แม่เอาใจใส่ดูแลลูกจนลูกทุกคนด้วยตัวเองและเป็นตัวอย่างของความอดทน ขยันหมั่นเพียร ทำมาหากินด้วยการหาบขนมขาย เสียสละ ทำงานหนักเพื่อลูก ๆ สู้อดออมเก็บเงินเพื่อส่งให้ลูกได้เรียนหนังสือ ใจเย็น

 

 

 

 

 

ช่วงวันหยุดยาวติดต่อกัน 3 วัน 12-14 ส.ค. 2549 นี้ หลายท่านอาจจะมีกิจกรรมต่าง ๆ ร่วมกับคุณแม่หรือครอบครัว ก็ขอให้ทุกท่านมีความสุขมาก ๆ สมดังที่ปรารถนา

สำหรับฉันถือโอกาสหยุดกิจกรรมทุกอย่าง  หลังจากที่คร่ำเคร่งกับงานมาตลอด ดูแต่รายการ TV. เพื่อผ่อนคลายความเหนื่อยล้าจากงาน ซึ่งคุ้มค่าเหลือแสน รายการ TV.ต่าง ๆ ในวันหยุดนี้ส่วนใหญ่จะมีรายการเกี่ยวกับแม่ ฉันจึงมีความรู้สึกอิ่มเอมทั้งวัน และได้ทบทวนเรื่องราวของแม่กับฉัน

แม่กับเรื่องราวที่ที่ฉันจำได้

    แม่กับพ่ออพยพมาจากประเทศจีนแผ่นดินใหญ่

         สมัยฉันยังเด็กบ้านที่เราเช่าอยู่แถววงเวียนใหญ่

            พ่อมีความสามารถทางช่างไม้ รับจ้างทำวงกบประตูหน้าต่าง

               ส่วนแม่หาบขนมหวานประเภทข้าวเหนียวถั่วดำ  ขนมประกิมไข่เต่า เต้าส่วน ขาย ในแถบวงเวียนใหญ่

ครอบครัวเราเป็นครอบครัวใหญ่ ฉันมีพี่น้องทั้งหมด 7 คน มีผู้ชาย 2 คนอยู่หัวและท้าย คือพี่ชายคนโตและน้องชายเล็กสุด ระหว่างตรงกลางก็เป็นผู้หญิง 5 คน พ่อ-แม่ของเรา เป็นคนจีนที่ทันสมัยเพราะเลี้ยงลูกแบบให้การศึกษาทุกคน หากเป็นคนจีนแบบโบราณลูกผู้หญิงจะไม่มีสิทธิ์ได้เรียนหนังสือแน่นอน แถมเลี้ยงลูกแบบไม่บังคับจนลูก ๆ ที่บ้านพูดภาษาจีนตามแบบพ่อ-แม่ได้แค่พี่ชายและพี่สาวคนโตเท่านั้น นอกนั้นฟังได้อย่างเดียวพูดไม่เป็น

แม่เอาใจใส่ดูแลลูกจนลูกทุกคนด้วยตัวเองและเป็นตัวอย่างของความอดทน ขยันหมั่นเพียร ทำมาหากินด้วยการหาบขนมขาย เสียสละ ทำงานหนักเพื่อลูก ๆ สู้อดออมเก็บเงินเพื่อส่งให้ลูกได้เรียนหนังสือ ใจเย็น

ดังนั้นลูก ๆ ทุกคนจึงได้ความอดทน ขยันขันแข็ง หมั่นศึกษาหาความรู้ ไม่ทำอะไรนอกลู่นอกทางและเป็นคนดีของสังคมจากคำสั่งสอนของแม่นั้นเอง

ฉันจำได้ว่าเมื่อฉันเรียนจบแล้วมาทำงานที่โรงพยาบาลบำราศนราดูร (ในขณะนั้น) ด้วยเงินเดือน 2,765 บาท  ฉันแบ่งปันเงินให้แม่เดือนละ 1000 บ้าง 500 บ้าง เพื่อแสดงถึงความกตัญญูและตอบแทนพระคุณหลังจากที่แม่เหนื่อยยากมานาน หวังให้แม่ได้ใช้จ่ายซื้อสิ่งของอย่างที่แม่ต้องการหลังจากที่ต้องอดออมสำหรับลูกมานาน

  • แต่แล้วในวันตรุษจีน(วันปีใหม่ของคนจีน)ปีหนึ่ง
  • แม่ให้ของขวัญฉันเป็นสร้อยคอทองคำราคา 1 บาท ซึ่งในสมัย15 ปีที่แล้วถือว่าราคาแพงมาก
  • ฉันถามแม่ว่าให้ทำไม? ทำไมแม่ไม่เก็บไว้เอง
  • แม่บอกว่าไม่ต้องห่วงหรอกก็สร้อยนี้เป็นของเล็กน่ะแหละ เงินที่ให้ทุกเดือนแม่เก็บไว้ซื้อสร้อยคอให้เล็กเอง
  • ฉันรู้สึกแน่นในอก...น้ำตารื้น..และรินหลั่งออกมา  ดูซิเงินที่ให้แม่เก็บไว้ใช้กลับกลายมาเป็นว่าแม่อุตส่าห์เก็บรวบรวมเพื่อซื้อสร้อยให้ฉัน 

 

      • พระคุณแม่......เปรียบดังมหาสมุทร
      • พระคุณแม่......นั้นสุดทดแทนได้
      • พระคุณแม่......ล้ำค่ากว่าสิ่งใด
      • พระคุณแม่......นั้นไซร้โลกจึงโต

ปลายปี 2540 เป็นปีที่แย่ที่สุดของชีวิตฉัน มรสุมชีวิตได้เกิดกับแม่ภาวะอุดตันของเส้นเลือดซึ่งส่งผลให้แม่ที่เคยพูดได้เดินได้ กลับกลายเป็นพูดได้แต่ไม่ชัด  แม่เป็นอัมพฤกษ์ซีกขวา แต่เดินได้บ้างโดยใช้ไม้สามขาช่วย เคยได้ยินมามากมายว่าผู้ที่ป่วยเป็นอัมพฤกษ์หลาย ๆ คนจะเป็นคนที่ขี้หงุดหงิด เจ้าอารมณ์ จนฉันกลัวว่าแม่จะยอมรับไม่ได้และเหมือนกับผู้ที่ป่วยเป็นอัมพฤกษ์หลาย ๆ คนที่ได้ยินมา

แต่...แม่ไม่ได้เป็นอย่างที่เคยทราบและได้ยินมาเลยแม้สักนิดเดียว แม่ยังคงเป็นแม่ที่ยิ้มเก่ง หัวเราะเก่ง อารมณ์ดี จนหลายคนที่เคยพบปะชื่นชมทุกคนว่า

"แม่ของเล็กเก่งนะ แกยอมรับสภาพตัวเองได้ดีมาก ๆ  ทำให้ไม่หงุดหงิดแถมอารมณ์ดีอีกต่างหาก เห็นแกนั่งยิ้มที่หน้าบ้านทุกวัน "

      • อยากขอบคุณฟ้า ...ให้เรามาเป็นลูกแม่
      • รักดีดี รักไม่มีแต่ ไม่เคยได้รับจากใคร
      • มีเพียงคนนี้...มีชีวิตที่วางไว้ได้
      • รักยิ่งใหญ่.. รักล้ำค่า... ขอเป็นลูกแม่ตลอดไป   

 

 

ภาพโดยคุณ Bright Lily