ระหว่างที่นั่งเขียนบันทึกเรื่อง เหมาโหลถูกกว่า...แต่ไม่คุ้ม อยู่นั่นเองค่ะ
สถานีโทรทัศน์ช่อง 7 สีที่เด็กๆนั่งชมอยู่ ก็ฉายตัวอย่างละครเรื่องหนึ่ง พี่เม่ยไม่ทราบว่าเรื่องอะไร แต่ได้ยินเสียงน้องกบ (สุวนันท์) อ่านบทกวีว่า..."เสียเจ้าราวร้าว มณีรุ้ง......"
อารมณ์ศิลปินพลุ่งพล่านเชียวค่ะ เพราะเป็นบทกวีของท่านอังคาร กัลยาณพงศ์ บรมครูกลอนที่พี่เม่ยชื่นชอบ และเฝ้าติดตามผลงานของท่านมาโดยตลอด
ท่านเขียนไว้ในหนังสือชื่อ ปณิธานกวี ค่ะ ....บทเต็มมีอยู่ว่า
"เสียเจ้าราวร้าว มณีรุ้ง
มุ่งปรารถนาใด ในหล้า
มิหวังกระทั่ง ฟากฟ้า
ซบหน้าติดดิน กินทราย
จะเจ็บจำไปถึงปรโลก
ฤารอยโศก รู้ร้าง จางหาย
จะเกิดอีกกี่ฟ้ามาตรมตาย
ก็อย่าหมายว่าจะให้ หัวใจ"
ก่อนหน้านี้ไม่นาน จำได้ว่าได้ไป ลปรร. และฝากกลอนบทนี้ไว้กับเพื่อนใน G2K แล้วครั้งหนึ่งค่ะ (ตามหาเพื่อทำลิงค์ไว้ ยังไม่พบค่ะ).....(พบแล้วค่ะด้วยความเอื้ออารีย์จากท่าน ผอ.บวร ช่วยลิงค์ไว้ให้ใน คห.ที่1 ค่ะ...เพิ่มเติมข้อความนี้เมื่อ 30/7/49 เวลา 7.35 น.)
"สิ่งดีใดๆที่ประทับอยู่ในความทรงจำ ขอเพียงได้กล่าวถึงเพิ่มอีกครั้งหนึ่ง ก็ดูเหมือนว่าจะยิ่งเพิ่มคุณค่าได้ในใจเราได้มากมายเชียวค่ะ"
ดีจริงค่ะ ที่ได้ยินโฆษณาตัวอย่างหนังเรื่องนี้...เรื่องอะไรหนอ?