ติดต่อ

  ติดต่อ

๘. ศิษย์ไบ้ กับใบเมเปิ้ล...โลกโดยสัมผัสแห่งหัวใจ

  ..........เขาบอกว่า เขาคิดถึงอาจารย์ของเขาที่ทำให้เขามีเครื่องมือเข้าถึงตนเองคือการวาดรูป เป็นความคิดถึงในขณะที่เขาอยู่กับพ่อ-แม่ท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่ภูกระดึง.....แทนห้วงความรู้สึกนั้น เขาบอกว่าเขาจึงเก็บใบเมเปิ้ลนี้มาฝากผม.........  

                 ช่วงหนึ่งของชีวิตเมื่อกว่า 20 ปีมาแล้ว  ผมได้เป็นอาจารย์พิเศษของโรงเรียนศิลปะเอกชนแห่งหนึ่ง เป็นการทำงานไปด้วยและเรียนไปด้วย มีความประทับใจอย่างหนึ่งที่ไม่เคยลืม ซึ่งได้รับจากลูกศิษย์...ลูกศิษย์ให้การเรียนรู้และความทรงจำแก่ผมมากอย่างยิ่ง  อยากเก็บมาเล่าเป็นแรงบันดาลใจเพื่อการมีความสุขศานติร่วมกัน

                 กลุ่มที่ผมสอนนี้  เป็นนักศึกษาภาคพิเศษ จำนวนไม่มาก  ส่วนใหญ่มาจากครอบครัวผู้มีฐานะดี อีกทั้งเป็นกลุ่มมาเรียนกวดฝีมือและเพิ่มพูนทักษะตนเอง   ในจำนวนนักศึกษากว่า  20  คนนั้น มีลูกศิษย์ที่เป็นไบ้มาเรียนอยู่ด้วย 4 คน เป็นชายทั้งหมด บุคลิกภายนอกดูร่าเริง  ปราดเปรียว และสง่า  หากไม่สังเกตคงไม่สามารถรู้ว่าทำไมเขาไม่ค่อยพูด

                จะโดยที่เขามีข้อจำกัด  หรือตรงกับความถนัดเป็นพิเศษของพวกเขาหรืออย่างไรก็แล้วแต่  ทั้ง 4 คนแสดงออกทางการเรียนดีกว่าเด็กปรกติ  ทั้งโดยความสนใจ  ฝีมือ และความมุมานะต่อการเคี่ยวกรำตนเอง  หลังจากมอบหมายโจทย์เพื่อการเรียนรู้จากการปฏิบัติแล้ว ผมจำเป็นต้องปลีกตัวประกบให้การแนะนำเป็นรายบุคคลแก่พวกเขา  บางครั้ง  ผมใช้วิธีแบบครูที่เคยสอนผมคือ  ใช้วิธีพาทำ...ผมมักนั่งวาดคู่กับเขา  หรือเขียนเพื่อการสาธิตและสื่อสารกับเขาโดยตรงอย่างเป็นการจำเพาะ    พวกเขามีความคืบหน้าได้เร็ว  ไม่ดีมาก  แต่เห็นความเปลี่ยนแปลงได้ชัดว่าเขาสามารถจับหลักขึ้นมาได้ด้วยตนเอง  ก็ไม่แปลกใจมากไปกว่าชื่นชมว่าดีใจที่พวกเขาสอนขึ้น...หมายถึงฝึกหัดได้ดีมาก  

                เวลาพักเที่ยง  พวกเขาก็เกาะกลุ่มอยู่ด้วยกัน หลังจากกินข้าวเที่ยงแล้ว ก็มักมานั่งฝึกเขียนเอง มีเพียงอาการแสดงออกเท่านั้น ที่พวกเขาจะเล่นหัวกันพร้อมกับเขียนรูปอย่างจริงจัง ทว่า ทั้งห้องเงียบสนิทเหมือนไม่มีคนอยู่ หลายครั้งผมจะรีบกินข้าวและกลับมานั่งในห้องเรียน  เขียนรูปไปกับพวกเขา

             วันหนึ่ง หลังวันหยุดของปลายเทอม ผมก็พานักศึกษาเรียนและฝึกเขียนรูปตามปรกติ ทว่า หลังพักเที่ยง  เมื่อเพื่อนๆไม่อยู่แล้ว ลูกศิษย์ 1 ในลูกศิษย์ไบ้  ได้เดินมาไหว้ผม  เราสื่อสารกันด้วยวิธีเดิมดังเช่นทุกวันคือ  สลับกันเขียนบนกระดานเสก๊ตช์ เขาบอกว่าพ่อแม่พาเขาไปเที่ยวภูกระดึงมา  เขาเอากระดานเสก๊ตช์และเครื่องมือติดไปเขียนรูปด้วย  เขามีความสุขมากที่ได้ไปเที่ยว โดยเฉพาะไปกับทั้งพ่อ-แม่  เสร็จแล้วเขาก็ล้วงไปในอกเสื้อ  เป็นใบเมเปิ้ล  1 ใบยื่นให้ผมแล้วก็ไหว้

