"และแล้วความอยากรู้บวกกับอยากเห็น ก็พาผมเข้าสู่ Gotoknow โดยง่ายดาย จำได้ว่าเรื่องแรกที่ผมได้เห็นและเลือกอ่าน คือ "เรือนลาหู่" ซึ่งเป็นเรื่องหนึ่งในหลายๆ บันทึกของ หนานเกียรติ"

หลายคนอาจรู้จัก และเข้าถึง GotoKnow ด้วยเหตุผลหลากหลายประการ บ้างมาเพราะเพื่อนแนะนำ บ้างมาด้วยค้นพบเอง และบ้างมาด้วยบังเอิญให้ต้องมา ฯลฯ แต่สำหรับผมแล้ว ผมกล้าพูดได้เต็มปากว่าผมรู้จักและเข้าถึง GotoKnow ได้เพราะ อาจารย์ (ขออนุญาตเรียกอาจารย์) เกียรติศักดิ์ ม่วงมิตร "หนานเกียรติ" 

ถึงตอนนี้หลายคนอาจเกิดคำถามในใจ และนึกสงสัยว่าเอ้าแล้ว "หนานเกียรติ" เกี่ยวไรกับการมา GotoKnow ของผมหละ คำตอบเป็นอย่างนี้่ครับ คือเมื่อหลายอาทิตย์ก่อนผมบังเอิญได้เจอ "หนานเกียรติ" (บุคคลที่ผมเคารพรัก และนับถือมากท่านหนึ่ง) ทาง social network และการเจอกันครั้งนั้น "หนานเกียรติ" ได้ฟอร์เวิร์ดเมลมาให้ผม และติดลิงค์นี้ http://gotoknow.org/profiles/users/muangmit มาด้วย

ด้วยนิสัยขึ้สงสัยของผม จึงอดที่จะตามมันไปไม่ได้หลังจากพิจารณาดูอยู่หลายรอบ  และแล้วความอยากรู้บวกกับอยากเห็น ก็พาผมเข้าสู่ GotoKnow โดยง่ายดาย จำได้ว่าเรื่องแรกที่ผมได้เห็นและเลือกอ่าน คือ "เรือนลาหู่" ซึ่งเป็นเรื่องหนึ่งในหลายๆ บันทึกของ "หนานเกียรติ" มีเนื้อหาพรรณนาถึงภูมิปัญา และประเพณีการสร้างที่อยู่อาศัยของพี่น้องชาว "ลาหู่" ในพื้นที่จังหวัดตาก

จากบันทึกฉบับนั้นของ "หนานเกียรติ"  ผมได้ติดตามอ่านอีกหลายเรื่องราว และเชื่อมโยงไปถึงเรื่องราวของสมาชิกหลายท่าน ที่รังสรรค์ผลงาน ทั้งประสบการณ์ที่ได้จากการทำงาน และการท่องเที่ยว ตลอดจนการบอกเล่าจากบุคคลที่สอง - สาม - สี่ ตามลำดับ มันทำให้ผมยิ่งอ่านยิ่งรู้สึกว่า GotoKnow คือสิ่งที่ดีงาม และสิ่งที่ผมค้นหามานาน ซึ่งผมใช้เวลาคลุกอยู่กับมันในคืนนั้นไม่ต่ำกว่าห้าชั่วโมง

ครับมันเป็นครั้งแรกที่ได้มา และรู้จัก GotoKnow แต่ก็เป็นครั้งแรกที่ คอมเตอร์เครื่องเก่าๆ ที่ผมบรรจงใช้งานมันอย่างทะนุถนอมมาเป็นเวลาช้านาน ต้องทำงานหนักกว่าปกติหลายเท่านัก เพราะคืนนั้นกว่าผมจะยุติการใช้งานมัน ด้วยเพลิดเพลินไปกับการอ่านบันทึกดีๆ เกี่ยวกับเรื่องราวของหลากหลายสมาชิกๆ ที่นำเสนอเพื่อแลกเปลี่ยนประสบการณ์ดีๆ ณ ที่แห่งนี้ จนกระทั่งผมเหลือบมองนาฬิกาที่แขวนอยู่ข้างฝาขณะที่ผมรู้่สึกว่ามันดึกมากแล้ว ผมจึงเห็นว่าเข็มสั้นชี้เลขสาม ขนาดที่เข็มยาวชี้ไปที่เลขห้าสิบห้า ครับเพียงอีกแค่ห้านาทีก็จะตีสามแล้ว

หลังจากนั้นแทบทุกวัน GotoKnow ได้กลายเป็นสิ่งเสพติดที่ผมเสพเข้าไปแล้วติดงอมแงม ผมเฝ้าหวนหามันเสมอ ส่วนหนึ่งเพราะผมได้เรียนรู้เรื่องราวมากมาย จากประสบการณ์ดีๆ ของเหล่าสมาชิก (ที่มีหลากหลายอาชีพ ต่างเพศ และหลายหลากวัย) อีกส่วนหนึ่งเพราะผมอยากแลกเปลี่ยนประสบการณ์กับพี่ๆ น้องๆ ลุง ป้า น้า อา ตลอดจนครูบาอาจารย์ ที่มากไปด้วยความรู้และเต็มไปด้วยน้ำใจ เผื่อแผ่แก่กันในอาณาบริเวณแห่งนี้

ด้วยเหตุที่ผมรู้สึกว่าผมเริ่มเสพติด GotoKnow ผมจึงหมั่นเข้ามาเรียนรู้ และอ่านประสบการณ์ของหลายๆ ท่าน และวันนี้วันที่ผมรู้สึกว่า ผมไม่ไหวแล้วผมต้องเป็นสมาชิกเหมือนคนอื่นบ้าง ผมจึงตัดสินใจเป็นสมาชิก GotoKnow โดยไม่ลังเลอีกต่อไป แม้จะไม่เข้าใจในรายละเอียดของมันมากนัก แต่ก็คิดว่าในวันข้างหน้าเพียงค่อยๆ ศึกษาเรียนรู้คงจะเข้าใจมันได้มากขึ้น

และจากการตัดสินใจเป็นสมาชิกในวันนี้ จึงเกิดบันทึกเรื่องแรกใน GotoKnow ซึ่งส่วนหนึ่งต้องยกคุณงามความดีให้อาจารย์ "หนานเกียรติ" ที่ให้โอกาสผมมาพบสถานที่แห่งนี้ (แม้เพียงบังเอิญก็จตาม) และขอขอบคุณเพื่อนสมาชิกทั้ง น้องๆ พี่ๆ ลุงป้า น้าอา ผู้มากด้วยประสบการณ์ทุกท่าน ที่แบ่งปันสิ่งดีๆ ให้แก่ผม และคงจะดียิ่งขึ้่นหากจะช่วยกรุณาแนะนำ ติชมกับบันทึกของผมที่จะเกิดในอนาคตต่อไป