ทุกคนเริ่มพูดออกความเห็นด้วยความสุขที่ได้พูดเรื่องของตัวเอง

      ในการทำเวทีประชาคมสุขภาพ  ผู้เขียนคาดหวังว่าผู้เข้าร่วมประชาคม  คงมีหลายกลุ่มอายุ  และหลายกลุ่มองค์กร ดังนั้นผู้เขียนทำการบ้านโดยการเตรียมข้อมูล  เตรียมเครื่องมือศึกษาชุมชน  โดยการ ทบทวนเครื่องมีอ   ศึกษาชุมชนทั้ง 7 จากหนังสือ "วิถีชุมชน"  คู่มือที่ทำให้งานชุมชนง่าย ได้ผล และ สนุก ของอาจารย์ หมอ โกมาตร จึงเสถียรทรัพย์  ตั้งแต่  แผนที่เดินดิน   ผังเครือญาติ  โครงสร้างองค์กรชุมชน ระบบสุขภาพชุมชน  ปฎิทินชุมชน  ประวัติศาสตร์ชุมชน   และประวัติชีวิตบุคคลที่น่าสนใจในชุมชน  โดยเน้นเรื่อง องค์กรชุมชนและปรวัติศาสตร์ชุมชน ที่มีข้อมูลในมือจากการเป็นคณะกรรมการทำแผนแม่บทชุมชนของจังหวัด  

   

ท้องฟ้าบ้านนานอกเมือง

    เวลานัดหมาย 13.  00  น. ผู้เขียนเดินทางไปถึงก่อนครึ่งชั่วโมง  ยังไม่มีใครมา  ถือโอกาสศึกษาที่ประชุม  เป็นศาลาหมู่บ้านหมู่ที่ 8 ตำบลดอนประดู่ ทำเลดีมากเหมาะแก่การประชุม เพราะอยู่กลางทุ่งนา  ห่างจากชุมชน อากาศดีไม่ต้องมีพัดลม ทั้งสี่ด้านของอาคารมองไปทางใหนก็เป็นทุ่งนา ชอบมาก   ถึงเวลาทั้งเจ้าหน้าและชาวบ้านมาพร้อมกัน  น้องวรรณา โชตนุกูล จัดการลงทะเบียนและวัดความดันกอนการประชุม 

  

หัวหน้าสอ. ไทรพอน นายจำนงค์ ฤทธิ์แจง "ชันชี"  กับชาวบ้านในการพูดคุย

  เมื่อพร้อมแล้วน้องนาก็แนะนำผู้เขียนที่จะมาพูดคุยกับพี่น้องในวันนี้ ซึ่งหลายก็คุ้นชินกันดี โดยเฉพาะคนที่เป็นโรค หอบหืดที่ต้องไปพ่นยากลางคืน  เรามีข้อตกลงกัน  3 ข้อในเวที คือ 

1.   ไม่พูดเรื่องสาธารณนูปโภคพื้นฐาน (น้ำไม่ไหล  ไฟไม่สว่าง ทางไม่ดี)ไว้ให้ อบต.พูด  

2.    พูด และคิดเรื่องเกี่ยวกับสุขภาพของคนในหมู่บ้านของตนเอง 

3.     ทุกคนควรได้พูด  แล้วบอกว่า ผู้เขียนมาเรียนรู้เรื่องโรคภัยไข้เจ็บจากพี่น้อง  และเอาเรื่องโรคภัยที่รู้มาบอกพี่น้อง  

    แล้วชวนคุยถึงประวัติศาสตร์ชุมชน  ถามที่มาที่ไป ได้ความว่า คนหมู่ที่ 1 บ้านทางทรายมีประวัติศาสตร์ชุมชนที่น่าสนใจ ชื่อบ้านเกี่ยวโยงถึงภูมิประวัติศาสตร์และภูมิปัญญาชาวบ้าน   บ้านทางทราย  บ้านห้วยเผยอ  บ้านควนทรุด  บ้านควนแหวง บ้านประดู่ และบ้านโคกทราย  

    เป็นตำนานเล่าว่า เป็นภัยพิบัติจากธรรมชาติ คือฝนตกหนัก ทำให้ควนที่สูงพังทลายลง แหว่งลงมาและควนอีกควนยุบตัวล ทำให้ ลำห้วยตื้นเขินตื้น เกิด เป็นดอนประดู่ และ โคกทราย  เป็นชื่อหมู่บ้านในปัจจุบัน ซึ่งเป็นเรื่องตำนานเล่าขานที่มีชื่อบ้านเป็นหลักฐานเชิงประจักษ์ ส่วนความจริงที่เป็นทางการมักคาดเคลื่อนกับเรื่องที่ชาวบ้านเล่ามา  ไม่ทันได้คุยประเด็นสุขภาพเวทีก็เริ่มสนุก ทุกคนเริ่มพูดคุยออกความเห็นด้วยความสุขที่เขาได้พูดเรื่องของเขาเอง  แทนที่มานั่งฟังเรื่องคนอื่น.....ชาวบ้านคือพระเอกในเวที

 บรรยากาศดีมีชัยไปกว่าครึ่ง ของการทำเวที