ก้าวเริ่ม ณ ที่นี่ ก่อนจะมีก้าวต่อไป
น้องมะปรางเปรี้ยวมีกิจกรรมดี ๆ ทำให้อยากบอกเล่าประสบการณ์...เมื่อแรกเริ่มของการเริ่มต้นเขียนบล็อก..กับผู้ร่วมอุดมการณ์ ณ โกทูโนว...ภายใต้บทพิสูจน์ของกาลเวลา ว่า
1.อะไรเป็นจุดเริ่มต้นที่ได้สร้างแรงบันดาลใจในการเขียนบล็อก
เมื่อเริ่มจัดการเรียนรู้ ศึกษานิเทศก์ ท่านพี่เสนีย์ ปราบวิชิต ผู้ช่ำชองด้านเทคโนโลยี ของชัยภูมิ เขต 2 จัดอบรมเพื่อให้คณะครูในเขตพื้นที่การศึกษาได้เขียนบล็อก...เริ่มสมัคร 22 ส.ค. 2550 แต่ไม่เคยได้เข้ามาเขียนเต็มที่นัก จนเมื่อย้ายสถานที่ทำงาน ...เป็นโรงเรียนภูมิวิทยา ในปัจจุบัน ทำให้มีโอกาสในการเขียนมากขึ้น เพราะระบบอินเตอร์เน็ตใช้ได้ดี...และที่นี่ โกทูโนว ก็เป็นบ้านที่ให้โอกาสได้ฝึกฝน ฝึกการโพสต์ ฝึกการเขียน ฝึกแสดงความคิดเห็น ฝึกให้กล้าที่จะเขียน ...และเล่าเรื่องราวต่าง ๆ มากมายที่อยากเขียน แต่ก็ยังมีอีกหลายเรื่องราวที่อยากเขียน แต่ก็ไม่ได้เขียนเป็นบันทึก จึงหัดเขียนอนุทิน...

2.ได้พบปัญหาและอุปสรรคอะไรบ้าง ในช่วงเริ่มต้นการเขียน
1. การโพสต์รูปภาพในระยะหัดเรียนรู้ จะอัพโหลดภาพได้ช้า เนื่องจากไม่ย่อขนาดของภาพให้เหมาะสม
2. การเขียนบันทึก ที่เขียนในระบบเลย.. กว่าจะเขียนเสร็จ ก็โพสต์ไม่ได้ เพราะใช้เวลานานเกินไป ทำให้เรียนรู้การจัดเตรียมข้อมูลก่อนนำมาเขียนลงในบันทึก...

3.จากปัญหาและอุปสรรคในข้อ 2 มีแนวทางในการแก้ไขอย่างไรบ้าง
ได้เรียนรู้จากพี่ ๆ พี่ครูคิม พี่ศน.แอ้ด น้องดร.ขจิต ฯลฯ ทำให้ได้เรียนรู้โปรแกรมตกแต่งรูปภาพให้สวยงาม เหมาะสม (สำหรับตัวเองค่ะ) แต่จะสวยงามกับผู้อ่านท่านอื่น ๆ หรือไม่ สุดแท้แต่ใจจะตัดสินค่ะ





