การสร้างบรรยากาศในการเรียนรู้
เริ่มที่ครูต้องเปลี่ยน

           ครูเป็นบุคคลสำคัญที่จะสนับสนุนให้ผู้เรียนเกิดการเรียนรู้ โดยทำบทบาทเป็นสะพานเชื่อมโยงความรู้ประสบการณ์เดิมให้เด็กต่อยอดให้เกิดความรู้ใหม่ ครูจึงควรเป็นผู้ยั่วยุ กระตุ้น สนับสนุนให้ผู้เรียนอยากรู้เพื่อให้เขาได้แสวงหาคำตอบด้วยตนเอง บางโอกาสครูก็ควรจะเรียนรู้จากเด็กหรือเรียนรู้ไปพร้อมๆ กับเด็ก ท่านผู้อ่านเชื่อหรือไม่เด็กเก่งในการใช้เครื่องโทรศัพท์ได้ดีกว่าครู ตั้งค่าต่างๆ ได้หลายอย่าง ผู้เขียนเองมีโทรศัพท์ใช้เพียงรับสายกับโทรศัพท์ติดต่อพูดคุยธรรมดา แต่เด็กใช้ฟังเพลง ดูหนัง ถ่ายรูปและอีกหลายๆ อย่าง ดังนั้นการสอนโดยการบอกความรู้จึงเกิดผลการเรียนรู้กับเด็กค่อนข้างน้อยกว่าให้เขาได้เรียนรู้ในสิ่งที่มีความหมายกับตัวเขา
 

            นพ.ประเวศ  วะสี กล่าวถึงการสอนโดยครูถ่ายทอดและออกข้อสอบจากสิ่งที่ครูถ่ายทอด โดยขาดการเรียนรู้แบบมีปฏิสัมพันธ์ ครูคือนักเผด็จการและสร้างวัฒนธรรมเผด็จการขึ้นในใจเด็ก
            อมรวิชช์  นาครทรรพ กล่าวถึงบทบาทของครูที่สนับสนุนให้ผู้เรียนได้เรียนรู้สิ่งที่เขาอยากรู้ การที่เด็กได้เรียนรู้ด้วยตนเอง จึงเปรียบเหมือนฟองน้ำ ซับน้ำจากทุกทิศ ครูจึงเปลี่ยนวิธีสอนจากผู้ถ่ายทอดบทเรียนเป็นผู้กระตุ้นและสร้างบรรยากาศให้เกิดการเรียนรู้ ครูต้องลดหรือเลิกให้เด็กจดที่ครูสั่ง ฟังสิ่งที่ครูพูดคนเดียว องค์ความรู้จึงเกิดจากเด็กได้สรุปได้ค้นพบอย่างมีความหมาย

             กันยา  สุวรรณแสง ได้กล่าวถึงธรรมชาติของการเรียนรู้ ดังนี้
                  ๑. การเรียนรู้คือการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมที่ถาวร
                  ๒. การเรียนรู้ย่อมมีการปรับปรุงแก้ไข เปลี่ยนพฤติกรรมเนื่องมาจากประสบการณ์
                  ๓. การเปลี่ยนแปลงชั่วครั้งชั่วคราว ไม่นับเป็นพฤติกรรมที่เกิดจากการเรียนรู้
                  ๔. บุคคลเกิดการเรียนรู้สิ่งใดสิ่งหนึ่งหรือยัง สามารถดูได้จากพฤติกรรมของเขา ที่เขาไม่เคยทำมาก่อน
                  . การเรียนรู้เป็นกระบวนการ
                  ๖. การเรียนรู้เกิดได้ง่าย ถ้าสิ่งที่เรียนเป็นสิ่งที่มีความหมาย
                  ๗. การเรียนรู้แตกต่างกันตามตัวบุคคลและตามวิธีการในการเรียน
                  ๘. การเรียนรู้เกิดจากประสบการณ์ตรงและประสบการณ์ทางอ้อม

                  ๙. การเรียนรู้จะเกิดผลดี เมื่อผู้เรียนมีความมุ่งหมาย มีความต้องการ มีความสนใจและได้ลงมือกระทำด้วยตนเอง
                 ๑๐. การเรียนรู้ที่แท้จริง จะมีได้เมื่อผู้เรียนบรรลุจุดประสงค์ ได้รับสิ่งที่ตนต้องการ
                 ๑๒. การเรียนรู้เดิม ประสบการณ์ที่ผ่านมาแล้ว จะกระตุ้นให้เกิดการเรียนรู้ใหม่ๆ ขึ้น
              ทุกครั้งที่ผู้เขียนได้ยินครูดุด่าผู้เรียนว่าโง่  โมโหร้าย ดูเหมือนเด็กจะกลัวและไม่อยากเรียนทั้งยังมีเจตคติที่เป็นลบกับสิ่งที่เรียนรู้ ถ้าเด็กเขาพูดในใจก็คงจะบอกครูว่าครูนั่นแหละสอนเขาไม่รู้เรื่องเอง เรามาปรับวิธีเรียนเปลี่ยนวิธีสอน สร้างบรรยากาศในการเรียนรู้ที่อบอุ่น กระตุ้นให้อยากเรียนรู้ ทุกคนเป็นครูให้กันและกันคงจะดีไม่น้อย สร้างรอยยิ้มและเสียงหัวเราะในห้องเรียน คงเป็นการเรียนรู้อย่างมีความสุขทั้งครูและผู้เรียนท่านว่าดีไหม