จากประสบการณ์ที่สอนมานาน  เป็นเวลาเกือบสามสิบปี  ทำให้ครูผู้สอนคนนี้พบว่า   จิตวิทยาการเรียนรู้ที่บรรจุลงในหนังสือให้ครูได้ศึกษาเกี่ยวกับนักเรียนในวัยประถมศึกษานั้น  เป็นจริงที่นำมาปฏิบัติในการจัดการเรียนรู้แต่ละครั้ง  ไม่ผิดเลยที่จะนำมาใช้    ทันสมัยและล้ำยุคอยู่เสมอ

ทุกเช้าในชั่วโมงแรก  ครูผู้สอนมักจะมีอารมณ์แจ่มใส  และที่สำคัญนักเรียนก็มีอารมณ์แจ่มใสเช่นกัน  นึกถึงเมื่อในอดีตที่เรายังเล็กและเรียนในระดับประถมศึกษา หากวันใดมีความกังวลเรื่องการบ้าน  หรืองานที่ครูสั่งให้ทำ  ตัวเราเองเกิดความกังวลและเรียนอย่างไม่มีความสุข    การบ้านหรืองานที่ครูสั่งมักจะทำให้นักเรียนมีความทุกข์  ความคิดนี้เกิดกับนักเรียนโดยส่วนใหญ่  แต่มีนักเรียนอีกจำนวนน้อยที่พัฒนาและต้องการพัฒนาอย่างชัดเจน

ครูผู้สอนจึงเกิดความกังวล  และไม่แน่ใจจะยึดรูปแบบการสอนแบบใด  ดังนั้นเป็นบทพิสูจน์และโจทย์ถามครูผู้สอนอยู่เสมอว่า  การบ้านและงานที่สั่งนั้น  จะทำให้นักเรียนเกิดการเรียนรู้หรือไม่

ดังนั้นจากการที่สอนมานาน  จึงเลือก  นักเรียน 

นักเรียนเป็นผลผลิตที่ครูผู้สอนทุกคนมุ่งหวังว่า  จะได้เรียนรู้อย่างมีความสุข  เก่ง  และใช้ชีวิตอยู่ในสังคมได้ดี

วิธีการเป็นสิ่งที่ละเอียดอ่อน  ซึ่งทฤษฎีต่างๆนั้น  มีการเรียนรู้และสั่งสอนกันได้  แต่การปฏิบัติการสอนของครูแต่ละท่านนั้น  เคล็ดลับแต่ละคนลอกเลียนแบบได้ก็จริง  แต่เมื่อนำปฏิบัติกับนักเรียนคนละกลุ่ม  ผลของการปฏิบัติก็แตกต่างกันแล้ว

รอยยิ้มที่เป็นการผูกมิตร  ผู้เขียนเคยใช้บ่อยมาก  และมีผลออกมาสวยงาม  นักเรียนแสดงความเป็นมิตรตอบแทน  เมื่อเราอยากได้อะไร  ลองให้สิ่งที่เราอยากได้ก่อน  เราก็จะได้ตอบแทน

หน้าตาแสนบริสุทธิ์ของนักเรียนเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีที่ครูต้องเข้าใจ  และเห็นใจ  หากครูเข้าใจจิตวิทยาง่ายๆ  ครูยิ้มแย้ม  นักเรียนก็มีความสุข

หนูอยากให้ครูทุกคนสอนแบบนี้ค่ะ

จากบันทึกหลังการสอนเมื่อจบการเรียนของนักเรียนชั้นประถม