การเรียนรู้จะต้องควบคู่ไปกับคุณธรรม แล้วนำสิ่งที่เรียนรู้มาปฏิบัติให้เกิดประโยชน์แก่ส่วนรวม บ้านเกิดเมืองนอนจึงจะขึ้นชื่อว่า “เป็นคนที่พัฒนาแล้ว” อย่างแท้จริง
 

 

 

   การเรียนรู้คือกุญแจสำคัญแห่งความสำเร็จ และในทางตรงกันข้าม  การไม่เรียนรู้ คือหนทางสู่ความผิดพลาดและล้มเหลว   ดังนั้น  ฉันจึงให้ความสำคัญกับการศึกษาหาความรู้ มากกว่าการดิ้นรนแสวงหาทรัพย์สินเงินทอง และที่สำคัญเมื่อจะเรียนรู้ในเรื่องใด ศาสตร์ใดๆ  จะต้องมีความสุขกับสิ่งที่เรียนรู้ มีความชอบ  มีทัศนคติที่ดีต่อสิ่งที่เรียนรู้  แล้วนำทักษะความสามารถที่ได้รับไปใช้ในการประกอบอาชีพต่างๆ  เพื่อความอยู่รอด และเพื่อความมั่นคงในชีวิต  

 

    ภาพสะท้อนหนึ่ง คือ สถิติการเลือกคณะหรือสาขาวิชาเพื่อสอบเข้าเรียนต่อในระดับมหาวิทยาลัยของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย  ส่วนหนึ่งมาจากความชอบ มีใจรักในวิชาชีพนั้นอย่างแท้จริง   แต่อีกส่วน  คือ  ผู้ที่มองว่าวิชาชีพนั้นสามารถทำรายได้ที่งดงาม แม้จะไม่มีใจรักแต่ยังต้องยอมฝืนใจตนเอง  พยายามที่จะพาตัวเองเข้าเรียนในสาขาดังกล่าวให้ได้  หลายคนต้องเข้ากวดวิชา คร่ำเคร่งกับตำราอย่างหนักหน่วง  จนไม่มีเวลาพักผ่อน  ยอมทิ้งความสนใจหรือความรักต่อสาขาวิชาชีพด้านอื่นๆ   เพื่อเป้าหมายเดียวเท่านั้น  คือ  "เกียรติยศ ชื่อเสียง เป็นที่ยอมรับ และมีฐานะมั่งคั่ง" 

 

    นี่คือค่านิยมที่บิดเบี้ยวของสังคม  ซึ่งหมายถึง  วัตถุนิยมและบริโภคนิยมเข้าครอบงำในปัจจุบัน   บางครั้งค่านิยมที่ผิดเพี้ยนนี้  ก็เกิดจากพ่อแม่ หรือผู้ปกครอง ที่พยายามบีบคั้น กดดันให้ลูกของตนเลือกเรียนในสิ่งที่ตนเองต้องการ  โดยไม่สนใจความรู้สึกหรือความสามารถความถนัดของลูก  เพียงยกข้ออ้างว่าเป็นอาชีพที่มั่งคั่ง  มั่นคง มีเกียรติมากกว่า  พ่อแม่เองก็จะพลอยได้รับเกียรติ ได้รับการยกย่องไปด้วยเช่นกัน   ลูกๆ หลายคนยอมเสียสละก้มหน้าก้มตารับความผิดหวังและเสียใจไว้เอง  บางคนอาจเพราะความกลัวที่มีต่อพ่อแม่  เพราะพ่อแม่เป็นผู้ใช้สิทธิอำนาจเด็ดขาดเผด็จการเหนือลูกมาโดยตลอด

 

