บนเส้นทางชีวิตของคน...ล้วนพบเจอทุกข์...สุข...ด้วยกันทั้งนั้น   เพราะความเป็นไปของ

เส้นทางชีวิตไม่ได้โรยไว้ด้วยกลีบกุหลาบเสมอไป...จริงมั๊ยครับ...

            ช่วงที่ผมอยู่ประเทศอินเดีย...มีความลับอย่างหนึ่งที่ยังจำฝังใจอยู่ตลอดเวลา...และหวังว่าคงเป็นอุทาหรณ์สอนใจท่านผู้อ่านได้นะครับ...เป็นเรื่องกระทบต่อชีวิตผมโดยตรงเลย..

          .คือใกล้รุ่งวันหนึ่งในปี 2537                  ผมถูกเรียกให้ตื่น...ไปที่ห้องเพื่อนรุ่นพี่...ช่วยนำส่งสิ่งนี้หน่อย...อะไร...ผมถาม...เงินรูปี  ประมาณ  5  แสนบาท...เพื่อไปส่งที่วัดบ้านนอก...

       เมื่อต้อง ไป   ถ้าผมขนเงินแบบธรรมดา...คงไปไม่ถึงที่หมายแน่นอน...และชีวิตคงเข้าสู่มุมอับ

จำนวนเงินที่อยู่ข้างหน้าผมเยอะมาก ๆ  วิธีนำเงินไปก็ใช้หนังสือพิมพ์อินเดียเก่าๆ...

ห่อ...ได้  2  ห่อใหญ่ ๆ...ห่อใส่ถุงย่ามอีก 1  ห่อ   ใส่ไว้ในตัวอีกจำนวนหนึ่ง...ผมต้องปลอมตัว...ทำตัวเองให้เสียสูญ...เพื่อป้องกันเงินจำนวนมากไม่ให้สูญเสีย ฮา ๆ เอิก ๆ

แต่แท้จรีงช่วงชีวิตนั้น...ยิ้มไม่ออกเลยครับ...ผมเดินทางโดยรถไฟในเช้าวันนั้น...

พอไปถึงตู้รถไฟ...ผมโยนห่อพวกนั้น...เข้าไปใต้ที่นั่ง...ผู้โดยสารแน่นเลยครับ...

ผมทำเป็นไม่สนใจ...เวลาถึงที่ลง...ผมก็โยนลงข้างทาง...ตำรวจอินเดียมาสังเกตุ ดูแต่ก็ไม่เอ๊ะ...ใจ...ผมหอบหิ้ว...พะลุงพะลัง...เข้าไปในร้านน้ำชา...หิวน้ำ...

โยนทิ้ง...ห่อนั้นที่พื้น...ประทานอภัย...เพื่อไม่ให้คนสนใจ...แล้วนำห่อพวกนั้นขึ้นรถท้องถิ่นไป...

ถึงเป้าหมาย...เสร็จสมบูรณ์...ฮา ๆ เอิก ๆ นี้ถ้ามีการหักหลัง...ตำรวจรู้...โจรรู้...

ผมคงแย่แน่ ๆ...เลย  ใช่มั๊ยครับท่านผู้อ่าน...

หรือคุณมีความคิดเห็นเป็นอย่างไร

โปรดติดตามตอนต่อไป 

 ด้วยความปรารถนาดี  

จาก... umi