เมื่อใดที่เราได้เป็นผู้ให้.เราจะพบความสุขที่แท้จริง ^^

เมื่อพูดถึงความรัก..ความเข้าใจกับความเมตตา..เราสามารถบอกได้หรือเปล่าคะว่า..จริงๆแล้วอะไรเกิดก่อนกัน..

สำหรับผู้เขียนแล้วมีความคิดว่า..สามสิ่งนี้..น่าจะเป็นวงจรที่เชื่อมโยงกันและกัน เปรียบเสมือนเมื่อมีความสว่างก็จะไม่มีความมืดและเมื่อมีเมตตาก็จะมีความรักและเข้าใจฉันใดก็ฉันนั้นและนี่น่าจะเป็นที่มาของบันทึกที่อิ่มใจมากมายของการให้ด้วยไม่หวังผลตอบแทนใดๆของคนๆนึงที่มีให้กับสังคม..

....

วันศุกร์ที่ผ่านมารู้สึกโชคดีมากที่ได้ดูรายการดีๆของคุณนิรมล เมธีสุวกุล รายการใจถึงใจ ของบริษัท ป่าใหญ่ครีเอชั่น ช่องทีวีไทย เวลา 08.30-09.00 น.

เรื่องราวในวันนั้น..ผู้เขียนขอตั้งชื่อเรื่องว่า..การให้(ที่เป็นแรงบันดาลใจ)ที่ยิ่งใหญ่ของการเกิดเป็นมนุษย์..ซึ่งถ้าใครไม่ได้ดูรายการนี้..ผู้เขียนจะได้เล่าเรื่องราวดีๆเหล่านี้ให้ฟังด้วยกันนะคะ..

 

 

..ป้าเล็ก.หรือนางศรีสะอาด หนูใจคง เป็นแม่ค้าร้านกาสะลอง ของคณะวนศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ อายุประมาณ 70 ปี แต่ดูแข็งแรงกระฉับกระเฉงมากๆ ถ้ามองจากภายนอกแล้วป้าเล็กไม่ได้มีอะไรโดดเด่นเกินกว่าคนแก่ตามปกติทั่วไป แต่แกมีความงดงามมากๆที่จิตใจ..จนต้องติดตามเรื่องราวของป้าเล็กเลยล่ะค่ะ..

....เปิดฉากรายการที่การสัมภาษณ์ผู้คนต่างๆในมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ว่าประทับใจอะไรมากที่สุดในมหาวิทยาลัย

ก็มีหลากหลายความความแตกต่างของความคิดเห็นแต่ก็มีเสียงหลายๆคนที่พูดตรงกันนั่นคือ ประทับใจป้าเล็กแม่ค้าขายอาหารที่คณะวนศาสตร์ เพราะ...

..เป็นเวลาสามสิบปีกว่าแล้วที่ป้าเล็กมอบทุนอาหารฟรีให้แก่นิสิตกว่า 15 คนต่อปีในรูปแบบการให้รับประทานฟรีสามมื้อจนจบการศึกษา โดยไม่หวังสิ่งใดตอบแทน

.. รายการดำเนินโดยการสัมภาษณ์ป้าเล็กสลับกับภาพการขายอาหารของแกและสัมภาษณ์นิสิตที่ได้รับทุนสลับกันไปมา ทำให้เราได้รู้ทั้งความรู้สึกนึกคิดของป้าเล็กที่มีความมุ่งหวังให้นิสิตขาดแคลนทุนทรัพย์ท้องอิ่มและมีกำลังเรียนอย่างเต็มที่

และสิ่งที่สะดุดใจของผู้เขียนมากก็คือ..ทุนของป้าเล็กไม่ต้องดูที่เกรดเฉลี่ยหรือสัมภาษณ์อะไรเลย เพราะแกใช้วิธีเจาะกลุ่มโดยตรงจากรุ่นพี่ซึ่งแกว่า ได้ข้อมูลที่ตรงกลุ่มเป้าหมายที่สุดและด้วยเหตุผลที่ว่า เกรดเฉลี่ยดีๆก็มักจะเป็นเด็กที่รวยส่วนความประพฤตินั้นแกมั่นใจว่านิสิตทุกคนล้วนเป็นเด็กประพฤติดี..คำพูดนี้ ทำเอาซึ้งจับใจจริงๆ

....

ไม่ทราบว่า ผู้อ่านจะเคยเป็นมั๊ยคะเวลาที่เราได้รับรู้เรื่องราวความดีของใครๆผ่านทางสื่อต่างๆแล้วเราสงสัยว่า..เค้าทำเพื่ออะไร..

แต่สำหรับป้าเล็กแล้ว..แกบอกว่า..

"ทำให้ลูกเราได้ ก้ควรทำให้สังคมได้..."

"ถ้ารอจะให้แต่ตอนพร้อม..เกิดวันนั้นเป็นวันตายของเรา..ก็หมดกัน ไม่มีโอกาสได้ให้กันเลย"

และที่น่าชื่นใจอีกอย่างก็คือ ความกุลีกุจอของนิสิตที่ช่วยป้าเล็กขายอาหาร ด้วยความสำนึกรู้คุณ เป็นภาพที่น่าประทับใจยิ่ง

เด็กสาวที่ได้รับทุนคนหนึ่งบอกว่า

ทุกครั้งที่มาช่วยป้าเล็กตอนพักเที่ยง ป้าเล็กก็จะบอกว่า "ไม่ต้องช่วยหรอก ไปอ่านหนังสือตั้งใจเรียนทำหน้าที่ของตนเองดีกว่า"

ยิ่งฟังแล้วก็ยิ่งตื้นตันใจ..

จะมีซักกี่คนบนโลกนี้..ที่มีความสุขกับการให้..ให้โดยไม่หวังผล..อันใด..แต่สิ่งที่ได้รับมันยิ่งกว่า..นั่นคือ ความสุขที่ไม่วันจบสิ้น..

..ป้าเล็กบอกว่า..มันอิ่มใจเวลาที่ได้เห็นพวกเค้ารับปริญญา..

..ผู้เขียนดูรายการนี้จบด้วยความรู้สึกอิ่มเอมใจเป็นที่สุด

คนที่สามารถแบ่งปันสิ่งที่ตัวเองพอจะมีในสภาพที่ไม่พร้อมให้กับคนอื่นๆได้โดยไม่หวังผล..เป็นผู้ที่หาได้ยากยิ่งในสังคมปัจจุบัน

และคนอย่างนี้..เราควรที่จะต้องแสดงความชื่นชมเพื่อเป็นกำลังใจและสร้างแรงบันดาลใจของความดี..ให้หอมกำจายไปอย่างไม่รู้จบให้กับสังคมไทยต่อไป..

++++++++++++++++++++++++

ขอขอบคุณผู้ผลิตรายการดีๆที่มีคุณค่ามากมายต่อจิตใจ : บริษัทป่าใหญ่ครีเอชั่น

ขอบคุณจิตใจที่งดงามของครอบครัวป้าเล็กที่ทำให้รู้ว่า..การให้ก่อให้เกิดความสุขที่ไม่มีวันจบสิ้น..

ขอขอบคุณรายการ..ใจถึงใจ..ที่ก่อให้เกิดแรงบันดาลใจของความเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์..

..และขอบคุณมากมายสำหรับผู้ที่อ่านจนถึงบรรทัดนี้ค่ะ..^^