    ปัญหาที่เกิดขึ้นตามมาคือ เด็กที่ถูกบังคับให้เรียนในสาขาวิชาที่ไม่ถนัด ไม่ชอบ จะไม่มีความสุขในการเรียน  บางคนอาจประพฤติตัวเสเพลประชดชีวิตไปเลย  แต่เด็กที่มีพื้นฐานที่ดีเชื่อฟังพ่อแม่ เขาเรียนตามที่พ่อแม่ต้องการได้  แต่เขาก็จะไม่มีความสุขความอิ่มเอมอย่างแท้จริง  เมื่อจบมาประกอบวิชาชีพก็จะไม่มีความสุขกับงานที่ทำ ไม่พัฒนางานให้ก้าวหน้า  บางครั้งถึงขั้นขาดจริยธรรม  จรรยาบรรณในอาชีพของตนไปเลย

 

    น่าสงสารคนเหล่านี้  ที่แม้มีเกียรติยศชื่อเสียงและทรัพย์สมบัติมากมาย  แต่ไร้ซึ่งความสุขอิ่มเอมใจ  เพราะต้องทนฝืนใจประกอบอาชีพที่ไม่มีใจรักอย่างแท้จริงไปจนตลอดชีวิต  “เพราะมันไม่ใช่เรา”

   

ยามเจ้ายังเล็ก สุดแสนที่จะซนจะลูกเอ๋ย.. 

   

 

 ดังนั้นฉันจึงไม่เคยบังคับลูกให้ทำในสิ่งที่ไม่ใช่ตัวตนของเขาเลย

 

      น้องเน …. สละสิทธิ์โควค้าที่ได้ทั้งหมด คือ สถาปัตยกรรม มน.  เทคโนโลยีทางทะเล ม.บูรพา  และแพทย์แผนไทยประยุกต์ มน.พะเยา   เลือกที่จะ  admissions   เข้าอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร  แล้วเขาก็ได้สมใจ  ฉันถามลูกว่า

 

“เมื่อไม่อยากเรียน แล้วจะสมัครโควตาทำไม ให้เสียเงินล่ะ ทำให้คนอื่นเสียโอกาสด้วย..”  ฉันพูดกับลูก เชิงตำหนิ....
 “โห... แม่ขา ก็ให้รู้ว่าเนก็ติดนะ... สมองอย่างเน ก็ติดโควต้ากับเขาเหมือนกัน....
   แต่ไม่เอาอ่ะ  ฮิ ฮิ...”   ดูซิน่าหยิกนักเชียว...
 

 

น้องเน แฝดผู้พี่ออกแนวอาร์ตๆ ไอเดียบรรเจิด


 

       น้องนุ๊ก..  สละสิทธิ์โควตา วิทยาศาสตร์จุลชีววิทยา  มน.  และวิทยาศาสตร์ชีววิทยา มน.พะเยา   แต่เลือกโควต้าคณะวิทยาศาสตร์ สาขาชีววิทยา จุลชีววิทยา สัตววิทยา  มหาวิทยาลัยเชียงใหม่   แม่คนนี้นิยมชมชอบ มช.   เพราะพ่อและอาๆ ทางลำปาง  เรียน มช. ทุกคน   “เรียกว่า เลือดพ่อมันแรง...”   “แล้วนุ๊กสมัครแพทย์ กสพท. ทำไมล่ะ...”   “ก็ยายกับน้าอยากให้เรียนแพทย์ เลยสมัครให้เสียหน่อย... ดีนะ พอติด มช. ก่อน  นุ๊กก็อุ๊บอิ๊บ เลย... ฮิ ฮิ.....
  
       สรุป  ลูกฉันไม่มีใครอยากเป็นหมอเลย  ซึ่งเหมือนฉันเปรี๊ยบ  ตอนที่ฉันเรียน ม.ปลาย ก็สมัครสอบพยาบาล ตามใจแม่  แต่ขอโทษที  ฉันไม่เข้าห้องสอบแต่ฉันเข้าโรงหนัง... ฮิ ฮิ   ก็ฉันไม่อยากเป็นพยาบาล ฉันกลัวเลือด..   พอประกาศผล ฉันบอกว่าว่า  "แม่จ๋าหนูสอบไม่ได้จ้ะ"   ฉันรู้ว่าแม่ผิดหวังเหมือนกัน  แต่แม่ก็ไม่ว่านะ....

