http://www.google.co.th/imglanding?q

           การทำงานในฐานะครูช่วยราชการ ฯ  เหมือนเป็นการเข้าทำงานใหม่เริ่มต้นเรียนรู้ทุกเรื่องทุกงาน แม้ว่าความต้องการอยากจะลงโรงเรียนมากกว่า แต่ด้วยคำว่า "พึ่งพาอาศัย" จึงต้องทำหน้าที่ครูช่วยการที่สำนักงานการประถมศึกษา  มีเรื่องที่ทำให้ตื่นเต้นและขบขันมากมาย 

         เกี่ยวกับเรื่อง "การรับโทรศัพท์"  เนื่องจากโทรศัพท์อยู่ใกล้โต๊ะทำงานของฉัน  จึงมีเหตุจำเป็นต้องทำหน้าที่รับโทรศัพท์บ่อย ๆ ขอหยิบยกมาเล่า ๒ กรณี 

ครูคิม : สวัสดีค่ะ สปอ.เปือยน้อยค่ะ นพวรรณรับสายค่ะ

ปลายสาย : ฮ่วย ! เจ้าเป็นผู้ใด๋ มาเว้าไทยจ้อย ๆ

ครูคิม : ชื่อนพวรรณค่ะ เป็นครูช่วยราชการ ฯ ย้ายมาใหม่ค่ะ

ปลายสาย : เป็นหยัง เจ้าคือบ่เว้าล๊าว

ครูคิม : พูดยังไม่เก่งค่ะ กำลังหัด

ปลายสาย : เว่าโลด  เว่าลาวโลด เด้อหล่า

ครูคิม : ทานโทษคะต้องการเรียนสายใครคะท่าน

ปลายสาย : เฮาขอเว้ากับ ศน.สมหวัง

ครูคิม :  ศน.สมหวังไปราชการค่ะ มีอะไรฝากไหมคะ จะได้เรียนให้ท่านทราบ

ปลายสาย : จั๊กว่าจังได๋ บอกเพิ่นหว่าเฮ้าโทรมาหาเน้อหล่า

ครูคิม : ขอประทานโทษอีกครั้งค่ะ จะเรียนว่าใครคะ

ปลายสาย : เฮา เฮา  เฮาโทร

ครูคิม : ขอทราบนามค่ะ

ปลายสาย : เฮา เฮา  เด้หล่า

ครูคิม : ชื่ออะไรค๊า

ปลายสาย : เฮาคือ.....โทรจากชนละโบ๊ท (อำเภอชนบท)

       

           เกิดมาเป็นครูด้านภาษา หากจะดัดเสียงเลียนภาษาก็คงไม่ยากเกินความสามารถค่ะ วันเวลาผ่านไป นานเท่าใดไม่ทราบ

ครูคิม : สวัสดีค่ะ สปอ.เปือยน้อยค่ะ นพวรรณรับสายค่ะ

ปลายสาย : เฮาขอเว้ากับคนนั้นนำแหน่

ครูคิม : เว้ากับผู้ได๋ค่ะ

ปลายสาย : คนนั้นแหน่

ครูคิม : ผู่หญิงหรือผู่ซ้ายค่ะ

ปลายสาย : ผู่ซ้าย  ผู่ซ้าย

ครูคิม : เพิ่นซื่อหยังค่ะ

ปลายสาย : จักเฮาจื่อบ่อได๊

ครูคิม : เพิ่นเฮ็ดงานหม่องได๋ค่ะ

ปลายสาย : หม่องนี่แหล่ว หม่องเบอร์นี่แหล่ว ๐๔๓๔๙๔....แม่นบ๊อ

ครูคิม : แม่นแหล่วค่ะ  เพิ่นบอกว่าเป็นครูซ่วยราชการหรือเป็นค้นสำนักง๋าน

ปลายสาย : จัก เพิ่นบ๊อบอกข้อย

ครูคิม : ขานชื่อผู้ชายที่เป็นครูช่วยราชการ ศึกษานิเทศก์และข้าราชการสำนักงานให้ปลายสายฟังทีละชื่อ ยังไม่ใช่เป้าหมาย เหลืออีก ๒ ท่านคือผู้ช่วยหัวหน้าการฯและหัวหน้าการประถมศึกษา ขณะนั้นท่านทั้งสองยังนึกรำคาญตามไปด้วยว่า ครูคิมช่างใจเย็นอยู่ได้และ..ขานชื่อผู้ช่วยหัวหน้าการฯ พร้อมนามสกุล

ปลายสาย : เอ้อแม่น ๆ ๆ ๆ ๆ แม่นแหล่ว ๆ เพิ้นเป็นหลานเขยเฮ้า

ครูคิม : เหงื่อตก หรือเปล่าไม่ทราบ

             ทั้งสองเรื่องกลายเป็นมุขคลายเครียดได้ระยะยาวพอสมควร ขอขอบคุณชีวิตที่ได้ทำให้มีประสบการณ์ในการเรียนรู้