เห็นยาสีฟันหลอดนี้แล้ว คิดถึงพระองค์ท่าน....เพราะอะไรหรือ!!!!

เวลาที่บีบ ขณะที่บีบ ประหนึ่งรู้ซึ้งถึงคุณค่าของสิ่งที่ใช้   หลับตาจินตนาการ ถึงความเรียบง่าย สมถะ และความไม่ฟุ้งเพ้อ

 

ทำให้ตระหนักว่า....วันเวลาที่แปรเปลี่ยนไป

 ไม่ว่าสิ่งใดก็ตาม...ย่อมมีวันหมดสิ้นไปในที่สุด

               

                หากแต่ว่า...การหมดสิ้นไป โดยรู้ถึงคุณค่าของสิ่งของนั้น ๆ แล้ว

ทำให้เกิดความภาคภูมิใจว่า....เราไม่ได้ละเลยที่จะทำ ไม่ฉาบฉวย ปล่อยวาง

หรือมองข้าม คุณค่าที่ซ่อนอยู่ภายใน

 

 

และเห็นด้วย...จากการได้กระทำตาม

เพราะสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายใน มีคุณค่าเฉกเช่นกัน

มองภายนอก ยับ ยู่ ยี่ แบนราบ เหมือนไม่มี

ในความที่มองเหมือนไม่มีนี่แหละ!!

 หากว่าทุกคนคิดเช่นนี้......

ความที่มองเหมือนไม่มี

ทำให้สิ่งที่ยังคงมีคุณค่า ถูกมองข้าม และไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม

การขว้างทิ้งไป โดยไม่ใช้ให้เกิดประโยชน์ ทั้งๆ ที่ยังคงมีคุณค่าอยู่

            

               เราต่างหากกลับเป็นผู้สูญเสีย.....และจะเสียใจภายหลังว่า ไม่ได้บีบ ไม่ได้รีด หรือผ่าออกดูเสียก่อน

 

ชีวิตที่เกิดมา...ไม่ใช่เพียง การเกิดขึ้น ตั้งอยู่ และก็ดับไป

โดยไม่ได้ ทำอะไร ให้เกิดประโยชน์

และรู้ซึ้งถึงคุณค่ากับบางสิ่ง บางอย่าง...หรือหลาย ๆ สิ่ง หลาย ๆ อย่าง

ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต

หากเป็นเช่นนั้น แล้ว

....ชีวิตก็คงเหมือนหลอดยาสีฟัน ที่ยังไม่ได้ถูกบีบใช้จนหมด....

 

                มีอะไรอีกมากมายที่ต้องเรียนรู้ ทั้งเปลือกนอก และเปลือกใน

ของที่มีคุณค่า .....ไม่ว่าจะซ่อนอยู่ในเหลือบไหน มุมไหน ต้องมองเห็น และ

ตระหนักรู้โดยไม่เพิกเฉยหรือละเลย

 

                 การทำชีวิตให้มีคุณค่า จึงไม่ใช่การใช้ชีวิตอย่างฉาบฉวย หากได้เห็นแบบอย่างที่ดี และทำตาม จึงเป็นสิ่งที่น่าภูมิใจ

เริ่มจากการบีบยาสีฟัน เลียนแบบพระองค์ท่านนี่แหละ จะทำให้รู้ว่า....ชีวิตไม่ได้เกิดมาเพียง เพื่อใช้ให้หมดสิ้นไปวันวัน โดยปราศจาก มงคลของชีวิต......