 

ฉันเพิ่งสารภาพความจริงหลังจากที่ฉันสอบบรรจุครูได้แล้ว....ฮิ ฮิ

 
“แม่ขา...สงสารเฟิร์สจังเลย เฟิร์สอยากเรียนจิตวิทยา ติดจิตวิทยา ม.ธรรมศาสตร์ 
แต่พ่อกับแม่เฟิร์สอยากให้เรียนการท่องเที่ยว...”
  "เฟิร์ส" เป็นเพื่อนสนิทกับลูกสาวของฉัน......
 

   


แฝดน้องผู้ที่มีใจรักวิทยาศาสตร์ชีววิทยา เป็นชีวิตจิตใจ

 

 “นุ๊กกับเน  โชคดีที่สุดที่เกิดเป็นลูกแม่  เพราะแม่ไม่บังคับว่านุ๊กกับเน จะเรียนอะไร  เราชอบไม่เหมือนกัน  เรียนกันคนละที่ไกลกันมาก  แม่ไม่ปริปากบ่นซักคำ  แม่บอกว่า ให้เลือกในสิ่งที่ใช่ที่สุด และเมื่อเลือกแล้วก็ทำให้ดีที่สุด  แม่ยอมเหนื่อย ยอมลำบากที่จะเดินทางไปหานุ๊กกับเน  เรารักแม่ที่สุดในโลกเลยค่ะแม่ขา...สัญญาว่าจะไม่ทำให้แม่ผิดหวังค่ะ”
 

    ฉันช่วยเหลือเฟิร์ส โดยการโทรศัพท์พูดคุยกับแม่ของเฟิร์สตามสไตล์ของฉัน.... ตอนนี้ เฟิร์สได้เรียน จิตวิทยา ที่ ม.ธรรมศาสตร์แล้ว... ขอให้โชคดีนะเฟิร์ส  แม่จะเป็นกำลังใจให้นะจ๊ะ.....
 

น้องเนชอบเขียน ชอบวาด ทำอะไรเยอะแยะไปหมด

 

 ก่อนที่ลูกจะเลือกคณะ เราก็คุยกัน  

 

 “แม่ขา... เนไม่เรียนต่อสายวิทย์แล้วนะ....” 
         “อ้าว!!!... ไหนว่าจะเรียน’ถาปัตย์ ไงล่ะ.... เห็นคลั่งไคล้นักนี่นา...”
 “อืม... เนก็ว่าเนอยากเรียน ’ถาปัตย์ นะ... ยิ่งได้เข้าค่าย’ถาปัตย์ที่ ศิลปากร 
  เนก็ว่าใช่..” 
         “แล้วงัย....?” 
“ไปๆ มาๆ  เนพบว่า.... เนอยากเรียนอักษรมากกว่า… เนจะเรียนอักษรศิลปากร...” 
          “คะแนนสูงมากไม่ใช่หรือ... จะได้รึ...” 
“คะแนนก็มีสิทธิ์ลุ้นนะแม่.... ถ้าจุฬาก็ชัวป๊าบ เพราะจากสถิติคะแนนของเน
  สูงกว่าคะแนนสูงสุด 5 ปีย้อนหลัง”
          “แล้วทำไมไม่เลือกที่ ชัว ชัวๆ ล่ะ เรียนที่จุฬาฯ  จะได้อยู่ในกรุงเทพใกล้น้า
            เอกน้าจะได้ดูแลได้”
  “ก็เลือกคณะที่อยากเรียนก่อน...เป็นอันดับ 1  เอาจุฬาฯ เป็นอันดับ 2  ถ้าไม่ได้
  ศิลปากร  ก็เรียนที่จุฬา ตามใจน้า...  อีกอย่าง เนดูแลตัวเองได้....”
         “อันดับ 3 กับ 4 ล่ะ เลือกอะไร” 
  “ก็เลือก’ถาปัตย์ ธรรมศาสตร์  แล้วก็โบราณคดี ศิลปากร..... ฮิ ฮิ” 
        “ไม่เลือก มช. เลย...???” 
“น่า...นะ  ถ้าไม่ตัดอันดับ 1  ก็อันดับ 2 แหละแม่... ยังไงยังเนก็ไม่เรียน มช. อยู่ดี...” 
        “จ้า!!!  ตามใจ  ขอให้สมปรารถนาก็แล้วกัน... แต่ยังไงแม่ก็ยังเสียดาย 
          คณะเทคโนโลยีทางทะเล ของ ม.บูรพา นะ   เฮ่อ!! นึกว่าจะได้ไปเที่ยวทะเล
          บ่อยๆ  อดเลย...แป้วๆๆๆๆๆ!!!.....”  
“น่า...ไปเที่ยวเมื่อไหร่ก็ได้เน๊าะ... ทีเทคนิคการแพทย์ นุ๊กไม่ไปรายงานตัว
  แม่ไม่เห็นว่าอะไรเลย  เพราะงั้น ห้ามว่าเน... ฮ่าๆๆๆๆ...”
 
