ถ้าถูกห่อหุ้มด้วยรักและใจ ก็เหมือนกับมีเกราะอันแข็งแกร่งคอยคุ้มครองอยู่ตลอดเวลา

หลังจากที่ผมเองจากบ้านมาอยู่อุบลราชธานี ตอนนี้ก็กว่าเดือนครึ่งแล้วครับ

คิดถึงบ้านมาก ๆ ครับ โดยเฉพาะในช่วงวันแม่ที่ตอนแรกกะว่าจะกลับบ้านแต่ก็เจอ "หอยแมลงภู่" ทำพิษไปจนเกือบแย่ครับ

หลังจากที่หายป่วยกลับมา ตอนนี้ก็ยังรู้สึกว่าร่างกายยังไม่กลับมาแข็งแรงเหมือนเดิมสักเท่าไหร่ครับ เพราะน่าจะเป็นครั้งนั้นที่โดนพิษค่อนข้างแรงมากครับ

เมื่อก่อนนี้เดินมาจากหอพักหรือเดินกลับหอพัก ประมาณ 1 กิโลเมตร ก็จะไม่รู้สึกเหนื่อยเท่าไหร่ครับ แต่ช่วงนี้เดินได้ไม่นานก็รู้สึกว่าเหนื่อยมาก ตอนกลางคืนจะทำงานตีหนึ่งตีสองเหมือนเมื่อก่อน เริ่มสู้ไม่ไหวครับ

แต่วันนี้เหมือนมี "พลัง" ทำให้ชีวิตและจิตใจกลับฟื้นขึ้นมาเป็นนายรักษ์สุขคนเดิมได้อย่างไม่น่าเชื่อครับ

ของฝากจากทางบ้าน.....

หลังจากที่รอมา 7 วันเต็ม ๆ ครับ

พ่อส่ง "พลัง" มาให้จากที่บ้านครับ

เป็นของฝากจากบ้านครับ "อำเภอคลองลาน จังหวัดกำแพงเพชร"

พ่อและแม่ส่งไปรษณีย์มาให้ครับ

ส่งมาตั้งแต่วันอังคารครับ ผมเพิ่งได้รับเมื่อบ่ายวันนี้เองครับ

ตอนที่ส่งมาแม่บอกว่า พ่อส่งของมาให้กล่องใหญ่มาก ๆ ครับ

ตอนนั้นก็เดาไม่ถูกครับว่าใหญ่มาก ๆ น่ะใหญ่แค่ไหน วันนี้ได้มาเห็นแล้ว "ใหญ่มาก ๆ" จริง ๆ ครับ

เริ่มสงสัยแล้วใช่ไหมครับว่า พ่อผมส่งอะไรมาให้ ถ้าอย่างนั้นขอแกะกล่องเลยนะครับ

เมื่อแกะห่อกระดาษข้างนอกออกแล้ว มีกล่องโฟมอีกชั้นหนึ่งครับ

ทุกท่านคงต้องคิดว่าเป็นสิ่งของที่มีราคาค่างวดที่ต้องแพงมาก ๆ เลยใช่ไหมครับ เพราะใส่กล่องโฟมและบรรจุส่งมาไกลถึงขนาดนี้

ขอบอกใบไว้เลยครับว่า ไม่ใช่สิ่งของที่สามารถวัดกันได้ด้วยเงินครับ

"ต้องใช้ใจวัดคุณค่า" 

วัดเป็นมูลค่าไม่ได้ครับ

ก่อนที่จะเฉลยของในกล่องว่าเป็นอะไร ขออนุญาตนำเสนอเส้นทางของการเดินทางของกล่องใบนี้ครับ

จากบ้านของผมครับ อำเภอคลองลานจังหวัดกำแพงเพชร อยู่ทางฝั่งซ้ายของประเทศครับ เกือบซ้ายสุดครับ (อยู่ในแถบโซนสีส้มครับ) อำเภอคลองลานอยู่ติดกับอำเภออุ้มผางของจังหวัดตากครับ

เดินทางออกจากอำเภอคลองลานเข้าจังหวัดกำแพงเพชรประมาณ 50 กิโลเมตร จากนั้นก็ค่อย ๆ เดินทางผ่านวันและคืนจนมาถึงอำเภอวารินชำราบ จังหวัดอุบลราชธานีที่อยู่ฝั่งขวาสุดของประเทศครับ ระยะทางประมาณ 750 กิโลเมตรครับ

กับค่าส่ง EMS 107 บาทครับ ในที่สุดก็เดินทางมาถึงยังหลักสูตร "พัฒนบูณาการศาสตร์" ในวันนี้ครับ

แล้วของในกล่องที่ผมบอกว่า "วัดมูลค่าไม่ได้ แต่ต้องวัดเป็นคุณค่า" นั้นคืออะไรครับ

"ขนมทองม้วน กาแฟและช๊อกโกแลต"

ขนมทองม้วน เป็นทองจริง ๆ หรือเปล่า ทำไมต้องส่งมาไกลถึงขนาดนี้?

กาแฟ แถวอุบลฯ ก็มี ทำไมต้องส่งมาถึง 800 กิโลเมตร?

หลาย ๆ ท่านคงจะมีคำถามอยู่ในใจใช่หรือไม่ครับ

"ของสิ่งใด ซื้อที่ไหน ราคาเท่าไหร่ ก็ไม่วิเศษเท่ากับของที่พ่อและแม่ของเราส่งมาให้ครับ"

ขนมที่พ่อและแม่ของผมทำด้วยมือของท่านเอง วันนี้ส่งมาถึงมือลูกชายที่อยู่อีกฝั่งหนึ่งของประเทศ

 "พลังใจ" ที่ไม่สามารถวัดเป็นมูลค่า แต่เต็มเปี่ยมไปด้วยคุณค่า

กับขนมทองม้วนที่แสนจะเปราะบาง กับการเดินทาง 750 กิโลเมตร

"ขนมที่ถูกห่อหุ้มมาด้วยความรัก"

แม้สิ่งนั้นจะเปราะบางสักแค่ไหน แต่ถ้าถูกห่อหุ้มด้วยรักและใจ ก็เหมือนกับมีเกราะอันแข็งแกร่งคอยคุ้มครองอยู่ตลอดเวลา..........

พลังใจอันแสนยิ่งใหญ่ที่จะทำให้เป็นกำลังใจผ่องถ่ายเป็นกำลังกายใจการเรียนและต่อสู้ตลอดไปครับ

ขอบพระคุณพ่อกับแม่มาก ๆ ครับ ดีใจมาก ๆ ครับที่เกิดมาเป็นลูกพ่อกับแม่ครับ