เมื่อจำเป็นต้องสวมหัวโขนก็ต้องแสดงไปตามบทที่เขาได้กำหนด แม้ไม่ชอบและถนัด แต่เมื่อถึงคราวที่ต้องขึ้นเวทีก็ต้องพยายามปรับเปลี่ยนตัวเองใหม่ เพื่อให้แสดงให้ดีที่สุดเท่าที่ความสามารถเรามี

        บันทึกนี้เขียนขึ้นเพื่อทบทวนและเตือนตัวเองกับบทบาทสมมุติใหม่ที่ถูกหยิบยื่นให้   แบบไม่เคยคาดคิดมาก่อน ดังที่เคยเขียนใน ความสุขกับการทำงาน

         เมื่อจำเป็นต้องสวมหัวโขนก็ต้องแสดงไปตามบทที่เขาได้กำหนด   แม้ไม่ชอบและถนัด  แต่เมื่อถึงคราวที่ต้องขึ้นเวทีก็ต้องพยายามปรับเปลี่ยนตัวเองใหม่  เพื่อให้แสดงให้ดีที่สุดเท่าที่ความสามารถเรามี

        ทำให้นึกถึงคำสอนของ พ่อครูอุทัยวรรณ  กาญจนกามล

  ที่เคยสอนไว้ว่า... "ทุกสิ่งอยู่ที่ใจ....ใจเป็นประธาน" 

 

        ในฐานะผู้นำจึงนับเป็นการท้าทายความสามารถ   เพื่อให้ได้ผลตามที่คาดหวังอย่างมาก  แล้วจะเริ่มตรงไหนดี ??   

         อาจารย์..บอกว่า ต้องเริ่มที่ตัวเราและสินทรัพย์ชุมชนที่เรามีอยู่  โดยการพบปะ  สนทนา  และใช้คำถามสร้างพลังเพื่อค้นหาสิ่งดีๆเหล่านั้น  นอกจากนั้นยังทำให้ผู้ตอบคำถามมีความรู้สึกดีๆ  มองโลกในแง่บวก  และที่สำคัญมองว่า..ตัวเองนั้นแท้จริงมีศักยภาพ

        และในฐานะผู้นำ  เราควรเป็นผู้นำแบบใด ?? ลองอ่านแนวคิดของอาจารย์  แล้วเลือกกันเอาเองนะคะ 

แบบเดิม....

  • ใช้อำนาจ

  • สั่งการ

  • ตัดสิน

  • พึ่งพาคนเก่ง

แบบเอื้ออำนวย...

  • มุมมองหลากหลาย

  • จะไปถึงที่หมายอย่างไร

  • เห็นพ้องต้องกัน

  • ทำงานเป็นทีม

 

         ผู้เขียนมีคำตอบให้ตัวเองแล้ว    และคิดว่าจะลองเอาไปปฏิบัติตาม  (ส่วนผลที่ได้เป็นอย่างไรค่อยมา ลปรร.กันในโอกาสต่อไป )   แล้วท่านผู้อ่านละคะเลือกได้หรือยัง...???