เยอะจังมีแต่เพื่อน ๆ ชาวโกทูโนว์นี้ละส่วนมากที่ส่งผ่านเข้ามาให้ชื่นชม

 

ยามเช้าที่ตื่นขึ้นมาปลุกลูกน้อยด้วยเสียงเพลงบรรเลงที่พวกเขาชอบฟังได้ผลว่ามีงอแงนิดหน่อยแล้วสดชื่นแจ่มใสไปกลับเสียงเพลงหลังอาบน้ำแล้วทำตัวเต้นกระโหย่งกระเหยงเอียงหัวโครงเครงไปมายกมือฟ้อนรำไปตามประสาคนคนร่าเริง…

เออ...การเปิดเพลงที่เด็ก ๆ ชอบยามชอบนี้ก็ดีไปอย่างนะครับ  ชีวิตคือการเดินทางเมื่อไปทำงานไปกลับเกือบ 60 กม.ได้ประสบการณ์ชีวิตดีเหมือนกันละคือมองในมุมดี...มีรถพยายามจะแซงขึ้นไปแต่ไม่ได้วางแผนแซงไว้ให้ดีมั้งเลยไปติดอยู่ท้ายรถพ่วง...ยิ่งเร็วยิ่งยากนะนี่...

เมื่อไปถึงห้องทำงานเปิดเครื่องคอม ฯ เข้าไปดูเมล์...วาว ๆ เยอะจังมีแต่เพื่อน ๆ ชาวโกทูโนว์นี้ละส่วนมากที่ส่งผ่านเข้ามาให้ชื่นชม...เลยทำหน้าที่ลบแล้วคิดว่าชีวิตคนเรานี้มีติดลบไหมนี่...

 ลบออกคือว่างคือไม่มี  อย่างความจำบางอย่างที่ไม่อยากจำก็ลบออกจากสมองจากจิตใจของตน เหมือนการเทน้ำเหลือทิ้งไปทำให้แก้วว่างรอการใส่น้ำใหม่ใสสะอาดบริสุทธิ์เอาไว้ดื่มกินใหม่  ทั้งนี้เราต้องรู้จักจัดการลบเหมือนเมล์ถ้าปล่อยไว้มันก็สะสมเยอะนั้นแล.