ฟังเสียงก้องร้องกู่ของหมู่นก กลางพุ่มรกปรกเรื้อยังเหลือร่ม ขับกล่อมโลกกลางหล้าด้วยอารมณ์ นึกนิยมยามมาท่ามะนาว

รุ่งอรุณที่ท่ามะนาว

 

ฟ้ารุ่งรางสางแล้วบนแนวเขา

สะท้อนเงาสีทองส่องแนวป่า

ฟ้าจรดดินจุดใดสุดสายตา

ดินนัดฟ้ามาพบบรรจบกัน

 

ท่ามะนาวหนาวหนักอยู่สักหน่อย

มือที่คอยบันทึกยังนึกสั่น

ลมที่เปาคราวนี้มีหมอกควัน

บันทึกวันปีใหม่ไว้เตือนตน

 

แว่วเสียงไก่ไล่ขันกระชั้นถี่

เร่งวิถีปีใหม่ในหมอกหม่น

หยดน้ำค้างชายคาค่าของคน

สะท้อนตนส่องเกล็ดแห่งเพชรพราย

 

เป็นเพชรเพียงชั่วหนาวในคราวรุ่ง

ดุจแสงรุ้งเลื่อมลานอันหลากหลาย

รับอรุณก่อนรอยค่อยละลาย

จะลับเลยละเหยหายในสายลม

 

ฟังเสียงก้องร้องกู่ของหมู่นก

กลางพุ่มรกปรกเรื้อยังเหลือร่ม

ขับกล่อมโลกกลางหล้าด้วยอารมณ์

นึกนิยมยามมาท่ามะนาว

 

ฟ้ารุ่งรางสางแล้วแนวตีนฟ้า

ปรารถนาวันนี้ที่เหน็บหนาว

คงได้คืนความหลังเป็นครั้งคราว

ก่อนจะก้าวกลับมาอย่างถาวร

 

โสภณ  เปียสนิท

39/3 เขาพิทักษ์ หัวหิน ประจวบคีรีขันธ์ 77110