หมู่บ้านนาข่า ห่างจากตัวจังหวัดอุดรประมาณ 16 กิโลเมตร ตามเส้นทางอุดรธานี-หนองคาย(ทางหลวงหมายเลข 2)หมู่บ้านอยู่ทางขวามือ ตรงกันข้ามโรงเรียนชุมชนนาข่า เป็นหมู่บ้านที่มีการทอผ้าขิด และจำหน่ายผลิตภัณฑ์จากผ้าขิดในราคาย่อมเยา

 

อุดรธานีห่างจากขอนแก่น เพียง 120 กิโลเมตร แต่ผู้เขียนได้พามิตร GTK ไปทางลัด คือกระนวน ท่าคันโท กุมภวาปี  ตอนเริ่มเดินทาง เวลาประมาณเที่ยงวันแล้ว เป็นการเดินทางยามกลางวันที่ ยังหูตาสว่างไสว แม้จะไม่ชินทาง แต่ก็ค่อยๆไป ในขณะที่เดินทางไปนั้น จะมีคนโทรเข้ามาหาครูแมวเหมียว ครูคิมตลอดระยะทางเพื่อถามไถ่กัน  ถามถึงคนที่จะมาแต่งงานน้องเดย์ในวันที่ 15 พฤศจิกายน 52 จะได้นัดพบกัน และสอบถามเส้นทางกัน  ใช้เวลาค่อยขับไป ไม่รีบร้อน ชั่วโมงกว่าๆก็ถึง จุดนัดแรกที่จะพบกันนั้นคือร้านแหนมเนือง ที่ขึ้นชื่อรือชาที่สุดของอุดร แขกไปใครมา เจ้าถิ่นจะนัดมาพบกันที่นี่เพื่อจะได้ถือโอกาสเลี้ยงแขกผู้มาเยือน  เจ้าถิ่นแรก ที่นัดเจอกัน ก็คือครูตุ๊และสามีคือคุณธำรงค์  ที่คิดว่าสถานที่ตรงนี้เหมาะที่สุด จะได้ลิ้มรสแหนมเนือง และอาหารเวียตนาม ที่อร่อย และขายดีมีชื่อที่สุดในอุดร ชื่อวีทีแหนมเนืองถ้าจำไม่ผิด  ตัวผู้เขียนเอง ไม่เคยมาร้านนี้  และครั้งนี้เป็นครั้งแรก คนเต็มร้านไปหมด แน่นขนัด อาจจะเป็นเพราะว่าเป็นวันอาทิตย์ คนออกท่องเที่ยวกันในวันหยุด เป็นที่นัดพบกันง่ายที่สุด

วัฒนธรรมคน  GTK  ถ้าพบเจอกัน ที่เห็นๆ จะวิ่งเข้ากอดกันโดยอัตโนมัติ ครูตุ๊

ครูตุ๊และคุณธำรงค์สามีเป็นเจ้าภาพในการเลี้ยงครั้งนี้พร้อมของฝากมากมาย

 คนชาว GTK เห็นกัน  ชุดแรก ที่ได้พบ คือครูตุ๊ พร้อมสามี มานัดเจอกันหน้าร้านแหนมเนือง ต่างก็ดีใจกอดและทักทายกันเสร็จแล้ว  แล้วก็พากันเข้าไปในร้านแหนมเนือง  พบกับอีกลุ่มหนึ่ง ชาวพยาบาลจากขอนแก่น ทักทาย ถ่ายรูป

