• เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ

ก็โลกมายา (ทั้งเพ) หรือว่าไม่ใช่?

  ทุกคนมีสิทธิ์ที่จะคิดเองได้ แต่ก็มีสิทธิ์ที่จะได้รับผลพวงจากการตัดสินใจไปตามความคิดแห่งตนด้วยเช่นกัน   

     สืบเนื่องจากมีการกล่าวหาว่าโลกไซเบอร์ (Cyber) ไม่เว้นแม้แต่ใน GotoKnow ว่าเป็นโลกมายา ด้วยถ้อยคำที่ว่า “โลกมายา: เรี่องบางเรื่องไม่ควรเปิดเผยเลย และอาจไม่เป็นผลดี” จริง ๆ แล้ว ผมไม่ได้ติดใจว่าใครตั้งคำถามนี้ หรือคิดหวังสิ่งใดในการตั้งคำถาม เขาอาจจะหวังดีต่อกันก็เป็นได้ แต่ที่อยู่ในความสนใจของผมคือ หรือว่าโลกนี้ไม่ใช่มายา มากกว่า

     โลกนี้ในมุมมองของผมก็คือโรงละคร โรงใหญ่ เพียงแต่ใครจะใช้ชีวิตจริงแสดงทั้งชีวิต หรือใครจะใช้ชีวิตจริงแสดงเพียงบางส่วน ทุกคนล้วนเป็นนักแสดงมืออาชีพกันทั้งสิ้น ผมไม่รู้จะพูดอย่างไรดีกับความรู้สึกนี้ แต่เชื่อด้วยฐานคิดด้านบวกนี่แหละครับ เชื่อด้วยว่าเป็น “สิทธิ” ที่จะเปิดเผยแค่ไหน อย่างไรก็ได้ เพราะยังไงเขาก็ย่อมได้รับผลจากการเปิดเผยเท่าที่ได้เปิดออกมา แต่ที่ไม่ประทับใจก็ตรงที่ความพยายามในการชี้จูงคนอื่นให้เห็นไปกับตน ในสิ่งที่ควรเป็นอิสระแห่งตนเสียมากกว่า

     ทุกคนมีสิทธิ์ที่จะคิดเองได้ แต่ก็มีสิทธิ์ที่จะได้รับผลพวงจากการตัดสินใจไปตามความคิดแห่งตนด้วยเช่นกัน ฉะนั้นไยจึงได้พยายามที่จะให้เชื่อตามตนด้วยในทุกเรื่อง โลกมายาส่วนนี้ขอไม่ต้องมีผู้กำกับไม่ได้หรือ ขอเพียงเป็นเพื่อนร่วมแสดงที่อิสระต่อกันก็น่าจะพอ...นิ

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

  หมายเลขบันทึก: 43234
  เขียน:  
  แก้ไข:  
  ความเห็น: 10
  อ่าน:
  สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (10)

จะมาก่อนคุณ "ขจิต" หรือเปล่าเนี่ย...ช่วงนี้ต้องวิ่งแข่งกันหน่อย...คุณ "ขจิต" มากับจรวด Vij มากับใจ (จ๊าก...)

ฐานคิดของคน คือ คนเราคิดและกระทำไม่เหมือนกันค่ะ นี่คือความแตกต่างระหว่างบุคคล เคยได้เรียนและมีแบบอย่างให้ดูในชีวิตประจำวัน จึงเข้าใจคนและความหมายของความแตกต่างของคน

จริง ๆ แล้วละครโรงนี้...ต้องการอิสระทางด้านความคิด...แต่จะทำอย่างไรได้ "คน ก็คือ คน" มักมองคนละมุม...จึงมีความคิดที่หักเหไปคนละด้านคนละมุม ตามแต่มุมมองของแต่ละคนที่มอง...อิสระ คือ สิ่งที่ทุกคนต้องการเสมอ...จึงได้บอกเสมอว่า "การตวัดปลายปากกาแต่ละครั้ง...คุณรู้บ้างใหมว่าคุณได้หรือสูญเสียอะไรไปบ้าง" ฉะนั้นก่อนจะทำอะไรขอให้คิดก่อนทำเสมอ...

  • มายาคือมายา
  • แต่นำสิ่งที่ดีๆมาปฏิบัติ
  • ดึงจากมายามาสู่ความจริง...

