"อยู่หลายคนระวังคำพูด อยู่คนเดียวระวังความคิด" ประโยคนี้เห็นทีจะจริง เพราะมีอยู่คืนหนึ่งฉันต้องตกใจสะดุ้งตื่นกลางดึก เพราะได้ยินเสียงอะไรสักอย่างดังมาก ๆ และใกล้ ๆ นี่เอง ฉันนอนไม่หลับคิดไปต่าง ๆ นานา ว่าเสียงอะไร หรือฉันจะโดนดีเข้าแล้ว (ก็ไหว้เจ้าที่เจ้าทางตอนเข้ามาอยู่ใหม่ ๆ แล้วนะ ! ) ร้อนก็ร้อน แต่ด้วยความกลัวต้องเอาผ้าห่มาคลุมโปงไว้ สุดท้ายก็เพลียจนหลับไปประมาณตอนตี 3 กว่า ๆ
พอเช้าต่ืนมาสักพักก็เตรียมตัวจะไปอาบน้ำ แล้วฉันก็พบความจริงว่าสิ่งที่ฉันกลัวเกือบ 2 ชั่วโมงเมื่อคืนนี้ก็คือชั้นวางของที่ติดฝาผนังมันหล่นลงมา (ของใช้กระจายเต็มพื้นไปหมดเลย ) นี่ถ้าเมื่อคืนนี้ลุกมาเดินสำรวจซะ หรือไม่ต้องคิดมากซะก็หมดเรื่อง นี่แหละที่เขาบอกว่าไม่ทันได้สำรวจให้ถี่ถ้วนก็จินตนาการคิดเองไปจนจบ
......สุดท้ายวันนั้นกลายเป็นหมีแพนด้าหน้าเหี่ยวไปทั้งวันเลย