 ใครเป็นใครดูกันเอาเอง คน GTK นัดสัญจรมาเจอกันเอง เป็นอย่างนี้แหละคะ

พี่น้องทุกท่านที่อ่านอยู่นี่ จะเห็นได้ว่า วุ่นวายสับสนไปหมด ดูคนอื่นมองซิ งงงง

 ก็มาพบอีกกลุ่มที่มาจากโรงพยาบาลขอนแก่น  คุณแก้ว อุบล คุณลดา น้องกระติก น้องไก่กัญญา  เมื่อเจอกันคนโรงพยาบาลมาก่อนอิ่มก่อนแล้ว  รอคณะเรานานมากจนอิ่มแล้วอิ่มอีก กำลังจะออกไปก่อน แล้วค่อยเจอนัดพบกันที่งานน้องเดย์ ว่าแล้วจะพากันไปบ้านนาข่าก่อน  คณะกระนวนเรามาถึงในขณะที่คณะชาวพยาบาลกำลังจะออกไป แต่ก็ทันได้ทักทายกันอยู่  เอาว่าเวลานั้น เจี๊ยวจ๊าว จอแจ เมื่อได้พบกัน ถ่ายรูปร่วมกัน วันนั้นคนในร้านก็เต็มแน่นไปหมด ด้วยว่าคงเป็นวันอาทิตย์ จะว่าเหมือนนกกระจอกแตกรังหรือผึ้งแตกรวง กันแน่

 

 

กระติกเองคะ พี่สุ สวัสดีคะ ว่าจะทาย ว่าภาพนี้คือใคร ใจร้อนเฉลยเลย

ตอนนี้เมากาแฟเย็นคาปู้ชิโน และแหนมเนื่อง เพี้ยนแล้วคะ สนุกกันใหญ่เลยใครเอ่ย ชู 2 นิ้ว

  รอบนี้คนอุดร   คุณครูตุ๊ สามีคือคุณธำรงค์ เป็นเจ้าภาพเลี้ยงแหนมเนืองคณะเรา จนอิ่ม พร้อมของฝากที่สั่งให้ เพียบ  คณะเราต้องรออีกกลุ่มนัดพบกันที่นี่เช่นกัน รอนานเหมือนกัน คงจะเหมือนที่กลุ่มพยาบาลรอคณะเรา จนจะออกจากร้านแหนมไปแล้วเหมือนกัน ชุดสุดท้ายนี้ที่นัดคือ เกษตรไม่อยู่จังหวัด พร้อมครอบครัว 3 ชีวิต หล้าผู้เป็นภรรยา น้องฝุ่น พร้อมท่านเกษตร(ไม่)อยู่จังหวัด  รูปกอดกัน สามีภรรยาหน้าบล็อค  ดูซิผัยเป็นผัย เท่ห์ไหมท่านี้

 หลานรักครูคิม เอาการบ้านมาทำที่งานแต่งน้องเดย์เลย ขอให้ได้พบครูคิมก็พอ

 คนหนองคายมาอีกทั้งครอบครัว  แม่น้องฝุ่น (ชื่อหล้า)  แล้วก็น้องฝุ่น แล้วก็เกษตรไม่อยู่จังหวัด พร้อมของฝากหมูยอ ใส้กรอกจากหนองคาย

 

เห็นไหมกางเกงสวยน้องฝุ่น  ป้าครูคิมซื้อให้ พร้อมรองเท้าสวยหนึ่งคู่คะ  

  ผู้เขียนลืมเล่าไปว่า ระหว่าง ระยะเวลาที่เข้ามาพบกันเป็นกลุ่ม  เป็นระยะ ระยะ ท่านว่าอะไร จะเกิดขึ้น ท่ามกลางสายตาคนมองที่ไม่รู้เรื่อง  ว่าเกิดอะไรขึ้นฮึนี่  นั่นคือต่างคนต่างก็โผกอดเข้าหากัน แล้วกล้องบันทึกภาพ ก็ลานตาไปโดยอัตโนม้ติ  มิตร GTK ต่างก็เก็บภาพแห่งความทรงจำ จนคนเข้ามานั่งอยู่ในร้านก่อนแล้ว เขาหันมามองตามๆกัน เกิดอะไรขึ้นวะ ทุกคนหันมาดู พวกเราก็ไม่สนใจ เพราะความดีใจ โดยเฉพาะกลุ่มพยาบาล กอด กอด วุ่นวายกันไปหมดดีใจจัง

 

  