     ฉันจะทำอย่างไรได้ล่ะ  นอกจากยอม..... ฮิ ฮิ...  ก็ฉันเลี้ยงเขามาอย่างนี้  ให้เขาคิดเอง ตัดสินใจเองในแนวทางที่ถูกต้อง และที่สำคัญให้เลือกทำในสิ่งที่เขารัก เพราะฉันเชื่อว่า คนเราถ้าได้ทำในสิ่งที่ตัวเองชอบ ตัวเอง เขาจะมีความสุข และเขาจะพัฒนาศักยภาพได้สูงสุดและเป็นประโยชน์
 

 

 น้องเนเขียนความใจในประกาศให้คนทั้งบ้านรู้โดยติดไว้ที่ตู้หนังสือ
ของตัวเอง  ฉันเลยแอบเอามาใส่ไว้ในบันทักนี้

 

มหาวิทยาลัยศิลปากร  มหาวิทยาลัยเดียวในชีวิตที่อยากจะเรียน

  

   เป็นมหาวิทยาลัยแห่งแรกในชีวิตที่ “ตกหลุมรัก”  ตั้งแต่แรกที่เคยได้ยิน  เป็นมหาวิทยาลัยที่ยิ่งได้เข้าไปสัมผัสก็ยิ่งรักมากจนถอนตัวไม่ขึ้น  เหมือนมีมนต์สะกด  ทำให้ไม่สามารถมองมหาวิทยาลัยอื่นๆ ได้เลย  สีเขียวเวอร์ริเดียน  คือสีที่สวยที่สุดในโลก  รองลงมาคือสีฟ้า  สีของคณะอักษรและซินโดรเรล่า  เพียงแค่ได้เขียนว่า “ศิลปากร”  ก็รู้สึกภูมิใจสุดยอด ^_^
 
