ที่ผ่านมาไม่เคยสงสัยเรื่องมายาเลยค่ะ อ่านของใครก็ไม่ค่อยไปนึกว่าตัวตนเขาเป็นอย่างไร(หมายถึงชีวิตจริงๆ) นอกจากเจ้าตัวเขียนเรื่องของตัวเอง ก็จะชื่นชมค่อนข้างมาก เพราะที่ผ่านมา คนเขียนมักจะเขียนเชิงวิเคราะห์และตกผลึกกับสิ่งนั้นๆ ไม่ว่าจะหงุดหงิด รัก เศร้า โกรธอย่างไร ก็มองสิ่งนั้นๆที่เขาเขียนในเชิงเพื่อพัฒนาตัวเองหรือหน่วยงานหรืออะไรๆ ก็แล้วแต่ ซึ่งชื่นชมกับวิธีคิดน่ะค่ะ 

ส่วนหนึ่งเพราะตัวเองนั้นตัวจริงนอกหรือในบล็อกก็เดียวกัน เพียงแต่เวลาเขียนอะไรในบล็อกของ gotoknow รู้ว่าตัวเองเคร่งขรึมกว่าไปเขียนเล่นที่ในเว็บอื่น สาเหตุหลักก็คือรู้ว่าที่นี่ คนต้องการการเรียนรู้มากกว่า และค่อนข้างเคร่งขรึมกันมากกว่า (โทษสังคมgotoknow ว่าเคร่งเครียดกันจัง) แต่ก็ไม่เป็นไร ....เพราะฉะนั้นถ้าใครจะห้ามใครในการเขียนอะไร..เลยรู้สึกแปลกใจฉับพลัน ...เพราะเป็นการกีดกันในรูปแบบหนึ่ง

การกีดกันจะเจริญเร็วกับสังคมแห่งชนชั้น และสังคมที่แก่งแย่งชิงดีและอำนาจ ซึ่งคิดว่า ไม่น่าจะเติบโตเร็วใน gotoknow (ที่เคร่งขรึม) นี้

คุณชายขอบเขียนบันทึกนี้ทำให้ดิฉันได้กลับมาคิดในสิ่งที่ไม่เคยคิดมาก่อน...ขอบคุณค่ะ