คนเราเป็นสัตว์ฝึกฝนตนเองได้ สิ่งดล้ายคนอย่างลิงมันยังฝึกได้เลยนะ

 

เมื่อวันวานถึงแม้เป็นวันเสาร์แต่ผมคงไปทำงานใน ม . ทักษิณถิ่นเมืองสงขลา  วาว ๆ มองเวลาบ่ายสามโมงเย็นแล้วคงถึงเวลาพบผู้เดินทางแสวงหาความรู้ทางไทยคดีศึกษา ป. โท เปิดให้เรียนรู้ในคณะมนุษย์ ฯ นี้เอง

ผมไปถึงเห็นอาจารย์ผู้ใหญ่เป็นที่เคารพรักของลูกศิษย์โดยเฉพาะสายภาษาไทย ท่านเชี่ยวชาญทางด้านภาษาไทยคือ ดร. สันทัด  ทองช่วยกำลังนั่งสนทนาธรรมกับพระคุณเจ้าที่นิมนต์มาต้อนรับรุ่นน้องอยู่  ผมได้มีโอกาสทักทายและสนทนากันออกรสช่วงรอมวลนิสิตที่กำลังจะเลิกประชุมมาจากเวทีใหญ่เพื่อเข้ามาตามสายวิชา

ได้คุยทั้งคดีโลกคดีธรรมอย่างวรรณกรรมอิทธพลทางอินเดีย  พระเวสสันดรถึงหนุมาน

เทอมนี้คณะมนุษย์ ๆ มี นิสิตใหม่มาเรียน ป. โท สองสาขาที่เปิดไว้คือสายภาษาไทย มีนิสิต 22คนและสายไทยคดีศึกษา มีนิสิต 13 คน

การคุยกันได้ประเด็นว่า คนเรานี้สามารถฝึกตนได้เพื่อให้เป็นคนเต็มคนคือคนสมบูรณ์ คนเข้มคนคือคนมีวินัยมีระเบียบ  คนคมคนคือคนมีปัญญาแสดงความคิดคม

เคยไปดูลุงสมพรคนฝึกลิง ไม่เคยด่าว่าลิงเลยมีแต่ทำให้ลิงดูจับมือลิงมาปั่นมะพร้าวให้ขาด หัดให้ลิงขึ้นมะพร้าว เป็นโรงเรียนฝึกลิงตั้งแต่ชั้นอนุบาลยันอุดมศึกษา

ลิงจบชั้นบัณฑิตนี่สามารถคาบยาพิษขึ้นไปใส่ป้องกันยอดมะพร้าวได้ โดยคาบยาพิษที่ปากและถอยหลังขึ้นต้นมะพร้าวเอาหัวลงแล้วขึ้นถึงยอดมะพร้าวเลยละ ผู้แนะนำสร้างดวงปัญญาให้ลุงสมพรละคือใคร  คือท่านอาจารย์พุทธทาสนั้นเอง

พอเข้าที่ประชุมต้อนรับมวลนิสิตท่านคณบดีกล่าวแนะนำผมว่าทำงานสัมผัสมาทั้ง ป.ตรี ป. โท และ ป. เอกมีประเด็นยกเรื่องเหมือนหนุมานขนดินจองถนนยันสู้รบต่าง ๆ ถึงคิวพระคุณเจ้ารุ่นพี่กล่าวต้อนรับรุ่นน้องก็ยกหนุมานตอนไฟไหม้หางไปหาพระฤาษีท่านแนะเอาน้ำบ่อน้อยดับคือปัญหาตนเองก็ตนเองดับเองแล

ตบท้ายด้วยท่าน รศ. ดร. รัตติยา  สาและที่คุยกันกับผมอยู่ข้าง ๆ ในฐานอาจารย์อาวุโส ก็มากล่าวย้ำในมุมวรรณคดีทางมลายูศึกษาที่ว่า นิทานอีเหนาไม่มีใครรู้จักในแถบมลายูเพราะเขารู้จักในนามนิทานปันหยี แม้เรื่องหนุมานในรามเกียรติ์ก็มีหลายมิติ

อย่างมิติหนึ่งนั้นหนุมานเองเป็นลูกนอกกรอบของพระรามกับนางสีดาคือได้ลูกก่อนแต่งทำนองนั้น หนุมานเลยครองเมืองสืบต่อบิดาไม่ได้ ทางระบบวรรณะนั้นหนุมานก็คือลูกจัณฑาล ลูกมีตราบาปติดตัวว่าอย่างนั้นละ ในท้ายสุดท่านมีอาวุโสสูงสุดคือ ดร.สันทัด  ทองช่วย กล่าวทิ้งท้ายยังเท้าความถึงหนุมานทหารกล้าของพระรามอีกนิดเลยทำให้ผมเขียนถึงลอลิงด้วยการคุยกันตรงเรือนรับตะวันที่ผมว่าเป็นจุดเล็ก ๆ นิดเดียวคือ คอคนนี้ฝึกได้นะ  สิ่งคล้ายคนก็คือลิงไงละยังฝึกได้นะนี่...