 อยากเรียนในวัง  อยากวิ่ง 39 วัน วันละ 39 รอบ
 เป็นมหาวิทยาลัยเดียวที่อยากทำความรู้จักให้มากกว่านี้
 อยากเรียนที่ศิลปากรจัง!!
 เป็น 1 ใน 5 มหาวิทยาลัยที่เก่าแก่ที่สุดของประเทศไทย
 เป็น มหาวิทยาลัยเดียวในประเทศไทยที่เรียน ในวัง (วังท่าพระ ,
     พระราชวังสนามจันทร์)
 มหาวิทยาลัยศิลปกร วิทยาเขตวังท่าพระมีขนาดพื้นที่เล็กที่สุดในประเทศ
     (10 ไร่)
 เป็นมหาวิทยาลัยเดียวที่มีการเปิดสอนในคณะโบราณคดี และมัณฑณศิลป์
 สีประจำ มหาวิทยาลัยแปลกที่สุดในประเทศ : เขียวเวอร์ริเดียน 
 เป็นฉากของหนังดังๆ หลายเรื่อง : โอเนกะทีฟ กลิ่นสีกาวแป้ง,รักสามเส้า
 ชุดครุยมหาวิทยาลัยศิลปกร เป็นฮูตสีดำ... สวยมาก!!
 เป็นมหาวิทยาลัยที่มีกรมศิลปากรเป็นของตัวเอง 555+
 ตึกของมหาวิทยาลัยศิลปกรมีชั้นใต้ดินด้วย
 ที่มหาวิทยาลัยศิลปกร วังท่าพระ มีสนามบาสที่ปัจจุบันกลายเป็นลานจอดรถ
     ไปแล้ว
 แหล่งรวม ติส ทั่วฟ้าเมืองไทย และผู้มี Idia และความคิดสร้างสรรค์
 เป็นมหาวิทยาลัยที่ไม่มีคณะนิติศาสตร์ (รึเปล่าหว่า -.-“ )
 เป็นมหาวิทยาลัยเดียวในโลกที่ เนอยากเรียน!!
 อื่นๆ อีกมากมาย.....

 

 

  

 

       ส่วนน้องนุ๊กประทับใจวิชาชีววิทยา ตั้งแต่เริ่มเรียน ม.ปลาย ส่วนหนึ่งมาจากความประทับใจครูผู้สอน อ.นวลจันทร์  บัวพิมพ์ (ภริยา ผอ.สุธีร์  บัวพิมพ์  ผู้บริหารของฉัน)   เขาได้ทดลองปฏิบัติจริง  เช่น ผ่าตัดสัตว์ เครื่องในสัตว์ (หัวใจ ปอด ตับ ม้าม ฯลฯ)  กระตือรือร้นที่จะลุกไปตลาดตอนตี 4  เพื่อไปซื้อเครื่องในหมูไปทำการทดลองในชั่วโมงชีวะ  ทั้งๆ ที่เจ้าหล่อนชอบนอนตื่นสายเอามากๆ  แม่ต้องปลุกแล้วปลุกอีกทุกวัน....(ฮา)

       วิชาชีววิทยา ฝังลึกเข้าไปในหัวใจของน้องนุ๊ก  เขาได้คะแนนสูงสุดของสายชั้น
มาโดยตลอด  นุ๊กเป็นติวเตอร์ชีวะให้เพื่อนๆ น้องๆ   ทุกคนบอกว่า นุ๊ยอธิบายได้เข้าใจ
กว่าฟังอาจารย์....ว๊าว....  นุ๊กยิ่งรักและหลงไหลชีวะเอามากๆ

      
                “แม่ขา.... นุ๊กอยากเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย”
  “เป็นครูเหนื่อยและไม่มีเวลาเลยนะ ดูแม่ซิ.... แม่ไม่เคยมีเวลาว่างเลย...”
         “แต่แม่ก็มีความสุขไม่ใช่หรือ.... นุ๊กอยากเป็นเหมือนแม่นะ....ลูกศิษย์คนไหน
         รุ่นไหน ก็รักแม่...”
 ฉันยิ้ม....   “ก็ตามใจนุ๊กก็แล้วกัน”
         “นุ๊กจะทำเกรดให้ดีๆ แล้วขอทุนต่อโทที่ ม.เกษตร แล้วจะต่อด็อกเตอร์นนะแม่นะไม่ได้เป็นครูก็ ขอเป็นนักวิทยาศาสตร์  นุ๊กก็พอใจแล้ว  แม่จะขัดข้องมั้ยจ๊ะ???”
   "แล้วแม่เคยบังคับลูกเรื่องเรียนหรือเปล่าล่ะ…. เออนะ..รู้คำตอบอยู่แล้ว
    ยังจะมาถามอีกนะเรา”
        “แหม!!!.. ก็ขอความเห็น และหาพวกงัยล่ะแม่... ฮิ ฮิ”
  ดูซิ... ลูกสาวฉันทะเล้นซะไม่มี   จากนั้นก็หอมแก้มแม่ทั้งซ้ายและขาว 
         “รักแม่ที่สุดเลย  จุ๊บ  จุ๊บ...”
  

