ถ้อยคำที่จะเรียงร้อยและทักทอต่อไปนี้เขียนจากความรู้สึก ณ ห้วงเวลาของการจากลามาถึง หลายๆคนมักชอบพูดกันว่า "ไม่มีงานเลี้ยงไหนไม่เลิกรา" หรือ "การจากลาเปรียบเสมือนการเริ่มต้นใหม่" หรืออะไรก็แล้วแต่ที่มีนิยามของการจากลา แต่สำหรับฉันเองฉัน ฉันทราบแต่เพียงว่าความรู้สึกของการจากลา ณ ตอนนี้ปะปนไปด้วยความรู้สึกอย่างไรบ้าง

น้ำตาที่ไหลไม่เฉพาะเพียงแค่ความเสียใจที่จะต้องเดินต่อไปข้างหน้า โดยไม่มีเพื่อนๆ พี่ๆชาว UsableLabs เท่านั้น แต่มีน้ำตาของความตื้นตันใจที่ได้มองเห็น ได้รับรู้ และได้สัมผัสความงดงามของทุกๆคนที่ได้ส่งมอบเข้ามา ความงดงามของมิตรภาพ ความงดงามของความปารถนาดี ความงดงามของความจริงใจ และความงดงามของความรักที่ทุกๆคนทำให้เกิดขึ้น การพบปะกับ Blogger หลายๆท่านในเวทีถอดบทเรียนที่บ้านอาจารย์หมอเต็มศักดิ์นั้น ทำให้ฉันเกิดพลังมากมายและกำลังใจที่จะเดินต่อไปเพื่อนำสิ่งต่างๆที่ได้เก็บสั่งสมมา 2 ปีเต็มๆในบ้าน GotoKnow ไม่ว่าจะเป็นพลังจาก Blogger ทุกท่าน หรือพี่ๆในบ้านUsableLabs ฉันจะนำสิ่งเหล่านั้นมาพัฒนาศักยภาพที่มีในตัวเอง ทำสิ่งดีดีตอบแทนสังคม และนำมาสู่การประยุกต์ใช้สิ่งเหล่านี้ในองค์กรใหม่

งานใหม่ที่ได้โอกาสมานั้นคือตำแหน่งลูกค้าสัมพันธ์ ของบ.Wong Honda ณ ความรู้สึกแรกที่ทราบว่าตัวเองได้งานแล้วคือ ความใจหาย ที่ต้องเดินจากที่นี่ไป จากฐานะผู้ดูแลชุมชนก็กลับกลายเป็นอีกหนึ่ง Blogger ที่จะเขียนเรื่องเล่าต่างๆที่ได้ประสบพบเจอให้ทุกท่านได้ติดตาม บอกไม่ถูกว่าดีใจหรือไม่ที่ได้มีโอกาสเติบโตในการงานต่อไป เพราะ ณ ขณะนี้มีเพียงแต่ความรู้สึกใจหายเพียงอย่างเดียว ไม่รู้ว่าจะทำหน้าที่ของลูกค้าสัมพันธ์ได้ดีขนาดไหน แต่จะทำให้ดีที่สุดและพร้อมที่จะเรียนรู้เสมอ มองย้อนกลับไปเมื่อประมาณตุลาคม 2552 วันนั้นหากฉันปล่อยโอกาสของการเรียนรู้ให้หลุดลอยไปฉันคงไม่ทราบถึงความงดงามที่มีค่าที่สุดอย่างที่ได้รับ ณ วันนี้ ขอบคุณอาจารย์ธวัชชัยอีกครั้งที่ทำให้ฉันเห็นความงดงามเหล่านี้ และให้ความมั่นใจในศักยภาพที่มีของฉัน

วันนี้ได้กอด blogger หลายๆท่านการกอดครั้งนี้หวังเอาไว้ว่าคงไม่ใช่ครั้งสุดท้ายนะค่ะ หากแต่เป็นการเริ่มต้นที่ผู้ถูกกอดได้ออกเดินทาง และจะกลับมาให้ทุกท่านโอบกอดอีกครั้ง ไม่ว่าอยู่ที่ไหนเราจะคิดถึงกันนะค่ะ

