พ่อของฉัน

หลานเเคนกับหลานปุณย์

ทราบจากข่าวประชาสัมพันธ์จากน้องมะปรางในการเชิญชวนให้เขียนบันทึกถึงพ่อเนื่องในวันพ่อเเห่งชาติจึงอยากมีส่วนร่วมในการบันทึกถึงพ่อด้วย  บันทึกนี้เป็นบันทึกที่เขียนตีพิมพ์ในหนังสือที่ระลึก 60 ปี อาจารย์บุญกอง ยาทองไชย ซึ่งฉันเเละน้องช่วยกันทำให้เป็นของขวัญให้พ่อ เพื่อเเจกในงานเกษียณอายุราชการ เมื่อปี 2547 ตามมาอ่านกันเลยนะคะ

          ตั้งเเต่เล็กจนโต ภาพที่กุ้งเห็นจนชินตาคือภาพของพ่อเเต่งชุดตรวจการสีกากีไปโรงเรียน นี่คืองานสอนหนังสือของพ่อ งานที่พ่อรัก พ่อสวมบทบาทของผู้ที่ได้ชื่อว่า ครู นับรวมเวลาสามสิบกว่าปี 

         นับตั้งเเต่ที่จำความได้พาหนะที่พ่อใช้เดินทางไปทำงานก็คือจักรยานคันเก่าคันหนึ่ง เเล้วต่อมาจึงพัฒนามาเป็นมอเตอร์ไซด์ พ่อทุ่มเทให้กับงานอย่างเต็มกำลังด้วยเเรงกายเเละเเรงใจ เเต่พ่อไม่เคยลืมที่จะหันมาดูแลลูกทั้งสามคนของพ่อ พ่อทำหน้าที่ครูที่ดี ขณะเดียวกันพ่อก็ทำหน้าที่พ่อได้อย่างดี่ที่สุดไม่มีขาดตกบกพร่อง พ่อไม่ดื่มเหล้า ไม่สูบบุหรี่ ความเป็นพ่องดงามอยู่ในใจกุ้งตลอดมาจวบจนทุกวันนี้ สมัยที่กุ้งยังเด็ก เเละเริ่มจำความได้ เมื่อถึงเวลาหกโมงเย็นหลังเคารพธงชาติพ่อจะฟังรายการวิทยุรายการหนึ่งนั่นคือรายการเพื่อครู เพลงที่เขาใช้เปิดรายการท่อนหนึ่งร้องว่า "เเสงเรืองๆที่ส่องประเทืองอยู่ทั่วเมืองไทย คือเเม่พิมพ์อันน้อยใหญ่ โอ้ครูไทยในเเดนเเหลมทอง เหนื่อยยากอย่างไรไม่เคยบ่นไปให้ใครเขามองครูนั้นยังลำพองในเกียรติของตนเสมอมา" ในสมัยนั้นด้วยความที่ยังเป็นเด็ก กุ้งจึงไม่เข้าใจลึกซึ้งถึงความหมายในเนื้อเพลงมากนัก เเต่รู้สึกเพียงว่าเพลงนี้เพราะจังเลยนะ..เเละกุ้งก็พยายามที่จะร้องเพลงนี้ให้ได้ เเต่เมื่อถึงวันนี้จึงได้รู้เเละเข้าใจว่าเพลงเพลงนี้ได้บรรยายเเละอธิบายความหมายของคำว่าครูได้อย่างลึกซึ้งเเละเมื่อนึกถึงเพลงนี้ทีไรก็อดที่จะนึกถึงพ่อไม่ๆได้ พ่อคือเเบบอย่าง คือเเบบฉบับของครูที่ดีมีคุณธรรม ถึงพร้อมด้วยความเป็นครู พ่อยึดถือคำสอนขององค์สัมมาสัมพุทธเจ้าในการ ครองตน ครองคน ครองเรือน มาโดยตลอด สามสิบปีของความเป็นครูของพ่อ พ่อได้ทำประโยชน์เพื่อสังคม เพื่อผู้อื่นมากมายเหลือคณานับสมเจตนาของพ่อทุกประการเเล้ว

          ถนนสายที่หกสิบเอ็ดคือเส้นทางที่พ่อเฝ้ารอคอย พ่อเหนื่อยมามากเเล้ว ถึงเวลาเสียทีที่พ่อจะได้พักผ่อนอยู่กับครอบครัวที่พ่อรัก อยู่ดูแลหลานชายคนโปรดของพ่อ ความซุกซนเเละความน่ารักของน้องเเคน คงทำให้พ่อมีความสุขเเละหายเหงาได้เเละที่สำคัญลูกทั้งสามคนของพ่อก็ประสบความสำเร็จสมดังที่พ่อหมายมั่นปั้นมือเเล้ว

         สุดท้ายกุ้งขอให้พ่อมีสุขภาพเเข็งเเรงอยู่เป็นร่มโพธิ์ร่มไทรให้ลูกหลานตราบนานเท่านาน

                          ลำนำ..ถึงพ่อ

ครบวาระเกษียณเขียนถึงพ่อ    มาถึงวันที่รอเเล้วพ่อจ๋า

เหนื่อยมานานกับวันที่ผ่านมา   ได้เวลาผ่อนคลายสบายอารมณ์

พ่อสวมบทครูคนหนึ่งถึงวันนี้    สามสิบปีสำเร็จเสร็จสรรพสม

ดังเจตนาพ่อเเล้วลูกขอประนม    มือกราบก้มบูชาครูผู้เกรียงไกร

เขาเปรียบไว้ครูเป็นเช่นเรือจ้าง     ส่งให้ศิษย์ถึงฝั่งดังใจหมาย

เป็นนักปั้นกรวดดินหินเเละทราย   เจียระไนเเต้มเเต่งเเข่งเพชรงาม

ครูคือพ่อพ่อคือครูผู้ยิ่งใหญ่      ในหัวใจพ่องามงดหมดคำถาม

ครูคนนี้เลื่องชื่อระบือนาม         ทั่วเขตคามต่างรู้ ครูบุญกอง

   รักพ่อ

ลูกกุ้ง

 

   ความสำเร็จของพ่อ พยาบาลกุ้ง พยาบาลกอย  นายสัตวเเพทย์เก่ง