 

   นี่ก็ความในใจของน้องนุ๊กที่ประกาศให้คนทั้งบ้านรู้ โดยติดไว้ที่ตู้หนังสือ
ของตัวเองเช่นเดียวกันค่ะ  (นุ๊กชอบสีส้ม  ฉันเลยใช่ตัวอักษรสีส้ม)

  

 นุ๊กชอบชีวะชนิดที่ไม่อยากเรียนอย่างอื่นนอกจากชีวะอย่างเดียว
 นุ๊กสละสิทธิ์ โควตามหาวิทยาลัยอื่นๆ  และสาขาอื่นเพราะนุ๊กอยากอยู่
     เชียงใหม่ อยากพูดภาษาเหนือ
 แม่อยากให้เรียนอยู่ใกล้ๆ แม่ ที่ มน. แต่พิษณุโลก โอโซนรั่ว โอกาสเป็น     
     มะเร็วผิวหนังสูง ม่ายเอาๆๆๆ
 มน. ร้อนมากๆ ตัวดำ  เพราะงั้นนุ๊กขอเรียน มช.  ดีกว่า....หุ หุ
 จริงๆ.... อยากเรียนคณะวิทยาศาสตร์มหิดลเหมือนกัน  แต่ติดโควตา มช. ก่อน
 อารมณ์ที่ว่า“ขี้เกียจ” ก็เอาเลย ไม่อยากหัวใจวาย ตอนรอผล Admissions ฮา
 ถ้าเอาจากใจจริงเลยนะ..คิดว่ามหาวิทยาลัยอะไรก็ได้ ขอแค่ได้เรียนชีวะก็พอ
 มช.อากาศดี  ที่เที่ยวเยอะ!!  (สำคัญมาก...ก๊ากๆๆๆ) 
 เอ่อ.... มีรับน้องขึ้นดอย  เจ๋งดี...  อยากขึ้นดอยสุเทพ ว๊าว!!!!
 หอในมี Wireless  ทุกหอ  ฮิ ฮิ   ชอบ ๆๆๆ
 เป้าหมาย  :   จะเรียนให้ได้ 3.00 up  จะได้ขอทุนเรียนถึงด็อกเตอร์ 
                         จบด็อกเตอร์ตอนอายุ 27 ปี  มันเท่ดี   ฮ่าๆๆๆ
 อาจดูไร้สาระนะ....  แต่มันคือความจริง....  

 

  

 

 

    สองสาว เป็นนักกิจกรรมตัวยง  แต่การเรียนก็ไม่เคยเสียหาย  เป็นที่ประหลาดใจของครูอาจารย์ ที่เด็กห้อง 1 รุ่นไหนๆ  เอาแต่เรียน แต่ปีนี้ เด็ก ม.6/1 เป็นตัวนำกิจกรรม และตัวหลักในการจัดงานในโรงเรียนทุกอย่าง  จนผู้อำนวยการ ต้องถ่ายรูปไว้ให้เป็นแบบอย่างแก่รุ่นน้องๆ

 

 

แต่งรถประกวดกระทงใหญ่ของโรงเรียนอุตรดิตถ์ เข้าประกวดงานลอยกระทง
ซึ่งส่งประกวดเป็นปีแรก ตอนอยู่ชั้น ม.4  ได้รางวัลรองชนะเลิศอันดับ 1