น้ำตาทุกหยดที่ไหลวันนี้เป็นน้ำตาของความปลาบปลื้มใจที่รู้สึกว่า ครั้งหนึ่งในชีวิตมีโอกาสได้สัมผัสและรับรู้ถึงความงดงามเหล่านี้ ความงามเหล่านี้เองที่จะทำให้ฉันเติบโตต่อไป ขอบคุณนะค่ะที่ทำให้ฉันได้รู้จักวงการของการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ที่ช่างงดงามเหลือเกิน วันเวลาที่หมุนเวียนเข้ามาในแต่ละวันและผ่านพ้นไปนั้น ทุกๆวันล้วนมีความหมายและได้เรียนรู้ และฉันเองได้เรียนรู้ไปพร้อมๆกับวันเวลาเหล่านั้นแล้ว ไม่มีคำว่าเสียดาย เพราะฉันเชื่อว่าในทุกสิ่งที่ได้กระทำในแต่ละวัน และทุกวันที่ผ่านไปฉันได้ทำมันอย่างดีที่สุด และเก็บเกี่ยวสิ่งดีดีเหล่านั้นเอาไว้แล้วค่ะ

อาจารย์ที่เคยสอนฉันในมหาวิทยาลัยได้บอกว่าให้รู้จักขอบคุณสิ่งต่างๆที่ได้ผ่านพ้นเข้ามาในชีวิต เพราะสิ่งเหล่านั้นทำให้ฉันได้เติบโตต่อไปไม่ว่าสิ่งนั้นจะร้ายแรงแค่ไหน แต่นั่นก็ทำให้ฉันรู้จักกับความเจ็บปวด และเข้าใจคำว่าความสุข วันนี้ฉันอยากขอบคุณ................

  • อาจารย์จันทวรรณ และอาจารย์ธวัชชัยที่มอบโอกาส และให้พื้นที่ของการเรียนรู้แห่งนี้
  • บ้าน GotoKnow ที่ทำให้ทราบว่าความมหัศจรรย์ของการพบกันแบบ Blog to Blog มีพลังขนาดไหน
  • Blogger ทุกท่านที่เข้ามาทำให้ฉันรู้จักความงดงามของชีวิต ที่ฉันสามารถมองเห็น รับรู้ และมีโอกาสได้สัมผัส
  • พี่ๆบ้าน UsableLabs ตั้งแต่รุ่นแรกๆจนมาถึงปัจจุบัน ที่คอยให้กำลังใจ ให้ความอบอุ่น ให้ความรัก และให้ความเป็นพี่น้องเสมอมา
  • มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ที่เปรียบเสมือนบ้านหลังที่สองให้ฉันได้พักพิงทุกๆช่วงเวลาของชีวิต
  • อาจารย์ทุกท่านที่คณะศิลปศาสตร์ ที่คอยให้การอบรมสั่งสอนนอกเหนือจากตำรา และวิชาที่อยู่ในห้องเรียน อาจารย์ได้สอนให้ฉันมีความอ่อนโยนต่อทุกๆชีวิต สอนให้เข้าใจความเป็นไปของสังคม และที่สำคัญสอนให้ฉันรู้จักเสียสละประโยชน์ส่วนตนเพื่อส่วนรวม
  • พระบิดา ที่ชาวสงขลานครินทร์ได้ยึดเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ และปฎิบัติตามคำปณิธาน ฉันยังคงจำได้ชัดเจนนับจากวันที่ปฎิญาณตนต่อหน้าพระบิดาที่จะยึดถือประโยชน์ส่วนตนเป็นที่สอง ให้ยึดถือประโยนช์ของเพื่อนมนุษย์เป็นกิจที่หนึ่ง และตั้งแต่วันนั้นฉันได้ทำอย่างนั้นเรื่อยมาจนกระทั่งวันนี้
  • ขอบคุณวันเวลาที่สอนให้ฉันเรียนรู้อะไรมากมาย และมอบโอกาสที่ดีของชีวิตให้
  • โชคชะตาที่พาฉันมาที่นี่ มาอยู่ ณ บ้าน GotoKnow
  • ความเสียใจ ความท้อแท้ ความสิ้นหวัง ความทุกข์ ที่ทำให้ฉันเข้มแข็งและเรียนรู้ว่าความเข้มแข็ง และการลุกขึ้นยืนด้วยตัวเองทำอย่างไร และที่สำคัญทำให้ฉันเห็นความสุขชัดเจนมากขึ้น
  • ขอบคุณทุกๆรอยยิ้มและมิตรภาพที่ทุกท่านแวะเวียนมามอบให้ค่ะ