ร้องไห้ ... ขวา

 

ลองนำไปใช้ดูนะครับ

สำหรับผม เน้นซาบซึ้งเป็นหลัก "ขวาเท่านั้น" อิ อิ

 

บุญรักษา ทุกท่านครับ ;)...

 

...............................................................................................................................................

ขอบคุณหนังสือดี ๆ

พีส, อัลเลน. (พลอยแสง เอกญาติ, แปล) รู้ทันความคิด ด้วยเทคนิคภาษากาย The Definitive Book of Body Language.  กรุงเทพฯ: มติชน, 2552.