อ่านแล้วเปี่ยมสุข ล้นออกมานอกใจ จนคนข้างเคียงสงสัย “ยิ้มอะไร” นึกถึงตัวเองสมัยเรียนในกรุงเทพฯแม่จะส่งแกงพุงปลา ของโปรดของลูก..มากับเพื่อนที่กลับมาจากสงขลาให้เราเสียค่ารถไปเอาคราวละหลายบาท (ครึ่งวัน)หากซื้อกินที่แถวข้างมหาวิทยาลัย เสียเงินแค่ถุงละ 15 บาทสมัยนั้น….แต่ทุกคราวไปที่ลูกคนนี้ก็ต้องดั้นด้นไปเอามาจากเพื่อนที่ฝั่งธนฯ เพราะไม่กี่วันแม่จะโทรมาถามว่า “ครั้งนี้อร่อยมั๊ยลูก”…แม่ได้พุงปลาใหม่มา….เพิ่งแกงครั้งแรก….ครั้งหน้าแม่จะฝากน้ำพริกมะขามมาด้วย….อย่าลืมแบ่งให้คนถือไปบ้างนะ….. ”แม่….ทุกคนน่าจะเหมือนกันในโลก…….”……รักโดยไม่หวัง…..หวังเพียงให้ลูกอิ่ม….เท่านั้นเอง……อ่านแล้วทำให้ดีใจที่ตัวเองได้เกิดเป็นเพศแม่ค่ะ…..