เสื้อสวยหรือคนใส่สวยหนอ  เลือกกันใหญ่เลย ครูคิมเหมาทั้งร้านไปฝากเพื่อน

หลังจากที่ออกจากร้านแหนมเนืองนี้แล้วยังมีเวลาพอ จึงตัดสินใจ ไหนๆมาอุดรแล้ว ไปเที่ยวดูสินค้าที่บ้านนาข่าดีกว่า เพราะตอนนี้กลุ่มพยาบาลไปล่วงหน้าก่อนแล้ว  ผู้เขียนไม่ถนัดเส้นทาง จึงได้เอาจิ๊บไปจอดที่โรงแรมงานน้องเดย์ นั่งรถครูตุ๊ คันเดียวไปด้วยกันเพื่อกระชับเวลา สามีครูตุ๊ คุณธำรงค์เป็นคนขับให้ ท่าทางใจดี บริการเราเป็นอย่างดี น่าชื่นใจในมิตรภาพ ต่างๆที่ได้พบกันในวันนี้  ผู้เขียนยังคิดว่า  หน้างานน้องเดย์ ก็คงจะเกิดการกอด กอด  จากคนที่ไม่ได้กอด จนเป็นวัฒนธรรมของชาว GTK เมื่อได้มีโอกาสเจอกันครั้งแรก เพราะเคยเห็นกันแต่ในบล็อค GTK ตอนนี้เห็นตัวเป็นๆ เป็นอย่างไรหละเหมือนในรูปไหม   พอเห็นหน้ากัน คำว่าพี่สุ กลายเป็นป้าสุ ก็มี น้องสุก็มี อายุเป็นเพียงตัวเลข ไม่เป็นเงื่อนไข ใครให้อยู่ในตำแหน่ง ป้า พี่ น้อง เอาหมด ไม่เกี่ยงคะ

 

ครูแมวเหมียว มนัสนันท์ สดใสไปกับสีเสื้อด้วย ระรานตาดีคะ เหมาอีกคะ

  ในที่สุดก็ถึงบ้านนาข่า  ต่างก็แยกย้ายกันไปชมสินค้า  ผู้เขียนก็ได้แต่เดินดูส่วนครูคิม น้องแมวเหมียว เลือกซื้อสินค้า โดยมีครูตุ๊เป็นผู้พาชมและซื้อฝากอีก

งานนี้นอกจากจะได้มางานแต่งงานน้องเดย์แล้ว ไม่เสียเที่ยว ในการมาดูชมสินค้าบ้านนาข่า ที่ขึ้นชื่อของชาวอุดร วิ่งไปไม่นานก็ถึงเพียงแค่  16 กิโลเมตร

ท่านผู้อ่านคง สงสัย ผู้เขียนกำลังทำอะไรอยูนี่  กำลังทดลองถ่ายรูปจากกระจก ตอนแรกไม่สำเร็จคะ  เพราะแสงแฟลชไปสะท้อนกระจก ไม่เห็นคนเลย เลยต้องไม่ใช้แฟลชคะ  สามารถถ่ายรูปตนเองได้ เพราะไม่มีใครถ่ายให้ เห็นกระจกพอดี เลยถ่ายจากกระจกคะ  คนฟรีเซนท์ข้างหลัง ประกอบภาพ  อยู่ในกรอบจังเลย อย่าตกขอบ นะคะ

 วันนั้นเป็นวันอาทิตย์ คนก็มีบ้าง คณะเราไปช่วงบ่าย คนก็เบาบางลงไปบ้างแล้ว ถ้ามาช่วงเช้า คิดว่าคนคงจะแน่น เพราะเป็นวันอาทิตย์ พวกเราเดินชมสินค้าต่างๆ ครูตุ๊พาไปร้านหนึ่ง บอกว่าร้านนี้สินค้าไม่แพง และมีให้เลือกอย่างจุใจ  มากมายจนเพลิน ครูคิมซื้อเสื้อไปฝากใครต่อใคร มากมายเช่นเดียวกัน  ครูแมวเหมียวซื้อใส่เอง ผู้เขียนไม่ซื้อเลย เพราะเรื่องเสื้อผ้า มีไม่รู้กี่ตู้ บางตัวซื้อมาลืมใส่ เลยต้องตัดใจ ได้แต่แอบชม แล้วก็แอบใส่ลองดูซิ  สวยไหม เผื่อใจอ่อน

