เป็นโชคดีของวงการสาธารณสุขบ้านเรา...ที่มี(กลุ่ม)คน(ต้องขอประทานโทษที่จะขออนุญาตใช้คำว่า...บ้าระห่ำ!... เพราะรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ) ทำงานดุจพี่เลี้ยงเช่นนี้

ที่ผู้เขียนกล่าวว่า "เวทีนี้...มีพี่เลี้ยง" เพราะด้วยความรู้สึกว่าเป็นโชคดีของวงการสาธารณสุขบ้านเราจริงๆ...ที่มี(กลุ่ม)คน(ต้องขอประทานโทษที่จะขออนุญาตใช้คำว่า...บ้าระห่ำ!... ) ทำงานดุจพี่เลี้ยงเช่นนี้เพราะรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ

คิด(เป็นพี่เลี้ยง)ได้ยังไง...คิดหาหนทางอยู่ได้ตลอดเวลา(ราว10 ปีได้แล้วกระมัง) เพียงเพื่อช่วยสังคมดูว่า จะมีวิธีการใดบ้าง กระบวนการใดบ้าง เครื่องมือใดบ้าง หรืออะไรอื่นๆอีกบ้าง ที่มาทำให้สาธารณสุขบ้านเราดีขึ้น

นพ.อนุวัฒน์ ศุภชุติกุล

ด้วยเหตุเพราะโรงพยาบาลในประเทศไทยมีความต่างของศักยภาพตาม ระดับหรือขนาดของโรงพยาบาล และด้วยมีข้อจำกัดของทรัพยากร ดังนั้นจึงมีโจทย์ที่สำคัญว่า จะทำอย่างไรจึงจะมั่นใจได้ว่าบริการสาธารณสุขที่จัดให้ประชาชนทุกระดับทุกพื้นที่ แม้ในระดับรากหญ้าที่อยู่ห่างไกลได้รับบริการที่มีมาตรฐานอย่างที่ควรจะเป็น  จึงน่าจะเป็นความยากและความท้าทายของคนบางคนหรือบางกลุ่มจริงๆ

อ.ดวงสมร บุญผดุงและผู้เขียน

ผู้เขียนเชื่อว่าด้วยเพราะความคิดที่ว่า “มนุษย์เลือกเกิดไม่ได้... แต่เลือกที่จะทำได้” จึงน่าจะเป็นแรงบันดาลใจให้คนบางกลุ่มคิดที่จะทำงานอะไรบางอย่างแม้เป็นเรื่องยากก็จะทำ เพื่อคืนกำไร ชดใช้ค่าของแผ่นดินไทย(ตามที่ท่านกล่าวกันไว้บนเวที SHA วันนี้)

...โดยเฉพาะ คนใน สรพ.

นพ.อนุวัฒน์ ศุภชุติกุล, อ.ดวงสมร บุญผดุง และ นพ.อภิชาติ จิระวุฒิพงศ์ วาดลวดลายบนเวทีพี่เลี้ยง

 

จากผลงานต่างๆของ พรพ.เดิมจนเติบใหญ่กลายเป็น สรพ.แสดงให้เห็นว่า เวทีสาธารณสุขเมืองไทยนั้น...มีพี่เลี้ยงที่มีคุณภาพและใจถึงจริงๆ

และนี่ก็เป็นอีกครั้งที่ผู้เขียนได้เห็นบทบาทของ “พี่เลี้ยง” บนเวทีคุณภาพสถานพยาบาล