ลูกใครใครก็รัก

  ใกล้จะถึงวันพ่อ ซึ่งเป็นวันที่ไม่ค่อยได้เรียกน้ำตาเท่าวันแม่ ไม่ทราบว่าทำไม หรือแม่บ่อน้ำตาตื้นกว่าพ่อ ฉันไม่ค่อยเห็นเด็กๆร้องไห้วันพ่อ แต่จะซาบซึ้งร้องห่มร้องไห้กันระงมในวันแม่

หรือเพราะสายเลือดความสัมพันธ์ หัวใจมันผูกพันธ์กันมาตั้งแต่อยู่ในท้อง แค่มองตาก็รู้ใจ

สำหรับฉันกับพ่อนั้น จะเรียกว่าสนิท ก็ไม่สนิทนัก จะเรียกว่าไม่สนิทเลยก็ไม่ใช่ อาจเป็นเพราะพ่อไม่ค่อยได้รู้เรื่องของพวกเราลูกๆ ส่วนใหญ่เรามีอะไรก็บอกกับแม่ เพราะพ่อจะดุ เราก็ไม่ค่อยได้ปรึกษาด้วย

พวกเราอยากมีพ่อที่อารมณ์ดี เล่นกับลูกๆ ฟังเรื่องของลูกๆ บ้าง แต่มันก็เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้ เพราะพ่อมักไม่สบอารมณ์อะไรง่ายๆ วันๆ พ่อก็จะอ่านแต่หนังสือ ไม่รู้จะอ่านไปไหนกันนักหนา

ตอนเนี่ยพ่อไม่สบาย พวกเราก็มาเยี่ยมเยียน แต่บอกตรงๆว่า ให้เราปรนนิบัติ พวกเราก็จะรู้สึกเขินๆบอกไม่ถูก แต่ถึงอย่างไร ท่านก็คือพ่อของพวกเรา เราก็ต้องดูแลยามที่ท่านแก่ชรา

สิ่งนี้มันเป็นบทเรียน ที่จะทำให้ฉันต้องแสดงความรักกับลูก โดยใช้ภาษารักเช่นกอดลูกทุกวัน สัมผัส การสนทนา เพราะฉันรู้ว่า สิ่งที่แน่นอนคือวัยที่ร่วง คือสังขารที่หมดกำลังวังชา หากฉันจะต้องเป็นภาระของพวกเขา  ฉันอยากให้เขาไม่รู้สึกว่ากำลังทำเพราะหน้าที่ แต่เขาจะปรนนิบัติฉันอย่างไม่รู้สึกกระดากอาย ที่จะแสดงความรักความเอาใจใส่ เพราะฉันแสดงให้เขาเห็นตลอดอายุของเขา......