เติมเต็มความสุข ในวิถีของเรา แทนความสุขจอมปลอม ที่ เราวิ่งไขว่คว้ากันมาทั้งชีวิต

สมัยเด็ก มีทั้งที่จำความได้บ้าง ไม่ได้บ้าง ไม่เคยรู้สึกรู้สากับคำว่า สุข หรือ ทุกข์ เพราะมันปนเปกันไปวันละหลายเวลา โลกทั้งใบ.จึงมีแต่ ความสนุก ความตื่นเต้น และความท้าทาย เสียมากกว่า

พอโตขึ้นมา มุมมองที่ มองโลก .. มองชีวิต. เปลี่ยนแปลงไปตามวัย ด้วยพื้นฐานจากการเลี้ยงดูของครอบครัว พื้นฐานการศึกษา การเรียนรู้สังคม ชุมชน และสิ่งแวดล้อมที่เราอาศัยอยู่

จึงไม่แปลกใจเลยว่า.สิ่งเหล่านี้ เปรียบเหมือนเป้าหลอมชีวิต ให้เราเติบโตขึ้นมาเป็นตัวเป็นตนและจิตวิญญาณของเรา เพื่อให้เราใช้เป็น ต้นทุนชีวิต เพื่อการดำรงอยู่บนโลกไปนี้

และเหตุนี้กระมัง!! ที่เป็นส่วนสำคัญ ทำให้เรามองโลก มุมไหน ๆ ก็ตาม ด้วยเป้าหลอมเช่นนี้

มองมุมสูง มองแนวระนาบ หรือมองมุมต่ำ มุมมองการใช้ชีวิต ไม่เคยผิดเพี้ยนไปจากจิตสำนึกที่มีอยู่

ที่บางครั้งคาดหวังว่า เป็นสิ่งงดงามที่ใครหลาย ๆ คน อาจจะมองเห็นเช่นกัน

แต่ลืมนึกไปว่า..

ความงามที่ปรากฏอยู่ในใจของเรา มันอาจไม่ใช่ความงามที่อยู่ในใจเขา เพราะฉะนั้น .การมองสิ่งสวยงามของชีวิตจึงแตกต่างกันไป

หากแต่ว่าถ้าเรารู้และตระหนักซ้ำ เราจะเข้าใจได้ทันทีว่า. ความสุขที่ขาดวิ่นและจางหายไปนั้น

แท้จริงแล้ว เราละเลยกันไปต่างหาก

ความสุขที่แท้จริง.อยู่ตรงนี้ อยู่ที่ตัวของเรา ใจของเรา เสมอมา..

ความสุขจอมปลอม.ทั้งลาภ ยศ หรือสรรเสริญ จึงเป็นสิ่งคอยกระทุ้ง คอยถอกถอง ให้เรือชีวิตของเรา คลอนแคลน ไปกระทบเหลี่ยม กระทบมุม พานแต่จะไปไม่ถึงฝั่งชีวิตเสียต่างหาก

สุดท้ายแล้ว.แก่นแท้ของความสุขในชีวิต ก็คือ

มาเติมเต็มความสุข ในวิถีของเรา แทนความสุขจอมปลอม ที่ เราวิ่งไขว่คว้ากันมาทั้งชีวิต เสียที.. ก็ดีนะ