เราต้องการสันติภาพแล้วคนอีกกลุ่มต้องการสันติภาพหรือเปล่า

เมื่อวานมีโอกาสเข้าร่วมเวทีโครงการสัมมนา "เครือข่ายภาคประชาสังคม เรื่องประชาสังคมกับกระบวนการสันติภาพ :การขยายพื้นที่ภาคประชาชน เพื่อการแก้ปัญหาความรุนแรงในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้" ที่โรงแรกมพาราไดซ์หาดใหญ่ ตอนที่เข้าไปถึงโต๊ะทำงานของตัวเองเมื่อเช้าวันจันทร์ก็งงกับหนังสือที่วางอยู่บนโต๊ะจากศูนย์ศึกษาสันติภาพและความขัดแย้งของจุฬา เชิญเข้าร่วมประชุม เปิดอ่านดูก็เป็นงานสัมมนาดังที่กล่าวมาซึ่งจัดร่วมกับสถาบันพระปกเกล้า งานนี้บอกได้คำเดียวครับว่ามันกันพร้อมหน้าพร้อมตาครับสำหรับเครือข่ายภาคประชาคมในพื้นที่สามจังหวัดชายแดนภาคใต้ แต่ก็งงมากๆๆครับว่าใครเชิญเพราะไม่ได้มีเครือข่ายอะไรยังไง ไปถึงก็เจออาจารย์มูฮำหมัดซากี  เจ๊ะหะ จากมหาวิทยาลัยเดียวกันถามไถ่กันไปมาก็ได้คำตอบว่าผมได้หนังสือเชิญก็เลยสนใจมาคนเดียวเหมือนกันงานนี้เขามากันเป็นเครือข่ายเป็นกลุ่มก้อนครับแต่เราไปกันเองครับแถมไปกันโดยไม่ได้นัดหมายด้วยครับ อิอิ

 

ขอบคุณภาพจากลุงเอกครับ (พลเอกเอกชัย ศรีวิลาศ)

งานนี้มีการพูดคุยกันในเรื่อง“สันติภาพ” ครับ...ว่าเราจะร่วมกันสร้างสันติภาพให้เกิดขึ้นในพื้นที่ในฐานะเครือข่ายภาคประชาคมอย่างไรครับ ซึ่งโต๊ะที่ผมนั่งก็ถกเถียงกันมันหยดครับและประเด็นหลังจากที่ร่วมกันพูดคุยแลกเปลี่ยนเรียนรู้กันในแต่ละกลุ่มมีประเด็นหนึ่งครับที่ผมสนใจและเป้นคำถามที่ท้าทายอย่างมากสำหรับคำว่า "สันติภาพ" นั่นก็คือ

   เราทุกคนต้องการสันติภาพ แต่คนอีกกลุ่มหนึ่งต้องการสันติภาพหรือป่าว...

    "รัฐต้องการสันติภาพหรือป่าว"   "ผู้ก่อการในพื้นที่ต้องการสันติภาพหรือป่าว"

  อันนี้ก็ฝากกันไว้ให้คิดนะครับสำหรับคำถามนี้...

      สิ่งที่เห็นและสะท้อนจากภาพนี้คืออะไรก็ลองคิดกันเอาเองนะครับ อิอิ...แต่สำหรับผมแล้วมองว่าภาคประชาคมในพื้นที่ที่ทำงานขับเคลื่อนในสาขาต่างๆขยายวงกว้างขึ้นครับ  ช่วงนี้ร่างกายไม่เอื้ออำนวยเลยครับ เลยทำอะไรไม่ได้มากครับ...ไงก็จบไว้แค่นี้ก่อนครับ

 

ขอบคุณภาพจากพลเอกเอกชัย ศรีวิลาศ (ลุงเอกอีกครั้งครับสำหรับการเอื้อเฟื้อภาพ)