ผ่านสังคมโทรมทรุดไร้จุดหมาย โลกนี้ช่างโหดร้ายเสียจริงหนอ มี่บ้างไหมความรักที่ถักทอ ให้ห่มห่ออ้างว้างกลางดวงใจ

 

  

  

 

  

  

 

                    

อดทนอัด อั้นสะอื้นยืนตัวสั่น

โดนกำปั้นทุบตีขยี้หยาม

ถูกตะคอกขู่ด่าว่าเลวทราม

เป็นเหยื่อความโทสะอยู่ประจำ


 

หาว่าเป็นตัวการมารชีวิต

นำพาสิ่งวิปริตความตกต่ำ

เหมือนเชื้อโรคโชคชั่วตัวเคราะห์กรรม

ไม่เคยนำพรชัยอะไรมา



อัปลักษณ์โง่เง่าเอาแต่เล่น

งานสิ่งใดไม่เคยเห็นเป็นประสา

เลี้ยงไว้ก็เปลืองเปล่าเสียข้าวปลา

ตบซ้ายขวา แล้วกระชากลากไปตี


 
  
เด็กน้อยถูกผลักไสไร้ทางออก

จึงเลือกโลกภายนอกบ้านหลบหนี

ยอมเป็นเด็กเร่ร่อนไม่รักดี

ดำรงอยู่อย่างไม่มีคนห่วงใย


 
  
โหยหิวความปรานีปลอบชีวิต

ไม่รู้ถูกรู้ผิดเป็นแบบไหน

ถูกรังแกโกงซ้ำอยู่ร่ำไป

หมดอาลัยเหว่ว้าน้ำตาคลอ



  
ผ่านสังคมโทรมทรุดไร้จุดหมาย

โลกนี้ช่างโหดร้ายเสียจริงหนอ

มีบ้างไหมความรักที่ถักทอ

ให้ห่มห่ออ้างว้างกลางดวงใจ



 
 
  
  
  

  สันติสุข สันติศาสนสุข