ปัญหาของเด็กหลายคน ที่ไม่กล้าพูด ไม่กล้าแสดงออก

   จากประสบการณ์ที่ผมได้ไปจัดทำเวทีครอบครัวมา  ปัญหาหนึ่งที่ทำให้ผมหงุดหงิดใจ  คือ เด็กไม่พูดครับ

 

     ทั้งๆที่ผู้ปกครองก็บอกให้พูดออกมาว่าต้องการอะไร  คุณครูก็เชียร์ให้พูดออกมา  แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่พูดครับ

 

 

 

      เป็นโจทย์ที่ทำให้ผมต้องคิดหนัก ว่าเกิดความผิดพลาดที่ตรงไหน

 

     คิดไม่ออกหรอกครับ  แต่พอนอนได้สักคืน  เช้านี้ตื่นขึ้นมา  ก็มีคำตอบออกมาครับ

 

     ที่เด็กไม่พูด เพราะถูกอบรมเลี้ยงดูมาแบบไม่ให้พูดครับ  นั่นคือ คอยรับฟังคำสั่งให้ทำตามอย่างเดียว ไม่เคยมีโอกาสได้พูดแสดงความต้องการของตัวเอง

 

 

    ตัวอย่างที่ดี คือ เรื่อง เสื้อกันหนาวครับ   พ่อแม่คิดว่าอากาศหนาวก็เลยบอกลูกให้ใส่เสื้อกันหนาวไปโรงเรียน ทั้งๆที่ลูกไม่หนาว  ก็ต้องยอมตามพ่อแม่ และก็เชื่อได้เลยว่าพอไปถึงโรงเรียน  เขาต้องถอดออกแน่นอน

 

     มาโรงเรียนก็คงลักษณะเดียวกันครับ  ต้องทำตามคำสั่งของคุณครู โดยไม่มีโอกาสที่จะแสดงความคิดเห็นตามความต้องการของตัวเอง

 

       พอนานๆเข้า  เด็กเขาก็จะเกิดการเรียนรู้ด้วยตัวเองในการเอาตัวรอดเพื่อความปลอดภัย ว่าจะปลอดภัย เมื่อทำตามคำสั่ง

 

      เขาจึงไม่มีโอกาสที่จะพูด จะแสดงความคิดเห็นตามความต้องการของตัวเอง  เพราะเขาเรียนรู้ว่าจะไม่ปลอดภัย เมื่อพูดอะไรออกมาตามความต้องการของตัวเอง  นอกจากไม่ปลอดภัยแล้ว  ยังอาจไม่ได้รับความรักอีก

 

      ครับ ก็คงต้องฝากทั้งคุณพ่อคุณแม่และคุณครูครับ ว่าเปิดโอกาสให้เด็กเขาได้เรียนรู้อารมณ์ของตัวเอง ให้เขาได้พูดได้แสดงออกตามความต้องการของเขา 

 

      นั่นคือ ให้การยอมรับเขาให้เขาได้พูดได้แสดงออกบ้าง ตามที่เขาเป็น ตามที่เขาต้องการภายในกรอบที่ไม่ก่อให้เกิดความเดือดร้อน

 

      เพื่อให้เขาก้าวพ้นออกมาจากความปลอดภัย ไปสู่พื้นที่แห่งสังคม และ ความภาคภูมิใจในตัวเองครับ