    Kitty 3 Kitty 2 Kitty 4 Kitty 7

เห็นด้วยอย่างแรง  ยิ่งแหลง ยิ่งถูก
มายาเกิดมายากลคนคู่โลก มีสุขโศกเหงาเศร้ามีสร่างสิ้น มียินดียินร้ายให้ได้ยิน มีถวิลสวาทวายก็หลายครา ถามก่อนว่าทุกข์สุขอยู่ที่ไหน อยู่ที่ใจหรือที่ลิ้นถวิลหา ถ้าเลือกได้จะเลือกเว้นเป็นมายา เลือกปัญหาง่ายๆ มาทายกัน เคารพในความคิดสิทธิ์ของเขา สิทธิ์ของเราก็ใช่เป็นเช่นความฝัน แก่นความรู้ในโลกสวยช่วยแบ่งปัน อย่าทำร้ายใครคนนั้นในพริบตา ถ้าโลกนี้คือละครซ่อนหลายอย่าง ไม่อ้างว้างหรอกถ้าใจเราใฝ่หา Gotoknow พร้อมรับสรรพมายา ไม่รู้หน้าแต่ช่วยให้รู้ใจกัน

อะไรคือจริง

อะไรคือมายา

ตามมาทักทายคุณ "บัวใต้น้ำ"...คะ

ขอบคุณนะคะ...สำหรับการแวะมาอวยพรวันคล้ายวันเกิด...

ตามมาอ่านแบบ งง งง ชอบความเห็นท่านบวรครับ

ที่ผ่านมาไม่เคยสงสัยเรื่องมายาเลยค่ะ อ่านของใครก็ไม่ค่อยไปนึกว่าตัวตนเขาเป็นอย่างไร(หมายถึงชีวิตจริงๆ) นอกจากเจ้าตัวเขียนเรื่องของตัวเอง ก็จะชื่นชมค่อนข้างมาก เพราะที่ผ่านมา คนเขียนมักจะเขียนเชิงวิเคราะห์และตกผลึกกับสิ่งนั้นๆ ไม่ว่าจะหงุดหงิด รัก เศร้า โกรธอย่างไร ก็มองสิ่งนั้นๆที่เขาเขียนในเชิงเพื่อพัฒนาตัวเองหรือหน่วยงานหรืออะไรๆ ก็แล้วแต่ ซึ่งชื่นชมกับวิธีคิดน่ะค่ะ 

ส่วนหนึ่งเพราะตัวเองนั้นตัวจริงนอกหรือในบล็อกก็เดียวกัน เพียงแต่เวลาเขียนอะไรในบล็อกของ gotoknow รู้ว่าตัวเองเคร่งขรึมกว่าไปเขียนเล่นที่ในเว็บอื่น สาเหตุหลักก็คือรู้ว่าที่นี่ คนต้องการการเรียนรู้มากกว่า และค่อนข้างเคร่งขรึมกันมากกว่า (โทษสังคมgotoknow ว่าเคร่งเครียดกันจัง) แต่ก็ไม่เป็นไร ....เพราะฉะนั้นถ้าใครจะห้ามใครในการเขียนอะไร..เลยรู้สึกแปลกใจฉับพลัน ...เพราะเป็นการกีดกันในรูปแบบหนึ่ง

การกีดกันจะเจริญเร็วกับสังคมแห่งชนชั้น และสังคมที่แก่งแย่งชิงดีและอำนาจ ซึ่งคิดว่า ไม่น่าจะเติบโตเร็วใน gotoknow (ที่เคร่งขรึม) นี้

คุณชายขอบเขียนบันทึกนี้ทำให้ดิฉันได้กลับมาคิดในสิ่งที่ไม่เคยคิดมาก่อน...ขอบคุณค่ะ

ถ้า GotoKnow เป็นโลกมายา นักแสดงบางคนอาจจะต้องการตรวจสอบ rating อยู่ว่าผู้ชมจะอิน ในบทบาทการแสดงนั้นๆ หรือไม่ นั่นหมายถึงการพยายามชี้จูงให้ผู้อ่านเห็นไปกับบทบาท ความคิดแห่งตน

ถ้า GotoKnow เป็นโลกมายา จริงๆ มันก็เป็นไปได้ที่จะมีทั้งนักแสดงที่หลงรักการแสดง และนักแสดงที่หลงมายา การที่ผู้ชมอิน ถือเป็นความภูมิใจของนักแสดง

สำหรับตัวเอง แค่รู้สึกว่าเขียนอะไรแล้วดูจะเป็นประโยชน์บ้างก็ปลื้มจะแย่แล้วค่ะ ขอเป็นตัวประกอบก็พอใจแล้ว เพราะยังไง หนังเรื่องนึง ถ้ามีแต่พระเอกกะนางเอกสองคน คงจะน่าเบื่อมาก ต้องมีตัวประกอบมาสร้างสีสันด้วย จริงมั้ยคะ

G2K สอนดิฉันให้มีความรับผิดชอบกับสิ่งที่ตนเองเขียน เมื่อเขียนอะไรลงไปต้องอ่านซ้ำและก็ทบทวนเสมอ ดิฉันเชื่อว่า ชาวblog G2Kส่วนใหญ่มีความรับผิดชอบค่ะ