คายอ้อ...ความซาบซึ้งจากการรู้คุณ


ความสุขไม่อาจเกิดได้จากการเดินทางไปถึง การเป็นเจ้าของ การหามา การสวมใส่ การเสพ ความสุขเป็นประสบการณ์ทางจิตด้วยการมีชีวิตทุกๆ นาทีกับความรัก ความสุภาพ และความซาบซึ้งจากการรู้คุณ ...(Denis Waitley_เดนิส เวทลีย์ นักเขียน นักพูด)

วันพุธที่ 4 มกราคม 2555

 

ผมและพี่ที่ทำงานทุกคน ได้รับเชิญให้ไปร่วมรับประทานอาหารเที่ยง เนื่องในโอกาสทำบุญให้กับผู้ที่ล่วงลับ ซึ่งเป็นญาติของ อสม.ท่านหนึ่ง ที่พวกเราต่างสนิทคุ้นเคย

เจ้าภาพมาต้อนรับพวกเราตั้งแต่ประตูหน้าบ้าน  แขกเหรื่อกระจัดกระจายตามเต้นท์  ตามมุมบ้านข้างเคียง ส่วนพวกเรา เจ้าภาพต้อนรับพวกเราไว้ในบ้าน

อาหารการกินอุดมสมบูรณ์มากมายที่จัดเตรียมล่วงหน้าก่อนมาถึง...ไก่ทอด ส้มตำ ขนมจีนน้ำปลา แกงเนื้อใส่มะเขือ ต้มแซบอีสาน  ผักสดนานาชนิด และของหวาน คือ ลอดช่องน้ำกระทิ

ระหว่างรับประทานอาหาร ผมเห็นกลุ่มสุภาพสตรีกลุ่มหนึ่ง กำลังเด็ดก้านและดอกไม้สีขาวเล็ก ๆ หรือดอกทองพันชั่ง ช่างเป็นดอกไม้ที่บรรพบุรุษสรรหาและแต่งตั้งชื่อที่ไพเราะและเป็นมงคลยิ่งนัก

ผมจึงเอ่ยถามว่า ‘กำลังทำอะไรเหรอครับ?’  และเสียงตอบที่พร้อมเพรียงกันว่า ‘ทำคายอ้อ’

อาหารผ่านปากและกระเพาะอาหารของผมพออิ่ม จึงรี่ตรงเข้าไปถามว่าคายอ้อคืออะไร ทำทำไม ตามประสาคนอยากรู้ เพราะไม่รู้จริง ๆ จึงอยากรู้ แต่ก็เต็มไปด้วยความอาย ที่ผมเป็นคนอีสานเต็มตัว แต่หลายเรื่องหลายเหตุการณ์ไม่มีความรู้หรือรู้เพียงหยิบมือ

อาชีพหมออนามัยของผม เริ่มต้นจากเตี่ยกับแม่อยากให้รับราชการ เพื่อความมั่นคงของชีวิต และทางเลือกของชีวิตก็ไม่ได้ให้มีตัวเลือกมากมาย เรียนก็ปานกลางตามเกรดแถวบ้าน ผมสอบได้ และเรียนสองปี ก็ได้เป็นหมออนามัยแล้ว

และอดคิดไม่ได้ถ้าไม่ได้เรียนหมออนามัย ชีวิตของผมคงมีสองทางเดิน และเป็นสองทางเดินที่เตี่ยกับแม่ไม่เห็นด้วยอย่างยิ่ง แต่อย่างไรต้องให้ผมไปแบบไม่มีทางเลือก  เพราะเตี่ยและแม่ มีลูกมากมายถึง 13 คน และการเรียนหมออนามัยมีทุนเรียนจนจบ