           เขาบอกว่า  เขาคิดถึงอาจารย์ของเขาที่ทำให้เขามีเครื่องมือเข้าถึงตนเองคือการวาดรูป  เป็นความคิดถึงในขณะที่เขาอยู่กับพ่อ-แม่ท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่ภูกระดึง.....แทนห้วงความรู้สึกนั้น เขาบอกว่าเขาจึงเก็บใบเมเปิ้ลนี้มาฝากผม

          มันปลิดจากขั้วหล่นอยู่กลางดินแล้ว  ทว่าเขากลัวมาก เพราะเขาเห็นป้ายประกาศว่า  การเก็บอะไรออกมาจากภูกระดึง เป็นการผิดกฏหมาย  เขาจึงเก็บมาใบเดียวและซ่อนไว้ในเสื้อ  ไม่ได้บอกพ่อแม่ให้กังวลใจตาม อีกด้วย ตลอดเส้นทางขากลับกว่า 700 กิโลเมตรจนถึงบ้าน เขาไม่สามารถนั่งหลับได้เลย ทั้งกลัวและหวงแหนสิ่งซึ่งดูเหมือนไร้ค่า

         เขาเขียนปิดท้ายบอกว่า....แต่เขาอยากเก็บมาขอบคุณอาจารย์ ภาษาการบอกความมีคุณค่าต่อเขานั้น  มีพลังอย่างยิ่ง

         ผมเก็บใบเมเปิ้ลของเขานี้ไว้กับตนเองตลอด ไม่ว่าจะย้ายตนเองไปที่ไหน กว่า 20 ปี ซึ่งมันเป็นความทรงจำที่ให้ปัญญาอย่างยิ่งแก่ผมเสมอว่า  โลกใบงดงามที่อยู่ในตัวเขานั้น  มันเข้าไปได้อย่างไร  เขาสามารถเรียนรู้และบ่มเพาะให้มันเติบโตขึ้นมาได้อย่างไร  ในเมื่อเขาไม่สามารถพูด  ไม่สามารถได้ยิน...เหมือนคนผู้ปรกติ 

         ความเข้าอกเข้าใจ  ความรัก  ความผูกพัน ความรู้สึกเอื้ออาทร ความเคารพนับถือกัน รวมไปถึงการรู้จักซาบซึ้งกับโลกรอบข้างนั้น   สามารถส่งผ่านผิวสัมผัส  สายตา  จมูก  และปาก หรือเครื่องมือการรับรู้ที่เหลือ โดยปราศจากถ้อยภาษาได้อย่างไรละหรือ....นอกเสียจาก  การสัมผัสด้วยหัวใจ.

         

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 45077, เขียน: , แก้ไข, , สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน, ความเห็น: 9, อ่าน: คลิก

ความเห็น (9)

น.เมืองสรวง
IP: xxx.118.108.254
เขียนเมื่อ 

"ให้กำลังใจ..อาจารย์ครับ บนโลกใบนี้ยังมีคนดี ๆ อีกเยอะครับที่จะอยากทำเหมือนอาจารย์ครับ

อ่านบันทึกของของอาจารย์อย่างมีสุขครับ

การสื่อภาษาด้วยใจ ด้วยสายตาม บางทีก็ลึกซึ้งมากเกินกว่าจะเขียนเป็นคำพูดได้

ใบเมเปิล นั้นมีคุณค่ามากทางใจ เป็นสิ่งหนึ่งที่แทนความรู้สึกดีๆ ของคนหนึ่งคนมีให้

ขอบคุณอาจารย์ครับ 

ซาบซึ้งมากค่ะ กับทั้งความงดงามในใจศิษย์ และกับทั้งความละเอียดอ่อนในใจอาจารย์ที่เก็บใบเมเปิ้ลไว้กว่า 20 ปี..สัมผัสรักที่ทรงคุณค่ามากค่ะ...คารวะ
  • ขอบคุณคุณ น.เมืองสรวงมากครับที่เข้ามาเยี่ยมเยือนและให้กำลังใจ ขอให้มีความสุขและมีพลังใจเช่นเดียวกับที่ได้แบ่งปันกับผู้อื่นนะครับ
  • ขอบคุณคุณจตุพรมากนะครับ งานและการใช้ชีวิตของคุณจตุพรก็ทั้งมีคุณค่าและมีพลังสร้างสรรค์มากนะครับ ขอให้มีความสุขและมีกำลังใจเสมอ
  • ขอบพระคุณอาจารย์จันทรรัตน์มากครับ อาจารย์ละเอียดอ่อนและลึกซึ้งสมกับเป็นนักวิชาการสายปฏิบัติมากเลยครับ
สรชา
IP: xxx.157.163.2
เขียนเมื่อ 
....ให้กำลังใจอาจารย์คับผม... ........ธรรม คือธรรมชาติ หาได้จากเราเอง..คนที่คิดถึงธรรม อยู่กับธรรม ในตัวเองอย่างลึกซึ้ง ผู้นั้น จะรู้สิ่งอื่น ได้โดยไม่ยาก ..แต่จะรู้สึ่งอื่นไปทำไม..ถ้ายังไม่รู้ตัวเอง