ภาพข้างล่างนี้เก็บตกมาจากครูคิมบ้าง คุณแก้ว อุบลบ้าง ขอบคุณนะคะ

หลังจากคณะได้กระจายรายได้สู่อุดรร้านแหนมเนือง สู่ชนบท บ้านนาข่าเรียบร้อยแล้ว เป้าหมายต่อไปก็คืองานน้องเดย์เพราะมันจะค่ำและได้เวลาแล้ว มาถึงโรงแรมงานครูตุ๊กับสามีขอตัว  เพราะยังไม่คุ้นเคยกับน้องเดย์ในบล็อคเท่าไหร่  ต่างก็ร่ำลากันอีกครั้ง  ดิฉันจำคำมาจากไหนลืมแล้ว  ว่า"ยังไง ส่งกันแค่ไหน สุดท้ายก็ต้องจากกันเหมือนเดิม" แต่ขอให้จากเป็นๆก็ดีใจที่สุดแล้ว คงได้พบกันอีกในโลกไซเบอร์ต่อไปคะ  เป็นอย่างไรหละ ชีวิตจริงกับโลกไซเบอร์เป็นอย่างไร

เอ้าแล้วนางแบบนี้มาจากไหนกันหละนี่ ดูซิ สวยจังเลย ใครเอ่ย ที่นาข่าเเช่นกัน

ร่วมงานน้องเดย์จนได้เวลาที่จะกลับแล้ว ประมาณ 2 ทุ่มกว่า งานเลี้ยงต้องมีวันเลิกลา  กินก็ได้แค่อิ่ม  แต่ที่อิ่มมากๆ  คือการได้มีโอกาสพบปะกับมิตรสหาย มากมายของ  GTK หลายๆคน  ดอกเตอร์บัญชา ก็พบกันในงาน  หลังจากได้เวลาและร่ำลากันแล้ว  จึงตัดสินใจกลับบ้านที่กระนวน งานเลี้ยงต้องมีวันเลิกลาจริงๆ  ได้เวลา ต่างก็ลากันกลับไป เพื่อที่จะกลับไปทำหน้าที่ของตนในวันต่อไป ปีหน้าฟ้าใหม่ คงจะได้มีโอกาสพบกันอีก  ขากลับ ผู้เขียนไม่ได้กลับทางกุมภวาปีเหมือนตอนมา เพราะช่วงนี้เป็นช่วงตอนกลางคืน มืดค่ำ และไม่ชินเส้นทาง สายตาในความมืดก็ไม่ดี ถ้าทางไม่ชินผู้เขียนจะขับรถช้ามาก  บางทีครูคิม อยากจะมาเปลี่ยนขับแทน แต่ผู้เขียน มั่นใจในตนเองเวลาขับรถ จึงไม่ยอมให้ใครมาขับแทน เพราะกลัวคนไม่ชินรถ เพราะรถของใครของตนเอง แม้เคยขับรถ แต่ขับรถคันที่ไม่ใช่ของตนเอง มันก็ย่อมไม่ถนัดอาจพลาดพลั้งได้ ผู้เขียน ขับช้าๆแต่ชัวร์คะ  ลาก่อนนะ  อุดร  อยู่ใกล้มีเวลา จะมาล่อง ท่องเที่ยวอีกครั้ง  ถนนหนทางขากลับใช้ถนนทางอุดรขอนแก่น ขับสะดวกมาก เพราะเป็นเส้นทางตรง  คณะเราลิ่วๆ มาถึงกระนวน ภายในชั่วโมงกว่าๆ  ต่างก็พากันรีบนอน พรุ่งนี้วันจันทร์ ครูคิม ครูแมวเหมียว ลากิจแล้ว ผู้เขียนบอกว่า นอนตื่นสายได้ ตื่นขึ้นมาแล้ว จะพาไปดูงูต่อ แล้วจะไปส่งที่คิวรถทัวร์ที่ได้จองตั๋วไว้ล่วงหน้าแล้ว

 

                       

  ปีหน้าฟ้าใหม่เราคงได้พบเจอกันอีกคะ  ดีใจที่ได้พบปะกับทุกๆคนนะคะ