ทางเดินแรก คือ เดินทางมาเสี่ยงโชคที่ประเทศญี่ปุ่น ทำงานโรงกลึงเล็ก ๆ แถบตะวันตกของโตเกียว โดยผ่านนายหน้าจัดหาแรงงานที่เป็นเครือญาติกัน และญาติก็ไปล่วงหน้าหลายคนแล้ว แต่ต้องทำงานแบบหลบ ๆ ซ่อน ๆ รู้สึกเพียงว่า เงินเดือนมากมายแน่นอน แต่บั้นปลายไม่รู้ อารมณ์ตอนนั้นช่างมัน

ทางเดินที่สอง คือ ไปทำงานพัทยากับเพื่อน ๆ แถวบ้าน ทำงานร้านอาหาร โรงงาน หรือรีสอร์ท ปล่อยชีวิตล่องลอยไปกับคลื่นทะเลที่ชอบ และพยายามเก็บเงินส่งให้น้องสาวอีกสองคนเรียนให้สูงที่สุด เพราะไม่อยากให้เขาเร่ร่อนเหมือนกับผม

แล้วก็ได้มาทำงานเป็นหมออนามัย เริ่มต้นผมไม่เคยชอบเลย เพราะผมไม่รู้ว่า ต้องทำอะไรบ้าง ? ไม่มั่นใจในความรู้ที่ตนเองมี เพราะตอนเรียนหนังสือก็ไม่ตั้งใจเรียนเลย แต่ความวิตกกังวลก็ถูกทดแทนด้วยการที่ชาวบ้านไว้วางใจเรา ให้ความรักและให้เกียรติ และขอความช่วยเหลือจากผม ทำให้ผมเกิดประกายในการเรียนรู้ต่อตนเอง ผู้อื่น และโลก

อาจจะเป็นเหมือนคำกล่าวของ คุณพจนา จันทรสันติ ก็ได้ ‘...คุณต้องเรียนรู้ที่จะยอมรับทุกสิ่งที่เข้ามาสู่ชีวิต โดยไม่มีข้อยกเว้น...’

จากเวลาที่ค่อย ๆ สะสม จนถึงวันนี้ ทำให้เสียงของหัวใจผมเปลี่ยน...ผมได้หลงรักการเป็นหมออนามัย ถึงจะเป็นอาชีพที่เล็ก ๆ แต่ก็สร้างคุณค่าและแรงบันดาลใจให้ผมมากมาย

เมื่อเขียนจนถึงบรรทัดนี้ ผมอดซาบซึ้งจากการรู้คุณของการเป็นหมออนามัยไม่ได้  จนอดคิดไม่ได้ว่า ถ้าไม่ได้เป็นหมออนามัย นอกจากจะมีเงินเดือนที่ประทังชีวิตและครอบครัว ผมคงเป็นคนที่ไม่รู้สมรู้สากับชีวิตตนเอง และชีวิตอื่น

และผมคงไม่เข้าใจความหมายของคำว่า ‘ซาบซึ้งจากการรู้คุณ’ ที่มาจากสิ่งที่มาจากภายในใจ ผ่านมิติและนัยยะของชาวบ้าน เฉกเช่นชาวบ้านที่กำลังทำคายอ้ออยู่นี้...

 

“...การแสดงหมอลำที่เป็นศิลปะการแสดงของคนอีสาน ก่อนที่จะทำการแสดงต้องมีการไหว้ครูก่อน หรือเรียกว่า คายอ้อ ซึ่งเป็นการลำระลึกถึงครูบาอาจารย์ผู้ได้สั่งสอนหมอลำฝ่ายหญิง-ฝ่ายชาย เหล่านี้มา และเพื่อเป็นการลำซ้อมให้หายประหม่าด้วย เนื้อหาก็จะเป็นการยกย่องครูบาอาจารย์ นับเป็นศิลปะที่งดงามของชาวอีสานอีกอย่างหนึ่งครับ…”

 

 

 

 

 

 

 

 

หมายเลขบันทึก: 473483เขียนเมื่อ 4 มกราคม 2012 23:44 น. ()แก้ไขเมื่อ 12 มิถุนายน 2012 15:11 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน


ความเห็น (13)

คายอ้อ  เพิ่งเคยได้ยินเหมือนกันค่ะ  

ปีใหม่นี้ขอให้คุณทิมดาบและครอบครัวมีความสุขและสุขแข็งแรงนะคะ

               

สวัสดีค่ะน้องทิมดาบ

  • คุณยายมาส่งกำลังใจ ให้ทุกท่านค่ะ

ประทับใจบันทึกนี้ค่ะ..ข้อความนี้ของคุณหมอทิมดาบ ทำให้ทุ้มอยู่ในใจตัวเอง
..