มีกลุ่มนักวิจัยน้องๆ และกลุ่มสหวิชาชีพทางสุขภาพ มาชวนหารือกันว่าอยากจะพัฒนารูปแบบการฟื้นฟูหลังการผ่าตัดผู้พิการปากแหว่ง เพดานโหว่ กลุ่มเด็กและเยาวชน เลยแวะเข้ามาทบทวนดู เลยก็ขออัพบล๊อกและขอขอบคุณคุณสรชาย้อนหลังนะครับ คิดว่าไม่มีใครเข้ามาโพสต์แล้วนอกจากเข้ามาอ่าน เลยไม่ทันได้สังเกต ขอให้มีความสุขนะครับ

Boo
เขียนเมื่อ 

ซาบซึ้งจังค่ะอาจารย์  ทุกสิ่งสัมผัสรับรู้ได้ด้วยหัวใจ  ขอบคุณค่ะ :)

อ้าว สวัสดีครับคุณแสงแห่งความดีและคุณปูครับ
ขอบคุณรูปใบเปิ้ลของทั้งสองท่านมากนะครับ นอกจากสวยงามแล้ว ทำให้ผมได้มีโอกาสรำลึกถึงสิ่งดีๆที่สืบเนื่องกับบันทึกนี้ มันมีเรื่องที่แปลกมากที่อยากทำบันทึกและหมายเหตุต่อเนื่องไว้ ซึ่งก็เกี่ยวข้องกับใบเมเปิ้ลและบันทึกนี้อีกด้วยครับ

มีอยู่ปีหนึ่ง พวกเราหมู่คนทำงานแนวประชาคมและคนที่สนใจเรื่องสังคมวิถีประชา ซึ่งบางคนก็สนใจการเมืองภาคประชาชน บางคนก็สนใจเรื่องสื่อภาคพลเมือง บางคนก็สนใจวิถีธุรกิจที่ถือเอาความเป็นมนุษย์และความเป็นสังคมที่ยั่งยืนเป็นตัวนำ ผมเองนั้นก็สนใจการวิจัยและพัฒนาการเรียนรู้ในวิถีประชา

คนกลุ่มนี้เป็นกลุ่มสนใจเล็กๆนิดเดียวแต่เป็นขุมความคิดของประเทศ และจะว่าไป บางคนความรู้ทันความเปลี่ยนแปลงของโลกแบบจ่อท้ายทอยกันเลย ผมนี้ประสบการณ์เป็นนักเรียนน้อยๆมาก แต่ผมชอบทำงานกับคนที่คิดอย่างมีจิตใหญ่ เรื่องลำบากตรากตรำเพราะเป็นกลุ่มเล็กๆหรือไม่ค่อยมีพวกเยอะจึงเรื่องเล็ก

ปีหนึ่งพวกเรานัดเจอกันที่บ้านของสมาชิกในกลุ่ม ไปกินข้าวและคุยเรื่องสังคม บ้านเมือง และช่วยกัน Scan โลกรอบข้าง แล้วก็นัดแนะกันเพื่อมีกิจกรรมพูดคุย แบ่งปันตัวตน และสร้างความเป็นชุมชนที่อยู่กันด้วยการคุยและฟังกันไปด้วย โดยให้แต่ละคนเตรียมนำเอาสิ่งของไปแลกกัน ขอให้เป็นของที่มีค่ามากที่สุด ณ เวลานั้น แต่อาจจะมีราคาน้อยที่สุด

ผมเลือกเอาใบเมเปิ้ลที่เขียนถึงนี้ไป เมื่อถึงเวลาทำกิจกรรม พวกเราก็คุยและแลกของกันไปเรื่อยๆ ผมนั้นคิดมากเหมือนกัน เพราะแง่หนึ่ง ก็เกรงจะเป็นเรื่องไร้สาระสำหรับคนอื่นๆมากจริงๆ และอีกแง่หนึ่งก็เป็นของที่ผู้อื่นให้ด้วยใจแก่ผมซึ่งผมหวงแหนหอบติดตัวมากว่า ๒๐ ปี แล้วก็ช่างอัศจรรย์ คนที่แลกเปลี่ยนและจับได้ของผมนั้น ก็กลายเป็นคนที่ผมถือเป็นครูและเป็นผู้ที่ผมให้ความเคารพมากท่านหนึ่ง ซึ่งขณะนั้นท่านเป็นรองอธิการบดีมหาวิทยาลัยมหิดล คือ ท่านศาสตราจารย์ ดร.วีระพงศ์ ปรัชญาสิทธิกุล ปัจจุบันท่านเป็นคณบดีคณะเทคนิคการแพทย์ มหาวิทยาลัยมหิดล และต่อมา ผมเคยไปเยี่ยมคารวะท่าน ผมก็เห็นท่านนำเอาใบเมเปิ้ลของลูกศิษย์ผมนี้ไปติดไว้ที่ผนังห้องทำงานของท่าน แปลกจริงๆ มันกลายเป็นสื่อแสดงความเคารพกันในห้วงเวลาที่ห่างกันถึง ๒๐ กว่าปี