ด้วยความสับสนวุ่นวายในหลายๆเรื่องในช่วงเดือนนี้ทำเอาร่างกายแทบล้มทั้งยืนและล้าสุดๆ เส้นตายของหลายๆชิ้นงานที่ขีดขั้นไว้ภายในสิ้นเดือนนี้เล่นเอาสร้างความรับผิดชอบขึ้นเยอะเลยครับ

       ผมเคยคิดครับว่าจะนั่งบริหารจัดการเวลาให้ได้ตั้งแต่สมัยเรียนปริญญาตรี แต่ก็ทำไม่เคยได้สักทีมาคราวนี้มีเส้นตายมากมายให้ท้าทายกับงานที่ถาโถมเข้ามา ห้วงเวลาในช้วงขณะนี้สร้างการบริหารจัดการที่ดีขึ้นมา+กับความรับผิดชอบที่เกิดขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

        ๔ วันกับการทำงนวิทยานิพนธ์+วิจัยของตัวเอง

        ๒ วันกับการเคลียร์งานจิปาถะที่รู้ว่าต้องช่วยทำให้ได้เพื่อก่อเกิดสังคมเข้มแข็ง

        ๑ วันกับเสมือนวันว่างของงานต่างๆที่เอางานต่างๆมานั่งทบทวนและปรับปรุงแก้ไข

      ถามว่าแล้วเวลาพักผ่อนหละ คือ เวลาใด...คำตอบที่ได้เรียนรู้ คือ สุขกับงานที่ทำทำเพราะมีความสุขแค่นี้เราก็ได้พักผ่อนในทุกๆวันไปในตัวแล้วครับ

     เมื่อวานเป็นอีกวันที่เส้นตายที่คืบคลานย่างกรายเข้ามาทำให้ผมเรียนรู้ความรับผิดชอบและสร้างกระบวนการคิดในเรื่องต่างๆมากขึ้น นั่นคือการเดินทางของปริญญานิพนธ์ที่ใฝ่ฝัน (รู้ว่าไกลแต่จะไปให้ถึงซึ่งปริญญา) ผมเริ่มเรียนรู้หลายๆสิ่ง เริ่มลุกหลังจากที่ล้มไปรอบนึง (ปัจจัยที่ไม่อยากให้เกิดบางครั้งเราเองก็ควบคุมมันไม่ได้) เดินทางสู่มหาวิทยาลัยด้วยกำลังใจจากคนรอบข้างมากมาย คำว่า "สาย" ไม่มีหากเราคิดจะเริ่มต้นใหม่ด้วยใจ วิถีคิดนี้ผมได้เรียนรู้และสัมผัสมันด้วยตัวเอง

นั่งรอพบอาจารย์เพื่อนำเสนองาน...อัลฮัมดุลิลละฮฺ เ้ส้นทางนี้อีกไม่ไกลแล้วครับ

ขอบคุณอีกครั้งสำหรับทุกกำลังใจครับ

      ได้รับการแนะนำและคำติชมที่สร้างพลังมากมายในการก้าวเดินต่อไปเพื่อความสมบูรณ์ของปริญญาใบนี้ที่ทำให้เรียนรู้ว่า "อดทน อดทน และอดทน" เป็นเช่นไร การเดินทางไปหาเป้าหมายแม้ต้องเหนื่อยกับการเดินทาง+กับค่าใช้จ่ายแต่ละครั้ง คงต้องลืมไปเหลือไว้เพียงความหวังเดียวคือ ปลายทางของความฝันให้ได้ (อินชาอัลลอฮฺ)

        <p style="text-align: center;">ห้วงเวลานับต่อจากนี้จะทำหน้าที่ให้ดีที่สุด</p> <p style="text-align: center;">จุดจบจะเป็นเช่นไร…คำตอบอยู่ในตัวของมัน</p> <p style="text-align: center;">“รู้ว่าไกลแต่จะไปให้ถึงซึ่งปริญญา”</p> <p style="text-align: center;">เพราะแรงหนึ่งได้รู้ซึ้งถึงกำลังใจ ความเข้าใจ และความจริงใจที่มีให้</p> <p style="text-align: center;">ขอขอบคุณอีกครั้งจากใจไว้ ณ โอกาสนี้นะครับ…</p>