เริ่มต้นผมไม่เคยชอบเลย เพราะผมไม่รู้ว่า ต้องทำอะไรบ้าง ?
..
แต่ความวิตกกังวลก็ถูกทดแทนด้วยการที่ชาวบ้านไว้วางใจเรา ให้ความรักและให้เกียรติ และขอความช่วยเหลือจากผม ทำให้ผมเกิดประกายในการเรียนรู้ต่อตนเอง ผู้อื่น และโลก

 

* อรุณสวัสดิ์รับบันทึกดีๆในวันที่ 5 ของปีใหม่ 2555 ค่ะ

* ยินดีด้วยค่ะที่เลือกอาชีพได้ดีมีความสุขแก่ตนและผู้อื่น ขออวยพรสำหรับความดีนี้ให้คงอยู่ตลอดไป

สวัสดีครับคุณทิมดาบ

เป็นการเดินทางในชีวิตที่น่าประทับใจมากๆครับ..เป็นการค้นหาแล้ว "เจอ" ตัวเอง..

เป็นชีวิตที่ดีมากๆ ครับ

  • เส้นทางชีวิตของทิมดาบโคตรมันส์เลย
  • เหมือนกับตรากตรำ ระหกระเหิน ต้องริเริ่มและเดินสร้างโอกาสให้ตนเอง แต่ก็ทำให้แข็งแกร่ง งดงาม สง่างาม มีพลังชีวิต จนเหมือนแทบจะไม่มีอะไรในวันข้างหน้าให้น่าเหนื่อยหน่ายท้อแท้ไปมากกว่ารอยทางชีวิตที่ผ่านไปอีกแล้ว
  • อย่างนี้ ไม่ว่าจะเป็นปีใหม่หรือปีไหนๆก็ต้องเจอแต่สิ่งที่ให้ความเป็นชีวิตดีๆอยู่เสมอ เพราะเป็นคนสั่งตนเองได้
  • มีความสุขครับ

ชื่นชมชีวิต และประทับใจการเรียนรู้ค่ะคุณหมออิสาน

ขอบคุณคายอ้อ และกล่องความรู้ ในที่สุดก็หาเจอ :)

 

ด้วยความชื่นชม และประทับใจยิ่งครับ ท่านอาจารย์ทิมดาบ

  • ทำให้รู้ความหมายของคำว่า "คายอ้อ" ค่ะ
  • ขอบคุณค่ะ
  • ชื่นชมยินดีกับคุณค่าของชีวิต..
  • สวัสดีปีใหม่ค่ะ

อ่านแล้วกินใจ ทำให้ย้อนมองดูตน ว่าคนเรานั้นแม้เกิดมาบนพื้นฐาน และรากฐานที่แตกต่างกัน แต่คนเรามีสิ่งที่ทำให้คล้ายๆ หรือเหมือน หรือต้องการให้ดีได้ถ้าเราอยากจะเป็น และอยากจะทำ

สวัสดีปีใหม่ 2555 นะคะคุณทิมดาบ

ทบทวน  มีที่มา  รู้ว่าจะไปไหนต่อ....ดีใจด้วยค่ะ

เป็นหลักให้ใครอีกหลายคน....ก้าวนำต่อไป

เป็นนายของตัวเอง

คายอ้อ....มีอยู่ทุกภาคนะครับ

ที่เชียงใหม่ เรียกว่า "ขันตั้ง" ครับ

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี