การเดิมพันด้วยชีวิตน้อยๆ

ฉันได้ยินมานาน....

ใครๆ เขาก็ต่างพูดกันว่า....เด็กๆ คือผ้าขาว

เออ...ใช่ๆๆ  (เจ้าความคิดยืนกรานสนับสนุนเต็มที่ด้วยท่าทีมาดมั่น)

 

บ้างก็ว่า....ไม่ใช่หรอก ไม่ได้ขาวซะทีเดียวหรอกน่า

แต่อาจจะเป็นสีพื้นสีต่างๆ ที่อ่อนมากๆ เท่านั้นเอง

เห็นนั่นมั๊ยล่ะ...พี่น้องท้องเดียวกัน...ยังไม่เหมือนกันเลย...

เอ...ท่าจะจริง  (เจ้าความคิดมันเริ่มขัดแย้งในตัวตนของมันเองและออกวิ่งไปซบอยู่อีกฟากฝั่งหนึ่งแล้ว)

 

เอาไงดีล่ะทีนี้....

หากมีใครบอกฉันเพิ่มเติมว่า....

 

“สีที่แต่งแต้มลงไปบนผืนผ้าขาวนั้น  หากมันเป็นสีทึบๆ มอๆ ล่ะก็  เด็กก็จะเป็นไปตามแบบแห่งสีนั้นแหละ”

 

ฉันตั้งคำถามในใจแย้งขึ้นมาว่า...บนผืนผ้าขาวที่จิตรกรใช้วาดรูปนั้นบางครั้งสีทึบๆ มอๆ ก็ยังช่วยทำให้ภาพที่ออกมาดูดีได้เหมือนกันนี่นา….

 

และหากจะมีใครบอกฉันอีกว่า....สีที่แต่งแต้มไปหาใช่ความสกปรกไม่  มันคืออารมณ์  จิตใจ  ประสบการณ์และความต้องการที่แตกต่างกันตามสภาพการณ์ที่แวดล้อมนั่นเอง

 

ฉันก็คงจะไม่เถียงด้วยคำพูดใดๆ....

 

ฉันนั่งมอง....เห็นความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นบนผืนผ้าที่อาจจะขาวหรือไม่ขาว  แต่เป็นเพียงสีพื้นอ่อนๆ เป็นทุนเดิมนั้น

 

หากมันจะเป็นแค่ผืนผ้าใบที่ใช้วาดรูป......

 

ทว่าในสิ่งที่เขาเปรียบเปรยไว้....นั่นคือ....เด็กน้อย

 

เด็กน้อยที่ถูกป้ายสีต่างๆ ตามสภาวการณ์แห่งอารมณ์  จิตใจ  ประสบการณ์และความต้องการที่แตกต่างไปของผู้แต่งแต้มล่ะ.....

 

มันคือการเดิมพันด้วยชีวิตน้อยๆ ชีวิตนั้นไม่ใช่หรือ....ว่าจะออกมาเป็นเช่นไร