 

 

       

 

   

 

น้องนุ๊กกับน้องเน และเพื่อน  เพื่อนๆ ของลูกเรียนฉันว่า "แม่จุ๋ม" กันทุกคน

 

 

   

 

 

 

แถมหน่อย.... "บรรยากาศที่ หอพัก ม. ศิลปากร"

คุณยายไปส่งหลานรัก ทั้งที่เชียงใหม่และนครปฐม
ภาพนี้น้องนนท์ใช้มือถือถ่ายขณะรอน้องเน กำลังขนของขึ้นหอพัก

 

   

 

    โอ..  หอพักหญิง เพชรรัตน 7 อยู่ตั้งชั้น 5 แน่ะ  เขาไม่อนุญาตให้ผู้ปกครองขึ้นไปดูเลย และให้เด็กขนของเอง  น้องเนขนประมาณ 6 เที่ยว   ไม่รวมที่ไปซื้อของที่ บิ๊กซี เพิ่มอีก (พัดลม  กระติกน้ำ  เพราะเอาไปจากอุตรดิถ์ไม่ได้  รถมันเต็ม  ฮา...)  แต่.. แหม หอนี้เป็นหอที่แพงที่สุด  มีห้องน้ำในตัว ไม่ได้เลือกเอง ทางหอพักเขาจัดให้เอง  ทำเอาแม่ตัวเบาหวิวเลย.... (กระเป๋านะ ไม่ใช้น้ำหนักตัว   ฮิ ฮิ )
 
    ฉันซื้อจักรยานให้น้องเนใช้  คงเป็นเอกลักษณ์ของศิลปากรกระมัง  คนขายบอกว่า ทางมหาวิทยาลัยให้เข้าไปขายทุกปี  ก็ดีนะ ขี่จักรยานปลอดภัย และได้ออกกำลัง  น้องเนเลือก "สีเขียว" เพราะเจ้าหล่อนชอบสีเขียวเป็นชีวิตจริงใจ  ของใช้ทุกอย่างเป็นสีเขียว  แต่ก็ดูเย็นสบายตาดี...

  

  

 

    การศึกษาและการเรียนรู้ เป็นปัจจัยในการพัฒนาคน พัฒนาประเทศชาติ เมื่อรู้แล้วจะได้คิดและสร้างสรรค์สิ่งที่ดีเป็นประโยชน์ต่อบ้านเมือง ด้วยความตระหนักรู้  การเรียนรู้เป็นสิ่งที่ควรทำอย่างต่อเนื่อง ไม่หยุดอยู่กับที่ ไม่มีวันสิ้นสุด และที่สำคัญควรถ่ายทอดความรู้ที่ดีงามสู่อนุชนรุ่นหลัง  ที่สำคัญการเรียนรู้จะต้องควบคู่ไปกับคุณธรรม  แล้วนำสิ่งที่เรียนรู้มาปฏิบัติให้เกิดประโยชน์แก่ส่วนรวม  บ้านเกิดเมืองนอน  จึงจะขึ้นชื่อว่า “เป็นคนที่พัฒนาแล้ว” อย่างแท้จริง 

 

     นี่คือความในใจที่ฉันอยากบอก อยากเล่า ว่าฉันเลี้ยงลูกแบบนี้แหละ... ฉันมีความเชื่อเป็นอย่างยิ่งว่า  ลูกๆ จะไม่ทำให้ฉันผิดหวังและเสียใจ  เพราะเขาได้เลือกด้วยตัวของเขาเอง... แม่ขออวยพรให้ลูกของแม่เดินทางไปสู่เป้าหมายที่มุ่งไว้ทุกประการ

 

 

บันทึกโดย :  ครูใจดี

ภาพประกอบ : นางฟ้าทั้งสองของแม่หมูอ้วน