อ้อ..มาเจิมคนแรกให้คุณครูค่ะ..ท่านเป็นคนตระกูล แซ่เฮ.. และมีหน้าตาดี ..หน้าเฉย.. แสดงถึงว่าเป็นรุ่นพี่ปีแรกของการมี G2K จึงเป็นแบบอย่างให้รุ่นต่อมาได้เรียนรู้นะคะ..บันทึกได้ดีจังเลยค่ะ..
สวัสดีค่ะ
* แสดงว่าน้องสาวคนสาวเข้า G2K มานาน ก่อนพี่เยอะเลย.... แต่ได้พี่เลี้ยงดีที่คอยช่วยเหลือและเป็นกำลังใจนะคะ....
* พี่เข้ามาแบบไม่รู้เรื่องอะไรเลย ไม่รู้จักใครเลย คนอุตรดิตถ์เข้า G2K น้อยมาก ตอนแรกโดดเดี่ยว ไม่กล้าคุยกับใคร ไม่กล้าทักทายใคร อ่านแล้วเก็บเกี่ยวความรู้ ข้อคิดดีๆ ไว้ แล้วก็ออกไปอยากเงียบเชียบ... เคยเขียนบันทึกไว้ ตอนที่เข้ามาได้ 7 เดือน "แม้เป็นได้เพียงหิ่งห้อยที่น้อยแสง..." http://gotoknow.org/blog/pink-diary1/322583 ค่ะ
* ว่างๆ จะเขียนอีกครั้ง ใหฟ้เป็นเรื่องเป็นราว ตามหัวข้อที่น้องมะปรางเปรี้ยวตั้งไว้เหมือนกันค่ะ... ไม่รู้เมื่อไหร่.... อาจจะไม่มีเวลาก็ไม่รู้
* ดีใจมากๆ ที่ได้รู้จักค่ะ
สวัสดีครับ คุณครู
ตามมาอ่านเรื่องราวดีดีค่ะ
สวัสดีครับครูตามมาดูตามมาอ่านการเริ่มต้นการเขียน ที่แตกต่างหลากหลาย
ได้เรียนรู้ ได้คิด เป็นกำไรชีวิต ที่มีคนเขียนคิดให้อ่าน
สวัสดีค่ะ
เป็นความรู้สึกที่คล้ายๆกันค่ะ ลองผิดลองถูก เมื่อตั้งใจ เมื่อใจรักก็สามารถทำได้ค่ะ
สวัสดีค่ะ
ครูพวงพยอมครับ แต่ละขั้นตอนที่เล่าน่าสนใจครับ แท้จริงแล้วหากเราพยายามฝึกให้เด็กๆ รู้จักการบันทึกประจำวันจนเป็นนิสัย เราจะมีเรื่องราวที่เป็นประวัติศาสตร์ของผู้คนคนธรรมดาเพิ่มขึ้นอีกมากมาย
ได้เข้ามาเรียนรู้สู่โลกกว้าง คือหนทางโกทูโนว์โชว์วิสัย
ได้มาแชร์และมาโชว์โก้ในใจ ได้ก้าวไกลในความคิดชิวิตธรรม
สวัสดีค่ะน้องพยอม
สบายดีหรือเปล่า... วันี้ทำงานเหนื่อยมั้ยจ๊ะ..
พรุ่งนี้วันหยุด พักผ่อนเยอะนะจ๊ะ..
เมื่อวานที่โรงเรียนมีกิจกรรมไหว้ครู
เลยเอาภาพพี่กับลูกศิษย์มาฝาก
ส่งความสุขและความปรารถนาดีให้กันจ้า!...
แถมอีกภาพละกัน
ดูแลสุขภาพด้วยนะจ๊ะ...
พี่ใหญ่มาเยี่ยมอ่านข้อคิดดีๆ..มาชื่นชม..มาให้กำลังใจ..มาขอบคุณมิตรภาพอบอุ่นที่มีให้กันเสมอนะคะ...
สวัสดีค่ะน้องพยอม
เป็นกำลังให้เสมอนะคะ มาเพราะความคิดถึงค่ะ เพราะลงเรื่องเบาหวาน ว่างๆเชิญ แวะอ่านนะคะ
http://gotoknow.org/blog/kanda01/371844
น้ำมันมะพร้าว พิชิตเบาหวาน
พี่สาวครูใจดี
พี่สาวแวะมาทักทายบ่อยครั้ง ขอบพระคุณในกำลังใจเสมอมา ห่างหาย แวะเวียนไปบ้านอื่น ๆ บ่อย ๆ แต่เมื่อจะกลับมาบ้านหลังนี้ก็ดึกมากโข ...ยังระลึกถึงความทรงจำดี ๆ ที่มิตรจากโกทูโนวมอบให้เสมอมา ...แต่ด้วยสังคมที่กว้างไกล ภาระงานที่ได้รับบ้าง ปัญหาสุขภาพ เรื่องอื่นใดอีกก็ตาม ...ก็ไม่ได้ทำให้มิตรภาพสูญหายไปเลย ขอบคุณอีกครั้งค่ะ
KRUJOY (ครูจ่อย)
ขอบคุณอีกเช่นกันค่ะ ที่แวะมาเป็นกำลังใจ
สวัสดีจ้า
มาส่งความคิดถึงไว้ให้น้องสาว.... สบายดีมั้ยคะ?....
เอากุหลาบงามสีหวานๆ มาฝากเจ้าของบ้านคนสวยนะจ๊ะ
ฝันดีค่ะ